میام اونجا توضیح میدم تا نیم ساعت دیگه اونجام. #امیرحسین

باشه خداحافظ #عاطفه

تماس رو که قطع کرد پرسیدم : چی شده ؟ امیر در حالیکه لباسشو از چوب لباسی برداشت گفت : رسول رو کجا پیاده کردی ؟ حالش خوب بود ؟ پوزخند زدم : از من بهتر بود نزدیک خونه اش آدرس پارک رو بهش دادم . #احسان

زیپ کاپشنم را بالا کشیدم و برگشتم سمتش: — نمیای؟ #امیرحسین

پوزخند تلخی زدم و سرم را به پشتی در تکیه دادم: — انتظار داری بیام؟ #احسان

دستی کلافه لای موهایم کشیدم و با لحنی ملتمس و نگران نگاهش کردم: — دلم می‌خواد بیای... این‌طوری نگرانتم، نمی‌تونم تو این حال ولت کنم و برم. #امیرحسین

نفس عمیقی کشیدم و نگاهم را از چشم‌های نگرانش دزدیدم؛ با صدایی خسته و بی‌رمق گفتم: — خیالت راحت... من هنوز زنده‌ام. #احسان

چند قدم رفتم جلوتر و با ناباوری سر تکان دادم: — احسان باورم نمیشه... چطور می‌تونی این‌قدر سرد باشی و جا بزنی؟ #امیرحسین

چشم‌هایم را بستم و بغض توی گلویم را به زور قورت دادم. با صدایی که تلخی‌اش تا عمق استخوان می‌سوزاند زمزمه کردم: — آزارش نمی‌دم... اون از من بدش میاد امیر. اگه منو ببینه حالش بدتر می‌شه. برو... فقط خودت برو پیشش. #احسان

چند قدم دیگر جلو رفتم و کلافه کنارش زانو زدم. دستم را گذاشتم روی بازویش و با اصرار توی چشم‌هایش زل زدم: — احسان، تورو خدا لجبازی نکن! پاشو بریم... اون الان حالش دست خودش نیست، اگه با هم بریم قضیه فرق می‌کنه. تنهایی نمی‌تونم جمعش کنم داداش، پاشو! #امیرحسین

سرم را به آرامی تکان دادم و دستم را از زیر دستش بیرون کشیدم. به زور لبخند بی‌روحی روی لب‌های خشکیده‌ام نشاندم تا کمی خیالش راحت شود: — نه امیر... اصرار نکن. من همین‌جا هستم... خونه می‌مونم. یکم استراحت می‌کنم تا فکرم آزاد بشه. تو برو، نگران من نباش، هیچ‌جا نمیرم. #احسان

با تردید و دودلی نگاهش کردم، انگار می‌خواستم از چشم‌هایش راست و دروغ حرفش را بخوانم، اما در نهایت با بی‌میلی بلند شدم و سمت در رفتم: — باشه... ولی بهت زنگ می‌زنم، گوشیت در دسترس باشه. #امیرحسین