🔰 تحریر محل نزاع در مسأله «تحمیل بر ولی جامعه» (بخش اول) 📝 سید شهاب‌الدین دعایی 🔻 نسبت به پدیده «تحمیل بر ولی جامعه» گزاره‌های زیر مورد وفاق بوده و تردیدی در آن نیست: ▪️پدیده «تحمیل یک نظر یا تصمیم بر ولی جامعه» هم فی‌نفسه ممکن است؛ هم در تاریخ اسلام و تاریخ انقلاب رخ داده است. ▪️تحمیل بر ولی جامعه ابداً به معنای ضعف یا نقص ولی جامعه نبوده؛ بلکه به معنای قدرت و نفوذ حلقه تصمیم‌ساز برای الزام ولی جامعه به کوتاه‌آمدن از مطلوب و ایده‌آل خویش است. ▪️تحمیل بر ولی لزوماً ناشی از خباثت و خیانت مسئولین و متصدیان نبوده و می‌تواند ناشی از ظرفیت کم، آگاهی ناقص یا تشخیص نادرست بوده و با دلسوزی یا حسن‌نیت ایشان نیز سازگار باشد. ▪️ولی‌ جامعه به استناد شرایط صلاحیت خود، زیر بار تحمیل در موضوعاتی که با هدم اسلام یا استحاله انقلاب ملازمه دارد نمی‌رود. ▪️با این وجود، دامنه تحمیل بر ولی جامعه، شامل موضوعاتی که سرعت و کیفیت پیشروی اسلام و رشد انقلاب به سمت اهداف و آرمان‌های خود را کند نموده و حتی می‌تواند هزینه‌های کلانی برای حکومت و جامعه اسلامی بتراشد نیز می‌شود. ▪️مردم و نخبگان نسبت به پیشگیری و جلوگیری از تحمیل بر ولی جامعه، وظایفی اجمالاً در بلندمدت و کوتاه‌مدت بر عهده داشته و حق سکوت ندارند. 🔻با عنایت به پیش‌فرض‌های فوق، کنشگران اجتماعی و نخبگان سیاسی سعی می‌کنند: ▪️بعد از ملاحظه سلسله تحمیل‌های قطعی بر رهبران انقلاب اسلامی در دوره معاصر از سوی جریانات و تفکراتی خاص و به طور مشخص در حوزه سیاست خارجی، ▪️بعد از مرور سلسله تحمیل‌های قطعی بر رهبر شهید انقلاب در ماجرای «مذاکره با آمریکا» و «کوتاه‌آمدن نسبت به حقوق هسته‌ای» و... در سالیان اخیر و ملازمه آن با کاهش سطح امنیت ملی، پیشرفت اقتصادی، عدالت اجتماعی، مشارکت مردمی و... ▪️خصوصاً بعد از ظهور نشانه‌های عبور از خط‌قرمزهای رهبری در جنگ و آتش‌بس اخیر،‌ مانند «ممنوعیت مذاکره درباره مسائل هسته‌ای در دور اول»، «ممنوعیت مذاکرات دور دوم با آمریکا» و «لزوم وحدت ساحات در جبهه مقاومت» ▪️بدون ساده‌انگاری نسبت به امکان از‌بین‌بردن محاذیر و محدودیت‌های اجتماعی در یک شب و عنایت به ضرورت و اهمیت کار بلندمدت، ▪️بدون هتک ساختار قانونی کشور، تخریب متصدیان حکمرانی و تضعیف حرمت کارگزاران نظام اسلامی یا پرخاشگری، عصبی‌شدن و پا به زمین کوبیدن، ▪️بلکه از روی غصه و غیرت، به شکل محکم و مستدل، با ادب و وقار، ▪️در کنار تبیین کلیات و مبانی و همچنین تلاش برای اقناع مخالفین و مرددین در بلندمدت، در کوتاه‌مدت نیز کنشگری مؤثر و روشمند داشته باشند. 🔻لذا به صورت طبیعی، کنشگران و فعالان سیاسی و اجتماعی بر عهده خود می‌دانند که: ▪️به بصیرت‌افزایی مردم در خصوص پدیده مهم «تحمیل بر ولی جامعه» کمک نمایند؛ ▪️از بیداری‌های مردمی نسبت به امکان پدیده سرنوشت‌ساز «تحمیل بر ولی جامعه» پشتیبانی نمایند؛ ▪️بدون متهم‌کردن اشخاص، بر خط‌قرمزهای رهبری که در معرض عبور بوده یا احیاناً مورد عبور قرار گرفته تأکید نمایند؛ ▪️با رعایت ادب و احترام، سؤالات خود و ابهامات موجود در ذهن مردم را با مسئولین در میان گذاشته و پاسخگویی مسئولین را مطالبه نمایند (مگر در جایی که امکان پاسخ از سوی مسئولین وجود ندارد، مانند مسائل محرمانه نظامی، نه مانند عموم عملکردهای دیپلماتیک و طرح‌های اقتصادی) ▪️و در مجموع، نسبت به پیشگیری از وقوع پدیده نامبارک «تحمیل بر ولی جامعه» در روزهای پیش‌رو حساس بوده و حساسیت مردم را علاوه بر تأیید و تقویت، جهت‌دهی و مدیریت نمایند. 👈 در تکمیل آنچه گفته شد، ذکر چند نکته خالی از لطف نیست. 🔸نکته اول: صرف اینکه در شرایط حساس جنگ و صلح قرار داشته و رهبری نیز از محبوبیت و امکانات فراوان برخوردار است، ملازمه ندارد با این که تصمیمات و اجازه‌های رهبری در این شرایط منطبق بر مصلحت‌های اصلی و اولیه باشد؛ زیرا کاملاً متصور است و شواهدی نیز در تاریخ انقلاب دارد که رهبر با پذیرش تصمیم اطرافیان، کشتی انقلاب را در امثال همین شرایط خطیر نیز در مسیر ثانوی به جریان انداخته و گرچه با زحمت فراوان و هزینه بیشتر، اما از میان طوفان‌ها عبور می‌دهد. از اینجا روشن می‌شود که اینگونه عقب‌نشینی‌ها حتی اگر در شرایط حساس واقع شود، هیچ ملازمه‌ای با ضعف رهبری نداشته و اتفاقاً از توانایی فوق‌العاده وی حکایت می‌کند. اگر این ملازمه ذهنی کاذب را با دست خودمان ساخته و تکرار نموده و تقویت کردیم، آسیب‌های اجتماعی و تبعات شناختی ناشی از آن در پرونده ما نیز نوشته خواهد شد. بگذریم که نوع نگاه ما به سطح «محبوبیت» و «امکانات» چه‌بسا با عنایت به واقعیت‌های موجود در تمام لایه‌های اجتماع و حکمرانی نیاز به دقیق‌سازی داشته باشد. 🍷@Ghadah_SD

🔰 تحریر محل نزاع در مسأله «تحمیل بر ولی جامعه» (بخش دوم) 📝 سید شهاب‌الدین دعایی 🔹نکته دوم: قرار نیست با بیان کلیات و طرح اصل مسأله تحمیل بر ولی جامعه یا ردیف‌کردن فهرست تحمیل‌ها در تاریخ انقلاب، تکلیف واقعیت خارجی امروز مشخص شده یا مخاطب تحریک به اقدام در این زمینه شود؛ اما ملاحظه واقعیات تاریخ سیاسی انقلاب خصوصاً دهه اخیر که تحت‌تأثیر نوعی آلزایمر تاریخی مورد غفلت قرار گرفته است و علی‌‌الخصوص مشاهده قرائن حاکم بر صحنه در همین روزها، نخبگان بیدار و مردم هوشیار را از ساده‌اندیشی و صرفاً تکرار شعار «وحدت! وحدت!» بازداشته و نسبت به چگونگی کنشگری برای خلق اراده عمومی در کوتاه‌مدت جهت پیشگیری از ناهمراهی‌ها، مخالفت‌خوانی‌ها و تحمیل‌ها، به تأمل و اقدام وادار می‌کند. 🔸نکته سوم:‌ مسلماً تعیین تکلیف و حکم قاطع صادر نمودن، نیاز به «اشراف جامع» و «اطلاعات کامل» دارد که عموم نخبگان اجتماعی و کنشگران سیاسی از آن برخوردار نیستند؛ اما موضوع اساساً در تعیین تکلیف و صدور حکم قاطع نیست؛ بلکه موضوع، داشتن تحلیل سیاسی و کنش متناسب با آن است. سخن در این است که آن قدر آش وحدت را شور کرده‌ایم که برخی جریانات، بلندکردن پلاکارد کلمات رهبر شهید و رهبری فعلی را نیز سانسور نموده و آن را مصداق نقض وحدت به حساب می‌آورند. چرا از نفی یک افراط، چنین تفریط لوس و بی‌مزه‌ای را نتیجه می‌گیریم؟ چرا وقتی به کانال‌های برخی از این عزیزان جهاد تبیینی مراجعه می‌کنیم، در کنار آن همه امیدواری، دستاورد و شعار پیروزی، یک کلمه محض رضای خدا تحذیر، هشدار، نگرانی، تبیین یا پیشنهاد نسبت به تصریحات ولی‌فقیه که مورد عدول قرار گرفته یا در معرض عدول قرار داشته و خط‌قرمز‌بودن آن باید مورد تأکید باشد نمی‌بینیم؟ بدمان نیاید اگر ما را «خوش‌بین» می‌نامند؛ عیب از خودمان است که نتوانسته‌ایم در خط میانه حرکت کرده و همان‌قدر که از جنبه‌های خوب و خوشایند سخن می‌گوییم، بیم‌ها و خطرها را نیز فریاد بزنیم؛ البته نه صرفاً با با بیانیه‌خواندن و ارائه کلیات ابوالبقاء، بلکه دقیقاً ناظر به شرایط صحنه و با تکیه بر خط‌قرمزهای رهبری و زیرنظرداشتن عملکرد مسئولین محترم؛ طبیعتاً هر کسی با هر آگاهی و هر توانی. لذا اینکه در نقد «جریان حساس نسبت به پدیده تحمیل»، دائماً آسیب‌های ناشی از افراطی‌گری در آن را برجسته نموده و وجه معتدل آن را به روی خود نیاوریم صحیح نیست. به طور متعارف اینکه کیفیت تبیین پدیده تحمیل می‌تواند یا توانسته است یک تصویر دست‌بسته از رهبر ساخته یا مخاطب را نسبت به ساختار نظام بی‌اعتماد گرده و گرد تفرقه و بدبینی در جامعه پخش کند، نه محل شک است، نه مذموم‌بودن آن محل گفتگو. حالا آیا منصفانه است که یک چماق به دست گرفته و اصل گفتمان «احتراز از ساده‌اندیشی نسبت به تصمیمات نظام!» و «لزوم بیداری عمومی و هوشیاری نخبگانی نسبت به میزان هماهنگی مسئولین با منویات رهبری» را تخریب نموده یا از رشد آن اظهار دلواپسی کنیم؟ 🔹نکته چهارم: مسلماً در مواجهه با پدیده تحمیل بر ولی جامعه، احتمال‌پردازی بی اصل و اساس صحیح نیست؛‌ اما شاید اینقدر از تفکر و احتمال‌پردازی سیاسی ترسیده‌ایم که وقتی با برخی احتمالات در عینیت صحنه و قطعیت آن در مرحله بعد مواجه می‌شویم نمی‌توانیم آن را باور کنیم! آری، کسی نباید متصدی احتمال‌پردازی و ابهام‌آفرینی ذهنی در جامعه شود؛ اما وقتی همان خطوط قرمز مصرّح در کلام رهبری و مطالبات ایشان را مکررا برای مردم بخوانیم و برای هم تکرار کنیم و البته هم‌زمان اخبار (نه شایعات) را از افراد ثقه دریافت کرده و از سکوهای رسمی می‌‌شنویم، خودبخود احتمالاتی نسبت به پدیده تحمیل در اذهان شکل می‌گیرد. حال اگر هنری هست، صورت‌بندی و تبیین این احتمالات در مسیر حقیقت و مصلحت انقلاب اسلامی است؛ نه سرکوب احتمالات، تکرار غیرهنرمندانه کلمه «اتحاد»، دعوت به بزرگ‌شدن و از موضع بالا با مردم و کنشگران دلسوز جبهه انقلاب صحبت‌ کردن. 🔸نکته پنجم: مردم ایران بعد از حادثه جانگداز شهادت حضرت آیت‌الله‌العظمی خامنه‌ای، ملت مبعوث شده‌اند؛ رکن تصمیم‌گیری در کنار مسئولین سیاسی و نظامی شده‌اند؛ رهبری صحنه را بر عهده گرفته و دیگر در گوشه و حاشیه حکمرانی قرار ندارند. از یک ملت مبعوث انتظار نداشته باشیم هر شب به خیابان‌ها آمده و فقط سرود بخواند. اگر شعار مردم‌سالاری دینی را می‌دهیم، پای لوازم آن نیز بایستیم. امروزه قبل از آنکه نخبگان نسبت به «پذیرش آتش‌بس، استمرار آتش‌بس علی‌رغم نقض‌های مکرر و مذاکره با قاتل پدر امت بدون اتمام دفاع پشیمان‌کننده» نگران و حساس باشند، این مردم ایران هستند که شب‌ها سخنان رهبر شهید و کلمات رهبر جدید را روی دست گرفته و مسئولین را به حق و صبر سفارش می‌کنند. آمارها و نظر‌سنجی‌هایی که نسبت به آراء و دغدغه‌های مردم منتشر شده گویاست. لذا حتی اگر در بحث علمی إن‌قلتی داریم، لااقل به حکم مردم‌داری در کنار مردم بمانیم و ساز مخالف نزنیم. 🍷@Ghadah_SD

🔰 «تحمیل بر ولیّ جامعه»؛ جایگاه، لوازم و سوءتفاهم‌ها (بخش اول) جای شکر دارد که مسأله خطیر «تحمیل بر ولیّ فقیه» که سخن‌گفتن از اصل آن و پرداختن تفصیلی به آن، از گذشته در میان بسیاری از چهره‌های انقلابی، شبیه به یک «تابو» بود، در این روزها در حال تبدیل به یک گفتمان رایج و تذکر بایسته است. کمک به افزایش بصیرت و بیداری عمومی نسبت به پدیدۀ خطرناک «تحمیل یک تصمیم بر ولیّ جامعه» و رویکرد ناصواب «همه چیز هماهنگ است؛ نگران نباشید و فقط سرود بخوانید!‌» گرچه همچنان مخالفانی در لایه نخبگان، عزیزان جهاد تبیین،‌ مداح‌ها و منبری‌ها دارد؛‌ اما اصل «تابو» شکسته شده و روز به روز تابوانگاشتن آن قبح و زشتی بیشتری پیدا می‌کند. 🔻ظاهراً این تغییر و تحول از جهت جامعه‌شناختی، ریشه در چهار عامل اساسی دارد: 1️⃣ بازخوانی فرمایشات متراکم رهبر فقید و رهبر شهید انقلاب در این زمینه که به برکت وسعت‌یافتن افق دید و فرصت و تمرکز پیش‌آمده در ایام حاضر، بهتر از گذشته ممکن شده است. 2️⃣ خون پاک، مبارک و مطهر رهبر شهید انقلاب که وقتی بر زمین ریخته شد، بسیاری از خوش‌بینی‌ها و حسن‌ظن‌ها را از از بین برد و علاوه بر ایجاد بعثت ادراکی و شناختی در میان مردم ایران، تحولی اساسی در ذهنیت‌های لایه‌های میانی و خواص جامعه نیز پدید آورد. 3️⃣ حوادث اخیر و مشاهده نسبت اوامر و راهبردهای رهبر معظم انقلاب، حضرت آیت‌الله سید مجتبی خامنه‌ای با برخی از کنش‌ها،‌ توئیت‌ها، رفت و آمدها و ... که زمینه را برای تصدیق این پدیده و ابعاد و لوازم آن بیشتر فراهم نموده است. 4️⃣ جهاد تبیین برخی از چهره‌های آگاه و دلسوز انقلاب اسلامی که دست از تبیین مظلومیت مقتدرانه ولیّ جامعه، چه در عصر معصومین و چه در عصر حکومت ولایت‌فقیه برنداشته و تمام برچسب‌ها و هتک‌حرمت‌ها را در این مسیر به جان خریدند. ▪️امروزه زمینه شکل‌گیری این بلوغ فکری،‌ بیش از پیش مهیاست که همگان بدانند پدیده تحمیل، بدون آنکه لزوماً ناشی از خباثت مسئولین بوده و منجر به هدم اسلام یا استحاله انقلاب شود، پدیده‌ای جدی، خطرناک، هزینه‌ساز و غیرقابل‌تسامح بوده و می‌تواند حرکت قطار انقلاب اسلامی به سوی اهداف عالی خود را کند یا در برهه‌ای متوقف نماید. از این رو،‌ در کنار تمام محورهای لازم در فضای گفتمان‌سازی و تقویت جبهه اسلام و انقلاب، این محور از اهمیت خاصی برخوردار است. 🔹 آنچه در این زمینه مورد عنایت بوده و در یادداشت‌های گذشته (اینجا و اینجا) نیز مدنظر قرار داشت را می‌توان در سه دغدغه اساسی خلاصه کرد: 1️⃣ عبور از بحث و جنجال‌های مبنایی (اصل امکان و وقوع تحمیل،‌ معنای تحمیل،‌ لوازم تحمیل و اقسام تحمیل) که فارغ از مناقشات لفظی که اسم آن را «تحمیل» بگذاریم یا چیز دیگر، مورد وفاق نسبی در میان اندیشمندان است؛ گرچه همچنان تا وفاق عمومی فاصله دارد. 2️⃣ تلاش برای ارائه یک الگوی تراز در نحوه تبیین پدیده «تحمیل به ولیّ جامعه»؛‌ خصوصاً با عنایت به شرایط کنونی و مصادیق فعلی 3️⃣ رفع برخی از سوءتفاهم‌های مربوطه یا افراط‌ها و تفریط‌ها که در نهایت به ترسیم بهتر همان الگوی تراز کمک می‌کند. ▪️اگر تبیین این پدیده در جامعه دارای اشتباهات و اشکالاتی است، تلاش ما باید نشان‌دادن اشتباهات و اشکالات و تقویت اصل گفتمان و اهمیت آن باشد. اساساً از ابتدا قرار نبوده با نشان‌دادن الگوی تراز و ابعاد گوناگون آن، نتیجه بگیریم که خارجاً هیچ مشکلی وجود ندارد؛ کما اینکه سخن‌گفتن از آن اشکالات نیز در جای خود مفید بلکه لازم است. اما یکی از چالش‌های جدی آنجاست که چون با اشکالات خارجی و بدسلیقگی‌های مصداقی در این زمینه مواجه می‌شویم، حس بدی نسبت به اصل این گفتمان و ادبیات پیدا کرده و نمی‌توانیم عیناً و عملاً به سمت اجرای آن حرکت کنیم. البته همان‌طور که عرض شد،‌ باید خدا را شکر کرد که این روزها سخن‌گفتن از بایسته‌های اعتدالی در این زمینه نیز در حال رواج است. ❇️ بگذارید دقیق‌تر عرض کنم. آنچه در گذشته در بسیاری از اذهان مرتکز بود، این بود که یک‌وقت خدای‌ناکرده کسی از این مطلب سخن به میان نیاورد که مسئولی در حکومت اسلامی ممکن است حرف خود را بر حرف و اراده ولیّ غالب نموده و پروژه خود را پیش ببرد؛ چرا که صرف طرح احتمال این تصویر نیز اقتدار نظام اسلامی،‌ قدرت ولی‌فقیه، انسجام نظام و اعتماد مردم را خدشه‌دار می‌کند. همه با احترام می‌گوییم «مقام معظم رهبری» و می‌توانید بعد از آمدن اسم ایشان نیز بلند صلوات بفرستید و ما همه تحت فرمان رهبری قرار داریم و خیالتان راحت باشد که همه کارها با ایشان هماهنگ است؛ اما کارگزار سکولار و جریان غرب‌گرا در پشت‌صحنه، مشغول پیشبرد پروژه خود بوده و با کمک‌گرفتن از ترفند «مراعات ظاهر»، از طرد افکار عمومی متعلق به جبهه انقلاب نیز خودداری می‌کند. 🍷@Ghadah_SD

🔰 «تحمیل بر ولیّ جامعه»؛ جایگاه، لوازم و سوءتفاهم‌ها (بخش دوم) ▪️این تلقی و تابو که البته بعید نیست ترویج و تعمیق آن در فرهنگ فکری جامعه، محصول یک طرح و نقشه خودآگاه جهت پیشبرد اهداف و طرح‌های شیطانی باشد، آهسته‌آهسته با تربیت و هدایت رهبر شهید انقلاب در قالب اشارات،‌ کنایات و بعضاً تصریحات، به شکل دقیقی کم‌رنگ گردید تا جایی که در شرایط کنونی، طیف‌های وسیعی از مردم و نخبگان،‌ نه تنها به این انگاره باور ندارند؛ بلکه آن را تبدیل به یک شوخی نموده و گهگاه از آن به عنوان یک لطیفه استفاده می‌کنند. ▪️فراتر از این، امروزه در نزد مردم و خیابان، تقریباً انگاره «همه چیز هماهنگه» همان‌قدر مشمئزکننده است که ایده «همه چیز رو بدیم بره» چندش‌آور و تهوع‌آور است. راز این حجم از اشتراک در زشتی و پلیدی در ذائقه اجتماعی را می‌توان پی‌بردن به نقش عجیب نهادینه‌شدن جمله اول در عملیاتی‌شدن جمله دوم دانست؛ واقعیت تلخی که متأسفانه همچنان مورد غفلت برخی از اهالی جبهه فکری انقلاب دارد! ▪️آری، مسائل بنیادین که عدول از مصلحت در آن موجب هدم اسلام و استحاله انقلاب شود، علی‌القاعده مجرای پذیرش تصمیم تحمیلی نیست؛ اما نباید این بخش از چالش‌های خاص را به حوزه وسیعی از چالش‌های غیر بنیادین اما «حساس» و «سرنوشت‌ساز» تعمیم داد. به عبارت دیگر، دایره کوتاه‌آمدن‌هایی که اسلام را بر باد داده یا انقلاب را سرنگون می‌سازد نسبت به عموم کوتاه‌آمدن‌ها در مسائل مهم و حساس، محدود بوده و از قضا آنچه ممکن است زیر چتر حکومت ولیّ الهی به نحو پرتکرار، مجرای مصلحت‌اندیشی و عقب‌نشینی قرار بگیرد، همین دسته دوم است. انقلاب اسلامی در طول این سالیان همچون کشتی مقتدری در میان طوفان‌ها به مسیر خود ادامه داده است؛ اما اگر نبود همین دسته از تحمیل‌ها، قطعاً و یقیناً‌ این کشتی با درایت و هدایت مستقیم سکان‌دار حکیم آن، با شتاب بیشتر و هزینه کمتری به مقصد نزدیک شده بود. ▪️ماجرای «جنگ و صلح» و تصمیم ثانوی که ولیّ جامعه در ماجرای آتش‌بس و مذاکره اتخاذ می‌کند، در تاریخ معاصر ما از قبیل چالش‌های دسته دوم است؛ یعنی در عین اهمیت و حساسیت فوق‌العاده، اما خللی به اصل حرکت نظام اسلامی به سمت اهداف خود نشده و فقط می‌تواند مسیر آن را کند نموده یا متوقف نماید و البته این هیچ منافاتی با برکات خاصی که در صحنه جنگ نصیب یک ملت می‌شود ندارد؛ دقت شود! ▪️از این رو عرض شد که اگر کسی تصور نمود که پذیرش تحمیل توسط رهبری در شرایط موجود در چالشی از قبیل جنگ و صلح،‌ ملازمه با ضعف ولیّ دارد یا مستبعد نیست که ملازمه با ضعف ولیّ داشته باشد، طرح این ملازمه در اذهان عمومی صحیح نبوده و اگر چنین ملازمه‌ای در اذهان مخاطبین مرتکز شود، تبعات آن دامنگیر قائلین آن خواهد شد. چه اصراری هست که از ابتدا ملازمه تحمیل با ضعف ولیّ را تصویر کرده و تثبیت نموده و بعد هرکسی خواست از تحمیل بر ولیّ در این موضوعات سخن بگوید، فریاد «وای، ولیّ تضعیف شد» سر دهیم! نه اینگونه تحمیل‌ها برای اولین‌بار است که رخ می‌دهد و نه پذیرش آن دلالت بر ضعف ولیّ دارد و نه ... و نه ... ولیّ جامعه از روی حکمت و عمل به وظیفه، بعد از گزارش مسئولان و متصدیان امر و ملاحظه سطح ظرفیت‌ها و کشش‌ها، به میزان توان بازوان اجرایی خود و اقتضائات جامعه، نسبت به استمرار یا توقف جنگ تصمیم‌‌گیری نموده و در صورت لزوم، خدای‌ناکرده در همین موضوع حساس و سرنوشت‌ساز اقدام به نوشیدن «جام زهر» می‌کند و این هیچ ملازمه‌ای،‌ دقت شود: هیچ ملازمه‌ای با ضعف ولیّ ندارد. ▪️معلوم است که اگر نوشیدن جام زهر در ماجرای جنگ را به اشتباه و با تأکید و تکرار خود، ملازم با ضعف ولیّ دانستیم،‌ دیگر رویمان نمی‌شود صادقانه به مردم بگوییم «ولیّ با توقف جنگ موافقت نمود و جام زهر را نوشید»؛ چه رسد به اینکه بخواهیم از پشت‌صحنه نوشیدن جام زهر نیز به حسب شرایط برای مردم سخن گفته و وظیفه نصرت آنها را یادآور شویم. بدیهی است که اگر از قبل، نوشیدن جام زهر در ماجرای حساس و سرنوشت‌ساز جنگ را ملازم با ضعف ولیّ دانسته یا در مقابل تلقی ملازمه مذکور در میان اصناف یا اقشاری از مردم سکوت نمودیم، آنگاه در بطن حادثه و بزنگاه ماجرا که حضور در لحظه نخبگان مورد نیاز است، هراسان می‌شویم که با ذهنیت مردم که از این بیانات، ضعف ولیّ را نتیجه می‌گیرند چه کنیم! 🍷@Ghadah_SD

🔰 «تحمیل بر ولیّ جامعه»؛ جایگاه، لوازم و سوءتفاهم‌ها (بخش سوم) 🔹از سوی دیگر، طبیعی است که نمی‌توان و نباید با صرف طرح کلیات بحث تحمیل یا فهرست‌کردن تحمیل‌ها در تاریخ اسلام و انقلاب، برای واقعیت امروزی تعیین تکلیف نمود؛ اما حتماً ضروری است که با طرح کلیات بحث تحمیل و فهرست‌کردن تحمیل‌ها در تاریخ اسلام و انقلاب، آن لایه زمخت و ضخیم خوش‌خیالی که روی گوش و چشم و جان اعضای جامعه اسلامی نشسته را لایروبی نموده و رخوت کسانی که گمان روشنی به کاسه‌های زیر نیم‌کاسه یا جهالت‌های انباشته ندارند را زدود. 🔸تکرار کلیات و خواندن تاریخ هم به پاره‌کردن چرت خوش‌خیالی کمک می‌کند؛ هم بعد از آن برای تطبیق بر حوادث روز گرچه فی‌نفسه کافی نیست؛ اما از نان شب برای اهل اندیشه واجب‌تر است؛ چرا که روندهای تاریخی عموماً مشابه یکدیگر است: «اسْتَدِلَّ عَلَى مَا لَمْ يَكُنْ بِمَا قَدْ كَانَ فَإِنَّ الْأُمُورَ أَشْبَاه‌» (نهج‌البلاغه، ص404). البته سخن لزوماً در تطبیق پدیده تحمیل بر شرایط کنونی نیست؛ بلکه «ایجاد هوشیاری نسبت به احتمال وقوع آن» نیز حائز اهمیت است. ممکن است اثبات جریان تحمیل به قطعیت نرسد؛ اما انسان فرهیخته لزوماً‌ منتظر به قطعیت‌رسیدن چنین امر خطیری نشده و به حسب ضریب احتمال، کنشگری متناسب با فضای پیشگیری را در عین توجه تحولات لحظه‌به‌لحظه نیز دنبال می‌کند. لذا شاید چالش برخی اعزه از صفر و یک دیدن ماجرا آب می‌خورد که طبیعتاً نیازمند علاج است. 🔹در این میان، آنچه حقیقتاً ناپسند بوده و انسان را خسته می‌کند، وحدت‌زدگی افراطی است که از سوی برخی مداح‌ها و منبری‌های بزرگوار به چشم می‌خورد. خلأ اصلی در قواره فکری این بزرگواران، دیدن یک جنبه و غفلت از جنبه‌های دیگر است. گرچه دائماً اسم رهبری را تکرار نموده و سیره و رویه خود را به ایشان مستند می‌کنند، واقعیت این است که از هنر دیدن منظومه‌ای آراء و افکار رهبر انقلاب محروم هستند. رهبر شهید انقلاب اگر از وحدت سخن گفته‌اند، از تنهایی ولیّ بدون حضور مردم و جای خالی «ایمان ابوذری» نیز صحبت فرمود‌ه‌اند؛ کما اینکه اگر رعایت ادب در انتقاد به مسئولین سخن گفته‌اند، از وجوب جریان انتقاد صحیح و وجوب پاسخگویی مسئولین به انتقادها نیز صحبت فرموده‌اند. این عزیزان کرکره گفتگو و پافشاری بر خطوط‌قرمز و رصد رعایت آن را (لااقل با دعوت از کارشناسان) به کلی پایین کشیده‌ و خیال می‌کنند دارند به تمام فرامین رهبری عمل می‌کنند. 🔸خوشمزگی ماجرا اینجاست که برخی از همین طیف شریف، یک‌دفعه در یک چرخش صد و هشتاد درجه‌ای به فکر پدیده «نفوذ در دستگاه اقتصاد» افتاده و پشت تریبون عمومی و در مقابل هزاران نفر، از یهودی‌هایی که منافقانه در لباس مسئولین جاخوش کرده‌اند سخن می‌گویند. ممنون می‌شویم اگر بفرمایند که: چطور اینجا وحدت منهدم نشد؟ احیاناً مردم با این کار شما به مسئولین اقتصادی بدبین نشدند؟ احتمالاً‌ «نفوذ در دستگاه دیپلماسی» نیاز به تذکر و هشدار ندارد؟ حالا چرا اینقدر تند...؟ آیا نمی‌شد از ابتدا در یک موضع معتدل ایستاد؟ 🔹 آنچه حقیقتاً ناپسند بوده و جای مذمت دارد، تکرار شعار وحدت است، آنگاه که هیچ شعار و اقدام دیگری به آن ضمیمه نشده و مسیر را به نحو احسن برای سوءاستفاده نابکاران باز می‌کند. اگر عموم مسئولین شریف نظام اسلامی با دیدن شعار وحدت در خیابان‌ها جان می‌گیرند که نوش جانشان، باید آن دسته از معدود متصدیان ناتوان که احیاناً پشت صحنه کاری می‌کنند و روی صحنه چیز دیگری می‌گویند یا به حسب تشخیص خود مسیر دیگری را می‌روند نیز از شعارها و پلاکاردهای شبانه مردم در خیابان‌ها که حاکی از نظارت چشمان تیز آنها بر عملکرد مسئولین در رسانه‌هاست، هراسان شده و دست و پای خود را جمع کنند. 🔸بنابراین شرافت شعار «وحدت» در جای خود محفوظ بوده و هشتگ «اتحاد مقدس» نیز در جای خود محترم است؛ اما از این دو شریف‌تر و محترم‌تر، چشمان تیز رهبر بیدار در صحنه، یعنی همان ملت مبعوث و نخبگان اجتماعی است که «وحدت حول کلمات رهبر شهید و خطوط قرمز رهبر جدید» را فراتر از شعار، در عمل مسئولین نیز رهگیری نموده و در عین ادب و متانت، تذکر می‌دهد. عملکرد استاد بزرگوار، حجت‌الاسلام و المسلمین قنبریان در این زمینه که سابقاً انتقاد ایشان به رویکرد و رویه برخی از اعزه جهاد تبیین ارائه شد (اینجا و اینجا)، آموزنده بوده و برای طیف وسیعی از کنشگران قابل الگوگیری است. 🔹از این رو اگر خیلی اصرار داریم که ناظر به واقعیت عینی و مصادیق خارجی سخن بگوییم، همان‌قدر که نسبت به افراط در طرح «پدیده تحمیل بر ولیّ» و «بیداری مردم نسبت به انطباق عملکرد مسئولین بر منویات رهبری» حساسیت داریم و رگ گردنمان بیرون می‌زند، لااقل یک بار هم دلمان برای افراط در ترک هر مطلبی به جز تکرار شعار «وحدت»، هشتگ «اتحاد»، شعار «وحدت» و دوباره هشتگ «اتحاد» هم بسوزد و در مقابل آن هم موضع بگیریم! 🍷@Ghadah_SD

🔰 «تحمیل بر ولیّ جامعه»؛ جایگاه، لوازم و سوءتفاهم‌ها (بخش چهارم) 👈 الغرض، خودداری از افراط و تفریط با تکرار «خودداری از افراط و تفریط» اتفاق نمی‌افتد. آن کسی که جهادگر عرصه تبیین بوده و کنشگری روزانه و در لحظه را به رویه‌ای برای خود و مخاطبین خود تبدیل نموده‌ است،‌ وقتی محض رضای خدا یک بار به شکل سلبی و تحذیری سخن نمی‌گوید، احتمالاً دارد یک جای کار می‌لنگد؛ کما اینکه بدون شک، کنشگر فعالی که صفحه او مملوّ از هشدار و انذار بوده و محض رضای خدا یک بار به نقاط روشن اشاره نمی‌کند علی‌القاعده دارد خطا می‌رود. ❇️ یکی از مهم‌ترین اوامر راهبردی رهبر معظم انقلاب در جنگ اخیر «دفاع مؤثر و پشیمان‌کننده» بود. حال که آتش‌بس پذیرفته شد و مذاکرات در حوزه ممنوع هسته‌ای اتفاق افتاد و پالس ضعف داده شد و لحن تهدید‌آمیز دشمن ادامه پیدا کرد و محاصره دریایی اتفاق افتاد و داخلی و خارجی برای آغاز مرحله جدید جنگ و ترور روزشماری می‌کند، حالا آیا مردم حق دارند «دفاع مؤثر و پشیمان‌کننده» را فریاد بزنند؟ آیا مجاز هستند «دفاع مؤثر و پشیمان‌کننده» را مطالبه کنند؟ آیا به آنها اجازه می‌دهید غیبت «دفاع مؤثر و پشیمان‌کننده» را به روی خود بیاورند؟ یا اینکه قرار است با برچسب «تو بهتر می‌فهمی یا مسئولین؟»، «همه چیز هماهنگ است!»، «وحدت‌شکنی نکن!» دهان آنها بسته بماند؟ 🔖 با مردمی که می‌گویند ما به حسن‌نیت و‌ دلسوزی مسئولین سیاسی اطمینان داریم؛ اما رویه برخی از آنها در تعامل با دشمن در طول‌ جنگ، آتش‌بس، توئیت‌ها و مذاکرات پیدا و پنهان را مصداق عمل به راهبرد رهبری نمی‌دانیم چه باید کرد؟ چه اسم این کار را «صدور حکم قاطع» و «جزم‌اندیشی»‌ بگذاریم چه «سفارش مسئولین به حق و صبر»، بصیرت و درایت این مردم قابل تحسین بوده و جای تکثیر و توسعه دارد. 🍳 بین‌الهلالین، کلیپی دیروز منتشر شد که یکی از مداحان بزرگوار که نسبت به وحدت و انسجام ملی حساسیت فراوانی دارند، در تجمع و رسانه خود اعلام کرده‌اند که بنا دارند علاوه بر تبیین اهمیت وحدت و انسجام ملی، شروط ده‌گانه رهبری را نیز تکرار کرده و اجرای آن را از مسئولین مطالبه نمایند. همین نیز جای سپاس دارد. خدا را بر این نعمت تنبّه و تحوّل شکر می‌‌کنیم تا ان‌شاءالله شکر نعمت، نعمت را روزافزون سازد. 🔻اما نسبت به دغدغه وحدت باید توجه داشت که آش وحدت در کلمات رهبری شهید و رهبری جدید شور نیست؛ بلکه در عین انضباط و اعتدال، در کنار اوامر و مؤلفه‌های دیگر قرار دارد. آش وحدت در رویه برخی از عزیزان جبهه انقلاب زمانی شور می‌شود که تقریباً چیزی جز وحدت، اتحاد، وحدت و دوباره اتحاد در کانال،‌ صفحه،‌ تجمع و تشکیلات آنها به چشم نمی‌خورد. اینجاست که آش وحدت این عزیزان بدجوری شور می‌شود تا جایی که بعضاً در نتیجه این افراط‌ها، تفریط‌هایی نیز در سطح اجتماعی پدید آمده و کنشگری‌های تند و بی‌پروایی نیز در نقطه مقابل شکل می‌گیرد که قطعاً مورد تأیید نیست. 📌 بگذریم که خیلی از اوقات در سخن و سیره برخی از عزیزان، وحدت با سکوت اشتباه گرفته شده و موضع‌گیری متضاد در عین رفاقت، همدلی، همکاری و تلاش برای اهداف مشترک به رسمیت شناخته نمی‌شود. همین گفتگوهای علمی در زمینه «تحمیل بر ولیّ جامعه» و سایر مسائل روز، نشانه و تمرین خوبی است برای اینکه آیا می‌توانیم در کنار تعارض آراء و انظار، با حسن‌ظن به این قلت و إن‌قلت‌ها نگریسته و نوشته بیچاره‌ای که لحن ندارد را لااقل به قرینه هم‌نشینی در کشتی گفتمان انقلاب اسلامی، با لحن 😊 بلکه 😘 خوانده و با همان لحن پاسخ دهیم یا خیر. اگر نسبت به خودبنیادی‌ها و جزم‌گرایی‌ها گلایه داشته و دغدغه تجمیع و هم‌افزایی نیروها و تکثرها در جبهه انقلاب را در سر می‌پرورانیم، چاره‌ای جز بالابردن آستانه گفتگو و تحمل نداریم. بنا در این نوشتجات بر رعایت دقت و انصاف بود؛ حال اگر قصوری رخ داد، ارباب نظر به لطف و بزرگواری خود عفو نموده و اشکالات را تذکر می‌دهند. وفّقنا الله و ایّاکم. 📝 سید شهاب‌الدین دعایی 🍷@Ghadah_SD

🏷 مجموعه یادداشت‌های تحلیلی در زمینه «تحمیل بر ولیّ جامعه» از منظر کنشگری تراز انقلاب اسلامی 🔖 صبر کنیم تا رهبری بفرمایند؟ 🔖 آیا همه چیز با رهبری هماهنگ است؟ 🔖 تحریر محل نزاع در مسأله «تحمیل بر ولیّ جامعه» (بخش اول) 🔖 تحریر محل نزاع در مسأله «تحمیل بر ولیّ‌ جامعه» (بخش دوم) 🔖 «تحمیل بر ولیّ جامعه»؛ جایگاه، لوازم و سوءتفاهم‌ها (بخش اول) 🔖 «تحمیل بر ولیّ جامعه»؛ جایگاه، لوازم و سوءتفاهم‌ها (بخش دوم) 🔖 «تحمیل بر ولیّ جامعه»؛ جایگاه، لوازم و سوءتفاهم‌ها (بخش سوم) 🔖 «تحمیل بر ولیّ جامعه»؛ جایگاه، لوازم و سوءتفاهم‌ها (بخش چهارم) 🍷@Ghadah_SD

💔 I miss him I miss the smile of my martyred beloved 💔 #رهبر_شهید #دلتنگی 🍷@Ghadah_SD

دوستان حوزوی، فضلای گرانقدر، اعزه اهل منبر، اساتید ارجمند، طلاب اهل جهاد تبیین... آیا اسلامی که شما شناختید می‌گوید اگر دشمن دستش را جلو آورده و ما را به توقف یا پایان جنگ دعوت کند؛ اما [به اذعان تقریباً همه کارشناسان] خنجر زهرآلودی را پشت خود مخفی کرده باشد تا مجددا ضربه کاری‌تری را وارد کند، باید با او دست داد و دعوت صلح را پذیرفت؟ اگر خودتان جمع‌بندی کاملی نسبت به «صلح از نگاه اسلام» ندارید لااقل فرمایشات رهبر شهید انقلاب درباره «ملاک پذیرش درخواست صلح» را برای مردم بیان کرده و بازنشر نمایید. 📌 پ.ن: یادش بخیر وقتی که حسن روحانی گزاره‌های دینی و تاریخی رو به نفع برجام و مذاکره مصادره می‌کرد و مثلاً‌ می‌گفت ما مذاکره رو از امام حسین و گفتگو با عمرسعد و ... یاد گرفتیم، فضلا و خطبا و اهل فن، ساکت نمی‌ماندند و بدون آنکه احساس کنند تبیین، منافاتی با وحدت و همبستگی ملی داره، اگر در مباحث تخصصی و سیاسی هم سررشته نداشتند و اهل احتیاط بودند، لااقل سعی می‌کردند با بیان خوب و عالمانه از ساحت دین و شریعت دفاع کنند. یادش بخیر... البته شاید بعضی‌ها منتظرند الان رهبر انقلاب یک مطلبی به شکل صریح در رد این دیدگاه بفرمایند؛ بعد همه تکبیر بگویند و آن را توی کانال و صفحه خود قرار داده و برای یکدیگر بازنشر کنند؛ خدای‌ناکرده یک وقت از ولیّ جامعه پیشی نگرفته باشند! سابقاً‌ در این زمینه، نکاتی تحت عنوان «صبر کنیم تا رهبری بفرمایند؟» عریضه شد. اگر هم خیالی می‌کنید همه چیز با رهبری هماهنگ هست و نیازی به موضع‌گیری از سوی ما نیست، این یادداشت را ملاحظه بفرمایید. ✍️ سید شهاب‌الدین دعایی 🍷@Ghadah_SD

علامه طباطبایی رضوان‌الله‌علیه: اگر خدای متعال انسان را طوری کنـد که هر چه هم از دیگران حرکـات ناملایم ببیند، سینه‌ اش تنگی نکند و ناراحت نشود، در حقیقت بزرگ‌ترین نعمت را به انسان ارزانی داشته است. 🍷@Ghadah_SD

🔰 چرا مثل بقیه کشورها با آمریکا سازش نمی‌کنیم؟ 📌 هزینه سازش بیشتر است یا هزینه مقاومت؟ 📻 رادیو مناهج 🎙 مسئول پژوهش و گوینده: محمدحسین دانشوند آنچه در این پادکست می‌شنوید: ▪️چرا مثل بقیه کشورها با آمریکا سازش نمی‌کنیم؟ ▪️آیا هزینه سازش کمتر از مقاومت است؟ ▪️سپاه امیرالمؤمنین تا چه زمانی مقاومت کردند؟ ▪️علت فریب کوفیان در برابر به نیزه کردن قرآن چه بود؟ ▪️ریشه خوارج به کدام شخصیت صدر اسلام برمی‌گردد؟ ▪️چطور در برابر فرسایش جنگ بایستیم؟ (پاسخ قرآن) ▪️زندگی مردم کوفه بعد از سازش با بنی‌امیه چگونه بود؟ ▪️نظر رهبر شهید انقلاب در مورد هزینه چالش و سازش 🍷@Ghadah_SD

🎬 حکایت سال‌ها مذاکره با میوه هیچ پ.ن: البته میوه مذاکرات با آمریکا در کشور ما «هیچ» نبوده... ما در طول این سال‌ها به برکت اصرار بر مذاکرات با آمریکا خیلی چیزها به دست آوردیم. مثلاً: کاهش ضریب امنیت ملی جسارت‌ پیدا‌ کردن و امیدوار شدن دشمنان فتنه و کودتا شهادت رهبر انقلاب شهادت سرداران و فرماندهان شهادت مردم بی‌گناه آسیب‌ به اموال عمومی آسیب به اقتصاد ملی تأخیر در پیشرفت ملی آسیب به امنیت روانی و ... ای کاش این خسارت‌ها و ریزش‌های جبران‌ناپذیر، لااقل تجربه‌ای برای ملت ایران، نخبگان اجتماعی و مسئولین نظام اسلامی به دنبال داشته باشد که دیگر ▪️کسی دل به مذاکره با آمریکا نبندد؛ ▪️کسی معطل مذاکره با آمریکا نشود؛ ▪️کسی بعد از این همه جنایت، با خونسردی از «مذاکره با آمریکا» و اینکه «ما اهل گفتگو هستیم» حرف نزند؛ ▪️کسی به اسم اینکه «ما با اجازه رهبری کار می‌کنیم» با حسن نیت پشت میز مذاکره مستقیم یا غیر مستقیم با آمریکا نرود؛ ▪️کسی به اسم اینکه «همه چیز با رهبری هماهنگ است» نگرانی‌های مردم را سرکوب نکند؛ ▪️کسی «وحدت ملی حول راهبردهای رهبری» را با سکوت مسموم در برابر استمرار پروژه سیاسی «مذاکره‌گرایی» خلط نکند؛ ▪️کسی با چشم‌پوشی از نتایج گذشته و حال مذاکره با آمریکا، اقدامات دیپلماتیک دولت را به هر شکل ممکن توجیه نکند؛ ▪️و کسی تحت عناوین «خدای‌ناکرده مردم ناامید نشوند» یا «خدای‌ناکرده دولت تضعیف نشود» یا «مگر می‌شود دولت بدون رضایت رهبری کاری بکند» از فهم و تبیین صحیح حوادث محروم نشود! 🍷@Ghadah_SD