یک ماه پیش، در شامگاه ۱۸ دی، ساعت‌های تلخی را سپری می‌کردیم. بعد از حدود ۱۰ روز اعتراضات نسبتاً آرام بازاریان، ناگهان کفتارها فراخوان داده بودند، برای ۸ شب! چرا شب؟ قرار است چه بکنند؟ مگر اعتراض در روز و جلوی دوربین‌ها و خبرنگاران به اندازه کافی دیده و شنیده نمی‌شد؟ سیاهیِ شب قرار بود چه چیزی را پنهان و چه چیزی را آشکار کند؟ آیا جز برای پنهان شدن آلات قتاله و چهره‌ی خفاش‌های تروریست میان شلوغی رهگذران و به چشم آوردن آتش بر در و دیوار مسجد و مدرسه بود؟ آیا جز برای کشتارهای کور و متهم کردن نیروهای حافظ امنیت؟ آیا جز برای مخفی نگاه داشتن سازماندهی خیابانی از دید چشم و دوربین‌ها؟ چه شب تلخی بود. چه دیر صبح شد... ولی صبح شد.🇮🇷 🔺️فتنه‌ی #داعش_سلطنت_طلب ➕️ @Yaminpour

چه شب تلخی بود. چه دیر صبح شد؛ ولی صبح شد.🇮🇷

افشاگری‌های پرونده اپستین ثابت کرد که قدرت، ثروت، شهرت و حتی دانش و اعتبار علمی هیچ تضمینی برای حفاظت از کودکان در برابر عقده‌ها و تمایلات ناهشیار و بیمارگونه بزرگسالان نیست!

ناوگان عظیمی از مردم از دو روز آینده (22 بهمن) در حال حرکت به سمت خیابان هستند خواهیم دید چه خواهد شد...🤣

همه‌ی داداشیای گنگی که تو پرونده‌ی اپستین اسمی ازشون نیست:

‌‌ ‌‌در "خواهیم دید چه می‌شود" ترین حالت ممکن هستم.

لايَسْتَوِي الْخَبِيثُ وَالطَّيِّبُ وَلَوْ أَعْجَبَكَ كَثْرَةُ الْخَبِيثِ ﭘﻠﻴﺪ ﻭ ﭘﺎﮎ، ﻳﻜﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ، ﮔﺮﭼﻪ ﻋﺪﺩ ﻧﺎﭘﺎﻛﺎﻥ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺗﻌﺠّﺐ ﻭﺍﺩﺍﺭﺩ! سوره مائده آیه ۱۰۰

مود رهبرِ ما درحالی که بقیه رهبران سیاسیِ دنیا مشغول تجاوز به کودک و آدم خوردن بودن:

ما را نسیم پرچم تو زنده می‌کند...

بسم الله الرحمن الرحیم برادر دلم می خواست امروز که ایران، این پسر گمشده، بعد از قرن ها می رود که به آغوش خانواده ی خویش بازگردد، در کنارم بودی و با هم زیر لوای اسلام عزیز و در کنار امام خمینی این فرزند راستین محمد و این نشانه ی خدا بر زمین، جهاد می کردیم.

گرفتار تاریکی بودیم که امام خمینی از قلب تاریخی که می رفت تا فراموش شود، چون محمد فریاد برآورد که «واعتصموا بحبل الله جمیعا و لا تفرقوا» _ همه به ریسمان خداوند چنگ بزنید و بیاویزید و پراکنده نشوید _ و ما که هنوز دست و پا می زدیم تا به خویشتن خویش بازگردیم، از این سخن تازه شدیم و دریافتیم که آن چه می جستیم، یافته ایم و به یقین رسیدیم و حتی من که همواره بویی از محمد در مشام داشتم در آغاز باور نمی کردم که در این ظلمت کده ی زمین بتوان نقبی به سوی نور زد _ که ابعاد آن چه روی داد، آن همه گسترده بود که زمین را دربر می گرفت و خدا این تردید را که جز لمحه ای به طول نینجامید بر من ببخشاید _ و برق یقین بی هیچ واسطه ای بر دلم نشست.

با همان عشقی که اباذر با محمد بیعت کرد، ما به امام خمینی پیوستیم و برادر، او را ندیده ای: دست خداست بر زمین؛ آن همه به صفات خداوندی آراسته است که هنگامی که دست محبتش را بر سر شیفتگان بالا می آورد، سایه اش زمین و آسمان را می پوشاند و آن زمان که از حکمت و عرفان سخن می گوید، می بینی که او خود نفس حقیقت است.