🔸موکب‌ها فقط محل پذیرایی نیستند؛ ایستگاه نفس‌تازه‌کردن‌اند. خیلی از زائرانی که از راه‌های دور برای تشییع رهبر شهید به تهران یا قم می‌آیند، همین موکب‌ها پناه خستگی‌شان می‌شود؛ هم جرعه‌ای آب، هم لقمه‌ای نان، هم ساعتی استراحت. خدا قوت به همه خادمان بی‌ادعایی که بی‌سروصدا، بارِ این میزبانی عاشقانه را به دوش کشیده‌اند. #اصفهان 🔹@GoftarGah

🚩روایت فتحِ خیابان

🚩روایت فتحِ خیابان 🔸گفتارگاه: از حرم امام با خط یک مترو راه افتادیم؛ ایستگاه طالقانی پیاده شدیم. ازدحام جمعیت، نفس را بند می‌آورد. به زحمت از ایستگاه بیرون زدیم و وارد خیابان مفتح جنوبی شدیم. هنوز به خیابان انقلاب نرسیده بودیم که خبر رسید پیکرهای مطهر از خیابان دماوند به مسیر تشییع وارد نشده‌اند و در آن ساعت، ابتدای مراسم، در محدوده خیابان آزادی بودند. بعضی‌ها دلگیر شدند؛ خودم اول با خودم گفتم شاید دیگر توفیق زیارت پیکرها را از دست داده باشم. اما چند قدم که رفتم، یک جمله در ذهنم نشست: مگر فقط برای زیارت آمده‌ای؟ همین که یک نفر به این دریا اضافه شود، خودش ادای دین کوچکی است. تشییع، فقط دیدن پیکر نیست؛ بودن کنار مردم است. راه افتادیم در امتداد خیابان انقلاب؛ با رودی از آدم‌ها که آرام و پیوسته به سمت آزادی جاری بود. نظم مراسم خوب بود. موکب‌ها از مردم پذیرایی می‌کردند. آب آشامیدنی به‌اندازه کافی در دسترس بود و کمبودی احساس نمی‌شد. بعضی از اهالی هم درِ خانه‌هایشان را به روی مردم گشوده بودند. سرانجام در میدان آزادی، توفیق زیارت پیکرهای مطهر نصیبم شد. حوالی ساعت سه بعدازظهر که به سمت محل قرار با دوستان برمی‌گشتم، هنوز سیل جمعیت، بی‌آنکه انتهایش پیدا باشد، به سوی میدان آزادی روان بود؛ انگار نه یک خیابان، که یک ملت در حرکت بود. انصاف حکم می‌کند به همه دست‌اندرکاران این مراسم، از نیروهای نظامی و انتظامی گرفته تا دولت، شهرداری تهران، موکب‌داران و همه خادمان گمنام، خدا قوت گفت. برگزاری چنین اجتماع عظیمی، بی‌آنکه نظم و خدمت‌رسانی از هم بپاشد، کار کوچکی نبود. ✍🏻 ۱۶/تیر/۱۴۰۵ 🔹@GoftarGah

🚩در مسیرِ بدرقه 🔹@GoftarGah