ژیپسوفیلا
بهت فکر کردم. هر لحظه و هر ثانیه بهت فکر کردم. نجات دهنده توی آینه رو میگم. توی چشم هات زل زدم و خی
حس کردم لازمه که راجع به یه چیز مهم باهم حرف بزنیم . بچه ها میدونید هرکسی که توی فضای مجازی داره فعالیت میکنه در بیشترین حالت ممکن داره 30 درصد از زندگیشو با ما در میون میزاره . حالا ماها میاییم با دیدن این مقدار به شدت کم ، کلی حسرت زندگی اون ادم رو میخوریم ؟ این کار منطقیِ ؟ با عقل جور در میاد آخه ؟ من اگر عکس از کافه رفتنم میزارم مثلا میام بگم اره بچه ها اون روز حتی 200 تومن هم تو حسابم نبود و دنگ کافه رو یه ماه بعدش دادم به فلان رفیقم که حساب کرد واسم ؟ نه . میام بگم خانوادم مخالفت کردن واسه رفتن ؟ نه . میام بگم سه ماه بود جور نمیشد برم بیرون ؟ نه . یا خیلی احتمالات و اتفاقات دیگه . میگیرید چی میگم ؟ ما فقط قسمت های خوب و قشنگ رو تو فضای مجازی به اشتراک میزاریم نه اون قسمت های تلخ . من نمیتونم بیام تو فضای پابلیک به طور عمومی از مشکلاتی بگم که تو مخیله ی شما هم نمیگنجه . چون حس خوبی نمیگیرم از این کار ، چون میگن دنبال ترحمه ، چون وایب چنلم نمیطلبه همچین چیزی رو ، اصلا شرایط خانوادگیم اجازه نمیده همه چیز رو بیان کنم . فقط تو دیلیِ خودم یه بخش به شدت کم از زندگیم در واقع همون بخش زیبا و مثبتش رو به اشتراک میزارم . خیلی باید سطحی باشه که ما بخوایم حسرت زندگیِ آدمی که ازش هیچی نمیدونیم رو بخوریم . ما از اتفاقات خانوادگی رفیق صمیمی مون هم به طور کامل خبر نداریم چه برسه یه ادمین ساده ، که حالا بخوایم حسرت زندگیش رو بخوریم . این نگاه سطحی باید حذف شه از زندگیامون . خب ؟! پس بریم برای تمرین حذف این نگاه .
#دلی
#مطهره_نویس
#روانشناسی_با_مطهره
#حقیقت_تلخ