حسیـن‌جان ؛ هوای روضه ندارم ولی کسی انگار میان دفتر من مدام می‌نویسد از غم تو

مصداق مجال گریه درآن شب نیافتیم/ هرچند که آن جداییِ بیگاه بسیار گریه‌آور بود شدیم: )

جایی خوانده بودم که زنی اندیشمند در سوگ مرد محبوب و دکترش نوشته بود : این شانس را داشتم که تو را برای پاسخ به سؤال‌هایم همیشه در کنارم داشته باشم . امشب با خودم فکر کردم در این دنیا مردان و زنان اندکی هستند که به واسطه‌ی حضور در کنار یکدیگر ، به مِهر ، به کیفیت زندگی ، به ساحت‌های وجودی و به جهان‌بینی هم قوام و پایداری می‌بخشند . امشب با خودم فکر کردم در این بیست روز چه بسیار مردان و زنانی که در سوگ‌ هم این عبارت را به عکس‌ محبوبشان گفتند ؛ هرچند که به ظاهر نقطه‌ی پایانی پایِ دفتر زندگی‌شان گذاشته شده است ..

سال صفر یک که تموم شد بالای برگه‌ی دفترم نوشتم درباره‌ی صفریک و بعد بدون طولانی فکر کردن ، هرچیزی که از این سال تو ذهنم پررنگ بود رو نوشتم و بعد دفترم رو بستم . انگار این صفحه از دفتر پلی بود برای اینکه من رو از سال قبل به سال جدید برسونه اما به گمونم درباره‌ی صفرچهار این دفتر بسته نمیشه ! ..

با این تصویر یاد جمله‌ی امیرالمؤمنین افتادم که فرمودند : أنا عین اللّٰه و أنا ید اللّٰه و أنا جنب اللّٰه و أنا باب اللّٰه ـ من چشم خدا هستم و من دست خدا هستم و من مصداق اطاعت خدا هستم و من درگاه خدا هستم: ))

ای خدای پر زورِ من:) در آخرین ساعات میهمانی‌ تو چه دعایی بهتر از آنکه در تمامِ لحظاتِ این زندگی میلِ من ، میلِ تو باشد .

حسیـن‌جان ؛ یک روز دستت را به روی سرم می‌کشی ، می‌دانم یک روز خودم را برایت می‌کشـم ، می‌بینی:)

یاعلـی‌مددی ؛

دلم می‌خواد بخوابم و یکی تو خواب زبری صورتش به گیسوها و گردنم بخوره:))))

نمی‌دونم چطور اما بدون اینکه حرفی بزنه با رفتارش مرا آرام کرد ..

باید از ریحون بپرسم : اون چطور ؟ اون هم تو رو می‌خواست ؟ بعد هر دو یک قرن درباره‌ش سکوت کنیم . شاید هم بلافاصله با خودمون بگیم : هیچ وقت مطمئن نشدیم: )