طعم گیلاس
مثلا در نظر بگیر چقدر با ذوق بچه ات رو بزرگ میکنی و هر روز خدا بیشتر عاشقش میشی بعد یهو تو اوج معصو
دردی که دارد مرا با بغض آمیخته میکند
طعم گیلاس
نوشته بود: ما همه چیز و همه کس را مقصر میدانیم الا امیدهای خود را. یک جنس از امیدواری نوعی مقاومت
داستان های منو امید به ایتا