امشب شب‌جمعست... شب دعا‌ی کمیل.. شب کربلا. مثل همه‌ی شب‌جمعه‌های دیگه دلم گرفته. انقدری که تموم وجودم داااد میزنه پاشو بنوییییسسس! و من توی کلنجار نوشتن با خودم گیر کردم و مثل مرغ پرکنده دست به همه چی میزنم و خودمو سرگرم میکنم و آخرشم هیچی به هیچی. این لا به لا یهو یادم افتاد امروز صبح اهنگ جدید چاووشی رو گوش کردیم... دوباره پلی کردم... سه‌باره‌... چهارباره... و هردفعه گفتم آخه لعنتی! این همه غمو از کجات میریزی تو این صدا! +منو هیچ کس... منو هیچ چی... مثه حرف تو، نسوزونده بود..! (:

‌ -گلستان‌یـازدهـم- همدمِ این هفته‌‌ی پر از تنشِ من!❤️‍🩹 تو اوج شلوغ پلوغیای دلم که صدتا حرف از این درش میومد و هزار تا حرف از اون درش می‌رفت بیرون، تموم دلخوشی این هفتم این کتاب و حسِّ حضور شهید‌چیت‌سازیان بود🥺 #همدم💌 #قلم‌دخت

حسم به این کتاب: 🤌🏻😂

گفته بودم یه روز به این پیام ریپلای میزنم و میگم بالاخره شد...🫂✌🏻 بهترین حس (: مبارکت باشه یه عالمه🥺

‌ [إلهي رضاً برضاك] -إلهي رضاً برضاك، تسليماً لأمرك، صَبراً عَلى‏ قَضائِك، یا رَبِّ لا معبود سواك، يا غياثَ المستغيثين- دل های شکستنی این کلمات را خیلی به دور از خودشان می‌بینند. این کلماتِ سحرانگیزِ فوق‌بشری را... چند شب پیش وقتی ناخودآگاه زمزمه کردم: إلهي رضاً برضاك... بعد پشیمانی بود که سرازیر شد میان قلبم. هرجور فکر کردم خیلی از دهن من بزرگ تر است این حرف و خیلی به دور از واقعیتِ منم منم کردن های من است! زبان میگفت راضیم به رضای تو و دست ها گلویش را میگرفتند... زبان میگفت تسلیمم به فرمان تو و عقل راهش را کج میکرد... زبان میگفت صبر میکنم بر اتفاقی که تو برایم رقم زدی و قلب در نهایت شیون میکرد... بی‌طاقتی برای دل‌های‌چینی و شکننده این روزها بی دلیل نیست. آن وقت ها که دیگر با تمام وجودمان نمیگوییم: إلهي رضاً برضاك... #قلم‌دخت ‌

امان از سیلِ اخبارِ بی‌رحمِ تکراری. امان...

درست‌ترین جمله‌ درباره‌ی من..