🚩سقوط جریانی که نجات میهن را در بمب بیگانه جست 🔸گفتارگاه: اینکه اپوزیسیون، دائماً طناب نجاتشان را به میخ کشورهای بیگانه آویزان کرده‌اند و برای مداخلهٔ نظامی «التماس» می‌کنند، نه یک انتقاد که یک «وصف الحالِ» بی‌آبروکننده است. آن‌ها امروز در ذلت‌بارترین حالت، چشم به دهان مقامات واشنگتن و تل‌آویو دوخته‌اند تا شاید نوکری آنان را بپذیرند. این دیگر مخالفت سیاسی نیست؛ این یک «سبک زندگیِ» وابسته است. سبکی که در آن، «آزادی» مترادف می‌شود با بمباران شهرهای خودی توسط بیگانه! اظهارات مقاماتی مانند ترامپ، که از گزینهٔ نظامی علیه ایران سخن می‌گویند، برای هر شهروند غیرتمندی یک هشدار و توهین است. اما برای این طیف، یک «نوید» محسوب می‌شود! هیچ جنبش یا جریان سیاسیِ بااعتباری، مشروعیت خود را از «چک‌های سفید» قدرت‌های متخاصم خریداری نکرده است. این نوع وابستگی، سمّ مهلکی است که ابتدا استقلال رأی را می‌کشد، سپس اعتماد داخلی را نابود می‌سازد و در نهایت، آن جریان را به یک عروسک خیمه‌شب‌بازی تبدیل می‌کند که رشته‌اش در دست بیگانه است. این همان بلایی است که امروز گریبان‌گیر بخشی از اپوزیسیون نمایشی شده است. وضعیت فعلی این گروه‌ها دقیقاً در همین «آویزان‌بودن خیانت‌بار» ریشه دارد. آن‌ها آن‌قدر در نقش «متحد استراتژیک» برای بیگانه فرو رفته‌اند که فراموش کرده‌اند از نگاه آن اربابان، آنان تنها یک ابزار مصرفی در چرخه‌ی فشار حداکثری هستند؛ ابزاری که پس از مصرف، دور انداخته می‌شود. حمایت‌های آنان (مانند ترامپ) نه برای کمک به این گروه‌ها، که تنها برای ایجاد بی‌ثباتی در ایران است. این همان خطای محاسبه‌ی تاریخی است که آنان را به ورطه‌ی بی‌آبرویی مطلق کشانده. ✍🏻۳۰ دی ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

🚩حکایتِ دو دی: یکی پایانِ «شاه»‌ بود، یکی پایانِ «شاه‌بازی» 🔘قسمت اول 🔸گفتارگاه: باید با صراحت تمام گفت که دی‌ماه در تقویم تاریخ این سرزمین، نه ماه یخبندان طبیعت، که «ماه زمستانِ حکومت پهلوی‌ها» و فصل ناکامی آن خاندانِ وابسته ثبت شده است. از ۲۶ دی ۱۳۵۷ که محمدرضا پهلوی برای دومین و آخرین بار، با چمدان‌های پر و دلی خالی از مردمداری، از میهن گریخت، تا ۲۲ دی ۱۴۰۴ که طراحی عناصر واپس‌مانده‌ی پهلوی با همکاری مزدوران آمریکایی و صهیونیستی در هم شکست، فصل زمستان برای این خاندان، همواره فصل یأس و ریزش بوده است. همان‌گونه که زمستان، برگ‌های پژمرده را از شاخه می‌رُباید، دی ماه نیز بساط پوشالیِ سلطنتِ وابسته را درهم می‌پیچید. فرارِ شاه در دی ۵۷، اعترافِ به ورشکستگیِ یک رژیمِ بی‌ریشه بود که نه مشروعیتی داشت، نه مردمی. و امروز، شکستِ طراحی‌های بازماندگانِ همان رژیم در دی ۱۴۰۴، تکرارِ همان سنتِ الهی است: «إِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوقًا». آنها که هنوز در خیالِ بازگرداندنِ «عصر تاریکیِ وابستگی» پهلوی هستند باید این سؤال را از خود بپرسند: چرا هر بار که نامِ «پهلوی» در دی‌ماه بر سر زبان‌ها می‌افتد، بوی شکست و فرار می‌دهد؟ گویی دی، ماهِ عروجِ اراده‌ی ملی و ماهِ افولِ نوکرانِ بیگانه است. مقاومتِ مردمی که در دی ۵۷ انقلاب کردند، همان مقاومتی است که در دی ۱۴۰۴ توطئه‌ی جدید را خنثی کرد. ✍🏻۳۰ دی ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

🚩حکایتِ دو دی: یکی پایانِ «شاه»‌ بود، یکی پایانِ «شاه‌بازی» 🔘قسمت دوم 🔸گفتارگاه: پهلوی‌ها و هوادارانِ سرگردانشان گمان می‌کنند با تکیه بر سفارت‌خانه‌های بیگانه و شبکه‌های رسانه‌ایِ فرمایشی می‌توانند بر این زمستانِ تاریخی غلبه کنند. غافل از اینکه ریشه‌ی این درخت، از همان آغاز در خاکِ این ملت نبود؛ در خاکِ بیگانه بود. و درختی که ریشه در خاکِ غیر داشته باشد، با اولین بادِ زمستانِ تاریخ از بیخ کنده خواهد شد. رضا پهلوی و آن دسته از اپوزیسیون آویزان که گمان می‌برند تکیه‌گاهشان در آنسوی آب‌هاست، بهتر است اوقات بیکاری خود را صرف بازخوانی تاریخ معاصر کنند؛ آن‌هم نه تاریخ پرافتخار مقاومت و ایستادگی ملت ایران، بلکه تاریخ خفت‌بار رفتارهای مشابه ایالات متحده با کشورهایی از جنس سوریه، اوکراین، لیبی، ونزوئلا و... . باید با دقتی خون‌آلود ببینند که با «اپوزیسیون‌های ساخت آمریکا» در نهایت چه رفتاری شده و اکنون آنان در کجای معادلات جهانی ایستاده‌اند: یا به خاک سپرده شده‌اند، یا به حاشیه رانده شده‌اند و یا به عروسک‌های خیمه‌شب‌بازی تبدیل گشته‌اند که نخ تسبیحشان در دست اربابانی است که حتی یک وجب از خاک وطنشان را هم در طلب ندارند. اما عبرت اصلی از تاریخ، نه لزوماً در آن سوی آب‌ها، که در خاطرات نزدیک‌تر، در سینهٔ پدر و پدربزرگ همین رضا پهلوی نهفته است. باید مرور کرد پروسهٔ «گماشتگی» و سپس «گم‌شدن» از نهاد سلطنت را. زمانی که محمدرضا پهلوی خود را «گماشتهٔ» واشنگتن دید، عمق فاجعه آغاز شد. وقتی پایه‌های حاکمیت، نه بر ارادهٔ ملت، که بر تکیه‌گاه سفارت بیگانه استوار گردد، پایانش چیزی جز «گم‌شدن» در پیچ و خم توطئه‌ها و سپس فراموشی نخواهد بود. پدربزرگ، رضاخان، نیز که با کودتا آمد، با همان دستی که او را بر اریکه نشانده بود، به تبعیدش بردند. این است سنت استعمار: امروز تو را می‌سازند، فردا می‌شکنند؛ امروز تاج بر سرت می‌نهند، فردا تاج‌داریت را به باد تحقیر می‌گیرند. ✍🏻۳۰ دی ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

🚩حکایتِ دو دی: یکی پایانِ «شاه»‌ بود، یکی پایانِ «شاه‌بازی» 🔘قسمت سوم 🔸گفتارگاه: اگر حاج قاسم در مکتب خود «ایران را حرم» می‌دانست، این جماعت آویزان، وطن را «پله‌ی ترقی» شخصی و ابزار معامله با بیگانه تعریف می‌کنند. فرق است بین کسی که برای عزت این حرم خون داد و کسی که برای رسیدن به تکیه‌گاه‌های سست و بی‌ریشه، آماده است هر خفت و خواری را بپذیرد. مشکل اصلی اینجاست که آنان نه «جنس اصل» مقاومت و ایستادگی را می‌فهمند و نه می‌توانند «جنس بدل» حمایت‌های نمایشی غرب را تشخیص دهند؛ حمایت‌هایی که همیشه مشروط، موقت و در خدمت منافع آن سوی آب‌هاست. مشکل، فقط با رضا پهلوی نیست؛ مشکل با آن ذهنیت وابسته‌ای است که گمان می‌کند تکیه بر دشمن، راه نجات است. این همان بلایی است که بر سر بسیاری از «اپوزیسیون‌های نمایشی» آمده. آن‌ها را می‌سازند تا فریاد «تغییر» سر دهند، اما در واقعیت، ابزاری هستند برای فشار و تحریم علیه ملت. وقتی ماموریت‌شان تمام شود، چون دستکشی کهنه به کناری انداخته می‌شوند. عبرت را باید از تاریخ گرفت: استقلال، تنها پناهگاه عزت است؛ و هر که این درس را نیاموزد، محکوم به تکرار تراژدی پهلوی است. امروز دی‌ماه برای ما، دیگر نمادِ زمستانِ پهلوی نیست؛ نمادِ بهارِ مقاومت است. نمادِ روزی است که ملت، طومارِ وابستگی را در هم پیچید و نمادِ روزی است که نسلِ جدید این ملت، بار دیگر نقشه‌های وابستگی را بر باد داد. زمستانِ پهلوی‌ها هرگز پایان ندارد؛ چرا که نوروزِ حقیقی، از آنِ مردمی است که در بندِ هیچ اربابی نیستند. ✍🏻۳۰ دی ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

🚩عینک دودیِ داووس 🔸گفتارگاه: جهان غرب را باید با عینک دودی دید تا چشم از تابش دروغ‌هایش کور نشود! امانوئل مکرون در اجلاس داووس، با همان عینک دودی که بر چشم زده، تازه انگار قدری بینایی یافته و دارد واقعیت‌های پوسیده‌ی دنیای خودی‌اش را می‌بیند. او از وضعیت جهان ابراز تأسف می‌کند و جمله‌های درخشانی بر زبان می‌آورد: «تغییر به سوی جهانی بدون قانون» و «به نظر می‌رسد تنها قانونی که اهمیت دارد، قانون قوی‌ترین‌هاست». آری، ما هم موافقیم؛ این گزاره، تلخ اما راست است. اما این راستی را مکرون دیروز فهمید؟ امروز؟ یا دقیقاً همان روزی که ترامپ می‌خواهد گرینلند را به تاراج بَرد. عجبا! تا همین دیروز، مکرون با ترامپ هم‌آوا بود که «پروژهٔ جهان ناامن» را نه در گرینلند، که در ایران و سوریه پیش ببرند. او داوطلبانه می‌خواست شریک جرم همان «قوی‌ترین» باشد که امروز علیه‌اش موعظه می‌کند. اما حالا ناگهان چشم‌هایش باز شده‌اند! گویی دنیای غرب فقط وقتی «بی‌قانون» است که قانونِ زور علیه خودش بازگردد. ✍🏻۱ بهمن ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

🚩در سایه‌ی تصمیم هیئت‌رئیسه؛ اهانت‌کنندگان مجلس در پشت «تعلیق استیضاح» پنهان شدند 🔸گفتارگاه: ۱ـ رهبر انقلاب در بیانات اخیر خود به روشنی از اهانت به رؤسای قوا نهی فرمودند و در این میان، اشارتی را نیز به فضای مجلس داشتند. اما آنچه قابل تأمل است، پوشش و تفسیر گزنده‌ای است که برخی از همان اهانت‌کنندگان احتمالی در مجلس، اکنون در حال ارائه آن هستند. به نظر می‌رسد تصمیم هیئت رئیسه مجلس برای تعلیق موقت طرح استیضاح، برای این گروه بهانه‌ای شده تا خود را در پشت این تصمیم پنهان کنند و تلاش کنند آن بخش صریح بیانات رهبری که ناظر بر ایشان است، کمرنگ و محو شود. ۲ـ این یک شگرد رسانه‌ای آشناست: وقتی مورد خطاب مستقیم قرار می‌گیری، سعی کن کلیت را بپذیر و آن قسمت را نادیده بگیر. اما به نظر می‌رسد وظیفه‌ی رسانه‌های منصف و دغدغه‌مند، برجسته کردن دقیقاً همین بخش از کلام رهبری است. باید پرسید: آنان که پیشتر با الفاظ تند و غیرمؤدبانه، شخصیت و جایگاه مسئولان قوا را نشانه می‌رفتند، اکنون نسبت خود را با این بیان روشن ولایت چگونه تعریف می‌کنند؟ آیا عذرخواهی می‌کنند؟ آیا توضیح می‌دهند؟ یا سکوت پیشه کرده‌اند و امیدوارند موج خبری جدید، این موضوع را به حاشیه ببرد؟ ✍🏻۲ بهمن ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

🚩تعلیق استیضاح؛ تفسیر ناقص سخن رهبری یا تصمیم معقول مجلس؟ 🔸گفتارگاه: اگر بخواهیم ماجرا را بدون هیجان و با اتکا به متن و زمینه تحلیل کنیم، چند نکته روشن است: 🔺نخست، موضع رهبری در این ماجرا کاملاً صریح و چندلایه است. هم از جان‌فشانی نیروهای امنیتی و انتظامی قدردانی می‌کنند، هم از همراهی و حضور فعال مسئولان کشور، از جمله رئیس‌جمهور و رؤسای قوا سخن می‌گویند و هم به‌طور مؤکد با اهانت به رئیس‌جمهور و مسئولان مخالفت می‌کنند. مهم‌تر از همه، توصیه‌ای روشن می‌دهند: «بگذارید اینها کارشان را بکنند.» این عبارت، صرفاً نهی از اهانت نیست، بلکه تأکید بر ضرورت استمرار کار و پرهیز از اخلال در روند اداره کشور است. 🔺از سوی دیگر، پزشکیان نیز صریحاً اعلام کرده که دولت در حال اجرای یکی از بزرگ‌ترین اصلاحات ارزی و اقتصادی است؛ طرحی که به گفته او، حاصل یک سال کار کارشناسی و با هماهنگی سران قواست. طبیعی است که در چنین فرایندی، بی‌ثباتی مدیریتی یا جابه‌جایی‌های شتاب‌زده، هزینه‌های سنگینی به کشور تحمیل کند. 🔺قالیباف هم می‌گوید: اگر دولت خود به این جمع‌بندی برسد که ترمیم کابینه لازم است، تصمیمش می‌تواند مؤثرتر و کارآمدتر باشد. این موضع، نه نفی نظارت مجلس است و نه تعطیل کردن آن، بلکه تأکید بر تقدم عقلانیت و زمان‌بندی درست در اعمال ابزارهای نظارتی است. 🔺با این حال، برخی منتقدان، تعلیق استیضاح از سوی هیئت‌رئیسه مجلس را به‌عنوان تضعیف شأن نظارتی مجلس معرفی می‌کنند و مدعی‌اند استناد به بیانات رهبری در این تصمیم، تحریف سخن ایشان است. این در حالی است که همان سخنرانی، علاوه بر نهی از اهانت، به‌روشنی بر ضرورت میدان دادن به مسئولان برای انجام وظایفشان تأکید داشت (بگذارید اینها کارشان را بکنند)؛ بخشی که معمولاً در این نقدها نادیده گرفته می‌شود. 🔺اگر مجموع بیانات رهبری، موضع رئیس‌جمهور، اظهارات رئیس مجلس و شرایط داخلی و خارجی کشور را در نظر بگیریم، تعلیق استیضاح بیش از آنکه نشانه انفعال باشد، تصمیمی معقول و مبتنی بر مصلحت عمومی است. شأن نظارتی مجلس، به استیضاح فروکاسته نمی‌شود. مجلس در همین دوره، در بررسی بودجه و همراهی مشروط با طرح‌های اقتصادی دولت، نقش تعیین‌کننده‌ای ایفا کرده و نشان داده که نظارت می‌تواند اشکال متنوع‌تری، مؤثرتر و کم‌هزینه‌تر از تقابل‌های پرسر و صدا داشته باشد. ✍🏻۳ بهمن ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

🚩چرا گرینلند برای آمریکا مهم است؟ 🔸گفتارگاه: گرینلند برای آمریکا مهم است، نه به‌خاطر جمعیت یا اقتصاد فعلی‌اش، بلکه به‌دلیل آینده‌ای که نمایندگی می‌کند. وسعت عظیم در برابر جمعیت اندک، آن را به سرزمینی کم‌هزینه و راهبردی تبدیل کرده است. این جزیره هم خزانه بالقوه آب شیرین و فلزات کمیاب است و هم نقطه‌ای کلیدی در رقابت قدرت‌ها بر سر منابع آینده. مهم‌تر از همه، موقعیت جغرافیایی گرینلند است؛ قفل کنترل شمال آتلانتیک و دروازه قطب شمال. پایگاه‌های نظامی آمریکا در این منطقه بخشی از سامانه هشدار موشکی و بازدارندگی در برابر روسیه‌اند. با ذوب یخ‌ها و باز شدن مسیرهای جدید کشتیرانی، اهمیت گرینلند از امنیت نظامی فراتر رفته و به تجارت جهانی گره خورده است. در مجموع، گرینلند دیگر یک جزیره دورافتاده نیست؛ بلکه یکی از گره‌های اصلی رقابت ژئوپلیتیکی قرن بیست‌ویکم بر سر امنیت، منابع و مسیرهای آینده جهان است. 🔹https://eitaa.com/GoftarGah

🔸گفتارگاه: در فتنه اخیر اگر حجم تخریب و خشونت رخ‌داده را در نسبت با زمان وقوع آن بسنجیم، تصویر روشن‌تری به دست می‌آید. رخدادهایی که طی چند ساعت محدود و در بازه‌ای کوتاه شکل گرفته، شباهتی به اعتراض‌های خودجوش و پراکنده ندارد. 🔘چنین سطحی از تخریب، 🔘حمله به مراکز انتظامی 🔘و هدف‌گیری زیرساخت‌های زندگی شهری، 🟰نشانه کنشی سازمان‌یافته است، نه واکنشی اعتراضی. این نوع رفتار، مستلزم هماهنگی قبلی، برنامه‌ریزی و هدف‌گذاری مشخص است؛ امری که از توان اعتراض‌های عادی خارج است. هدف اصلی نیز نه بیان مطالبه، ❌بلکه مختل‌کردن زندگی روزمره ❌ و ایجاد احساس فروپاشی نظم عمومی بوده است. 🔹چنین الگوهایی معمولاً زمانی به کار می‌روند که طراحان انتظار شوک بزرگ اجتماعی دارند؛ شوکی که یا باید با فشار خارجی تکمیل شود یا به سرعت جمعیت بیشتری را به خیابان بکشاند. 🔹به نظر می‌رسد برآورد اولیه این جریان، ایجاد اختلالی کوتاه اما ضربه‌زننده بوده که بتواند محاسبات کلان را برهم بزند. توقف سریع این روند نشان داد که این برآورد با واقعیت اجتماعی فاصله داشته و جامعه نه با همراهی، بلکه با فاصله‌گیری و واکنش منفی به خشونت پاسخ داده است. 🔹https://eitaa.com/GoftarGah

🚩موساد و جنگ روایت؛ از اغتشاش تا مونتاژ 🔸گفتارگاه: بازوهای رسانه‌ای موساد، بعد از زمین‌خوردن در اغتشاشات روزهای گذشته، رفته‌اند سراغ تغییر تاکتیک؛ وقتی خیابان جواب نداد، پناه برده‌اند به قاب تصویر. پروژه اما همان پروژه است؛ فقط لباسش عوض شده. اگر دیروز با جمعیت قلابی و شعار اجاره‌ای می‌خواستند کشور را به هم بریزند، امروز با اشک مصنوعی و ویدئوی مونتاژشده دنبال همان مقصدند. بخش دوم «کشته‌سازی» دقیقاً همین‌جاست: روایت‌سازی جعلی. چند فریم احساسی، کمی موسیقی، یک تیتر درشت و تمام! مخاطب باید فرصت فکر کردن نداشته باشد. دشمن وقتی دستش خالی است، تصویر را مسلح می‌کند. وقتی واقعیت علیه اوست، قصه می‌سازد. جنگ امروز، بیش از آن‌که جنگ خیابان باشد، جنگ روایت است و در این میدان، ساده‌لوحی دقیقاً همان چیزی است که موساد روی آن حساب باز کرده. ✍🏻۵ بهمن ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

🚩بازار بنجل‌فروشانِ تحلیل 🔸گفتارگاه: ۱ـ با بالا گرفتن تهدیدات لفظی ترامپ علیه ایران و افزایش تحرکات نظامی آمریکا در منطقه، طبیعی است که بازار «احتمال درگیری» دوباره داغ شود؛ طبیعی است که تحلیل‌ها زیاد شود و گمانه‌زنی‌ها بالا بگیرد. اما طبیعی بودنِ بحث، مجوز شلوغ‌کاری تحلیلی نیست؛ مخصوصاً وقتی پای جنگ و امنیت ملی وسط است. 🔺۲ـ مسئله از جایی عجیب می‌شود که عده‌ای از تحلیلگرانِ همیشه‌حاضر، ناگهان خود را جلوتر از اتاق‌های فکر نظامی و اطلاعاتی کشور می‌بینند؛ با ژست عقل کل، هشدار می‌دهند، توصیه می‌کنند، خط و نشان می‌کشند و حتی نسخه‌ی «اقدام پیش‌دستانه» می‌پیچند. انگار نه انگار که نیروهای مسلح این کشور، شب و روزشان را با رصد، محاسبه، سنجش هزینه و فایده و دیدن همه‌ی سناریوها می‌گذرانند. گویی دستگاه محاسباتی ارتش و سپاه دچار اختلال شده و حالا این عزیزان احساس تکلیف کرده‌اند که از پشت میز تحلیل، جنگ را فرماندهی کنند! 🔺۳ـ عجیب‌تر آن‌که همین‌ عده، هنوز از اتفاقات سال گذشته هم عبرت نگرفته‌اند. همان‌ها که بعد از ترور اسماعیل هنیه، بدون اطلاع کافی و صرفاً با هیجان رسانه‌ای، مطالبه‌ی اقدام فوری علیه اسرائیل می‌کردند؛ همان‌ها که وقتی سیدحسن نصرالله ترور شد، بی‌محابا تعلل نیروهای نظامی را مقصر دانستند و آتش تحلیل‌های خام را تندتر کردند. تا آن‌جا که رهبر معظم انقلاب ناچار شدند در نماز جمعه نصر، صریح و روشن بگویند: «نه تعلل می‌کنیم و نه شتاب‌زده عمل می‌کنیم.» این جمله، فقط یک موضع‌گیری نبود؛ خط بطلان بود بر همه‌ی آن تحلیل‌های هیجانی و نسخه‌پیچی‌های بی‌مسئولیت. 🔺۴ـ آن‌که خیال می‌کند با چند نمودار، چند جمله‌ی پرطمطراق و چند هشدار رسانه‌ای می‌شود جای فرماندهان میدانی و اتاق‌های عملیات نشست، نه دشمن را درست فهمیده و نه پیچیدگی نبرد امروز را. 🔺۵ـ اگر قرار است در این مقطع حساس کاری بکنیم، مهم‌ترینش اعتماد به عقلانیت راهبردی نظام و پرهیز از هیجان‌سازی است. ✍🏻۵ بهمن ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

🔸گفتارگاه: خشونت، با هر اسمی، اعتراض نیست؛ اعلان جنگ به امنیت جامعه است. 🔺حمله به مسجد، کلانتری و نیروهای امنیتی در هیچ جای دنیا مطالبه سیاسی محسوب نمی‌شود. 🔺آنچه در دی‌ماه رخ داد، با الگوی اعتراض خیابانی نسبتی نداشت و ذیل امنیت ملی تعریف می‌شود. 🔺همان‌گونه که در همه کشورها، از آمریکا تا اروپا، با چنین حملاتی برخورد می‌شود. 🔺تفاوت فقط در روایت است: همان رفتار که آن‌جا «اجرای قانون» نام دارد، این‌جا «سرکوب» خوانده می‌شود. 🔺واقعیت اما یکی است؛ وقتی ستون‌های نظم عمومی هدف قرار می‌گیرد، در همه دنیا کفه‌ی ترازو به نفع امنیت سنگین می‌شود. ✍🏻۷ بهمن ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah