🔹گفتارگاه: 🔺یکم: ترامپ برای توافق با ایران، فهرستی از شروط روی میز گذاشته که گلِ درشتش «غنی‌سازی صفر» است؛ توقف کامل غنی‌سازی در خاک ایران و خروج همه‌ی ذخایر اورانیوم غنی‌شده از کشور. 🔺دوم: اصرار بر ممنوعیت غنی‌سازی، خودش یک اعتراف ناخواسته است. ترامپ بارها گفته تأسیسات ایران با B2 نابود شده و توان هسته‌ای به‌کلی از بین رفته؛ اما دوباره دقیقاً روی همان نقطه شرط می‌گذارد. اگر همه‌چیز ویران شده، غنی‌سازی صفر دیگر چه معنایی دارد؟ 🔺سوم: همین که دوباره پای مذاکره را وسط می‌کشند و دوباره همان موضوع را شرط می‌کنند، بهترین شاهد است بر این‌که ادعاهای قبلی، مصرف رسانه‌ای داشته نه پشتوانه‌ی واقعی. اگر حمله نظامی آمریکا به نتیجه‌ی مطلوب رسیده بود، نیازی به شرط و شروط تازه نبود. مذاکره‌ی مجدد بر سر غنی‌سازی، یعنی آن‌چه قرار بود با بمب تمام شود، تمام نشده. یعنی محاسباتشان خطا رفته. ✍🏻۹ بهمن ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

🔸گفتارگاه: این تحلیل نیست؛ جمع‌بندیِ خبرهاست 🔺یکم: ترامپ برای توافق با ایران، بسته‌ای از شروط را روی میز گذاشت: توقف کامل غنی‌سازی در خاک ایران، خروج همه‌ی ذخایر اورانیوم غنی‌شده، محدودسازی جدی برنامه‌ی موشکی تا زیر ۳۰۰ کیلومتر و قطع کامل حمایت ایران از جریان مقاومت در منطقه. 🔺دوم: ترامپ طبق عادت، تهدید را هم چاشنی کار کرد؛ «اگر توافقی در کار نباشد، گزینه‌ی نظامی روی میز است» و برای جدی نشان‌دادن حرفش، ناوهای جنگی را راهی منطقه کرد. 🔺سوم: واکنش ایران از پیش قابل پیش‌بینی بود؛ مخالفت. چون جمع این شروط، تصویر روشنی می‌سازد: آمریکا دنبال توافق دوجانبه نیست، دنبال تسلیم کامل است. از همین‌رو، هم‌زمان با تهدیدهای ترامپ، مقامات سیاسی و امنیتی ایران صریح هشدار دادند که هر اقدام تحریک‌آمیز، پاسخ سخت خواهد داشت و تجاوز، بی‌هزینه نخواهد ماند. 🔺چهارم: این فضا اما فقط تهران و واشینگتن را درگیر نکرد. موج نگرانی به پایتخت‌های منطقه هم رسید. همسایگان ایران که می‌دانند آتش تقابل مستقیم، دامان همه را می‌گیرد، دست به کار شدند؛ تلاش کردند با ارسال پیام‌هایی به آمریکا و ارائه راهکارهایی، از لغزش بحران به سمت تقابل مستقیم جلوگیری کنند. 🔺پنجم: به نظر می‌رسد این واکنش‌های منطقه‌ای بی‌اثر نبوده است. تازه‌ترین مواضع ترامپ نشانه‌هایی از تعدیل لحن و تمرکز دوباره بر مذاکره دارد. او دیروز در شبکه اجتماعی «تروث‌سوشال» ضمن تهدید از حرکت ناوگان جدید به سمت ایران سخن گفت، اما همزمان ابراز امیدواری کرد که ایران «هرچه سریع‌تر پای میز مذاکره بیاید» و درباره توافقی «منصفانه و عادلانه» و «بدون سلاح هسته‌ای» گفت‌وگو کند. 🔺ششم: نکته‌ی مهم همین‌جاست. ترامپ در این موضع‌گیری تازه، دیگر از آن چهار شرط قبلی خبری نگرفت. نه موشک، نه مقاومت، نه خروج کامل ذخایر. تمرکز را گذاشت روی هسته‌ای؛ و حتی دقیق‌تر: «نداشتن سلاح هسته‌ای». این عقب‌نشینی لفظی، بی‌ربط به ارزیابی از توان ایران و توصیه‌ی بازیگران منطقه‌ای نیست. 🔺هفتم: هم‌زمان، از تهران هم نشانه‌هایی از کاهش احتمال درگیری مخابره شد. سیدعباس عراقچی، وزیر خارجه، دیروز صریح گفت احتمال جنگ بسیار کم است؛ جمله‌ای که با این تعدیل فضای تنش هم‌خوانی دارد. 🔺هشتم: با این همه، یک واقعیت را نباید فراموش کرد: ترامپ دمدمی‌مزاج است. نمی‌شود سیاست آمریکا را فقط با یک توئیت یا یک پست قضاوت کرد. آن‌چه فعلاً دیده می‌شود، عقب‌نشینی تاکتیکی در کلام است؛ نه تغییر قطعی در راهبرد. ✍🏻۹ بهمن ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

🚩نه تسلیم، نه فریب؛ اسمش دیپلماسی است 🔸گفتارگاه: ۱ـ آمریکا با چماق تهدید دنبال گفت‌وگو با ایران است؛ گفت‌وگویی که اولش با فهرست بلندبالای پیش‌شرط‌ها آغاز شد، اما حالا در آخرین توئیت ترامپ، همه‌چیز تقلیل پیدا کرده به «مذاکره هسته‌ای». هم‌زمان، ترکیه برای میزبانی اعلام آمادگی کرده و سیدعباس عراقچی راهی آنکارا شده است؛ تحرکاتی دیپلماتیک که در منطق سیاست خارجی، نه عجیب است و نه غیرمنتظره. 🔺۲ـ با این حال، برخی جریان‌های سیاسی که گویا حیات‌شان به فریاد زدن و ژست‌های مطالبه‌گریِ توخالی گره خورده، بلافاصله به تکاپو افتاده‌اند؛ یکی مذاکره را «عقب‌نشینی» می‌نامد، دیگری از «فریب» می‌گوید و سومی هم اصلِ مذاکره را خط قرمز اعلام می‌کند. حال آن‌که واقعیت، ساده‌تر از این شعارهاست: دیپلماسی باید کار خودش را بکند. چسباندن برچسب‌های درشت به هر حرکت دیپلماتیک، نه نشانه‌ی هوشمندی است و نه علامت انقلابی‌گری؛ بیش‌تر شبیه فرار از عقلانیت است. 🔺۳ـ تجربه‌ی مذاکرات چند ماه قبل هنوز جلوی چشم‌مان است؛ ما از مذاکره ضرر نکردیم، حتی آن‌جا که کار به جنگ کشید. چرا؟ چون مردم دیدند جمهوری اسلامی همه‌ی راه‌ها را نبست، دیدند طرف ایرانی پای گفت‌وگو ایستاد، اما دشمن بود که زیر میز زد و دشمنی‌اش را عیان کرد. همین فهم، یکی از پایه‌های آن انسجام بزرگ شد. این‌ها را کسانی می‌فهمند که سیاست را با عقل می‌خوانند، نه با فریاد. ✍🏻۱۰ بهمن ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

🚩پاسخ ایران به تهدید؛ سلام دوباره به امام 🔸گفتارگاه: در طلیعه‌ی چهل‌وهفتمین سالروز پیروزی انقلاب اسلامی، آن‌هم درست در روزهایی که ترامپ دوباره ناو و هواپیما ردیف کرده و خیال کرده با نمایش آهن و آتش می‌شود معادله‌ی ایران را عوض کرد، رهبر انقلاب طبق سنت هر ساله، صبح زود رفتند همان‌جایی که همه‌چیز از آن‌جا شروع شد؛ کنار مرقد امام خمینی. بی‌سر و صدا، اما دقیق و معنادار. بعضی صحنه‌ها احتیاج به توضیح ندارند؛ خودِ تصویر حرف می‌زند. این حضور، نه یک مراسم تشریفاتی بود و نه تکرار یک عادت تقویمی. در میانه‌ی تهدید، بازگشت به اصل است؛ در لحظه‌ی فشار، ایستادن روی ریشه‌هاست. کسی که انقلاب را از دل تهدیدهای واقعی‌تر از این عبور داده، خوب می‌داند کِی باید چه پیامی را، کجا و چگونه مخابره کند. دهه فجر امسال، فقط جشن خاطره نیست؛ تمرین فهم امروز است. آن‌سوی آب‌ها خیال می‌کنند با چند تهدید تازه، می‌شود این ملت را عقب راند؛ این‌سوی ماجرا اما رهبر انقلاب ایستاده کنار نام امام و می‌گوید مسیر همان است که بود. ✍🏻۱۱ بهمن ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

وَجَاءَ مِنْ أَقْصَى الْمَدِينَةِ رَجُلٌ يَسْعَىٰ قَالَ يَا قَوْمِ اتَّبِعُوا الْمُرْسَلِينَ ✍🏻 ۱۲ بهمن ۱۴۰۳ 🔹@GoftarGah

🚩چند فکتِ ساده، اما تعیین‌کننده برای فهم امکان یا عدم امکان جنگ: 🔺یکم: توان دفاعی ایران نه‌تنها از ضربات گذشته عبور کرده، بلکه با ترمیم ، حتی تقویت هم شده است. 🔺دوم: سؤال کلیدی اینجاست؛ آیا اساساً امکان خنثی‌سازی کامل توان موشکی ایران وجود دارد؟ 🔺سوم: یک پرسش کلیدی‌تر؛ آیا تسلط هوایی پایدار بر جغرافیای ایران ـ با این وسعت، عمق و پیچیدگی ـ اساساً قابل تحقق است؟ 🔺چهارم: رفتار ترامپ در موضوعات مختلف نشان می‌دهد آمریکا به دنبال جنگی سریع، محدود و کم‌هزینه است؛ جنگی که خرجش از دخلش کمتر باشد. 🔺پنجم: در نقطه مقابل، ایران صریح و بی‌تعارف گفته اگر درگیری تحمیل شود، هزینه‌ها را سنگین می‌کند، دامنه جنگ را گسترش می‌دهد و آن را به یک نبرد فرسایشی بدل می‌سازد. 🔺ششم: آیا همین عدم‌تقارن در اهداف، محاسبات، خودش یک عامل بازدارنده جدی نیست؟ وقتی یکی دنبال برق‌آساست و دیگری آماده ماراتن. 🔺هفتم: با همه اینها، تجربه می‌گوید آمادگی کامل، یک ضرورت راهبردی است، چون ترامپ رفتارهای غیرقابل پیش‌بینی دارد. ✍🏻۱۲ بهمن ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

این کیست؟ بازجو پاسخ داد: این خامنه‌ای است و از مشهد است. مرد تازه وارد مثل اینکه با شنیدن نام من شگفت زده شده باشد گفت عجب این همان است؟ این همان کسی است که می‌خواهد خمینی [مشهد] بشود؟ ⭕ از کتاب خون دلی که لعل شد 🔹@GoftarGah

🚩کشور در وضعیت جنگی است؛ بگذارید مسئولان کارشان را بکنند 🔸گفتارگاه: کشور، تازه از دلِ یک فتنه‌ی سخت عبور کرده و هنوز گرد و غبارش ننشسته، که سایه‌ی جنگ دوباره روی سر این سرزمین افتاده است. ترامپ، با ردیف‌کردن ناوها و جابه‌جایی ادوات نظامی، می‌خواهد تهدید را «جدی» نشان دهد؛ همان نمایش همیشگیِ چماق، با نورافکن رسانه‌ای. 🔺در برابر این عربده‌کشی، پاسخ ایران اما روشن، صریح و واحد بوده است: هر اقدام تحریک‌آمیز، پاسخ سخت دارد؛ تجاوز، بی‌هزینه نمی‌ماند؛ و اگر خطی شکسته شود، واکنش ایران نه محدود خواهد بود و نه قابل مهار. 🔺هم‌زمان، ترامپ بازی دیگری را هم روی میز گذاشته؛ بازی مذاکره با زبان تهدید. تلاش برای تحمیل خواسته‌های حداکثری، با این تصور خام که ایران را می‌شود میان «یا تسلیم، یا جنگ» معلق نگه داشت. اما این‌جا دقیقاً همان نقطه‌ای است که هوشمندی دستگاه سیاست خارجی ایران خودش را نشان داده است؛ نه با بستن درِ مذاکره، و نه با عبور از خطوط قرمز. 🔺ایران اصل مذاکره را رد نکرد تا ابزار تبلیغاتی برای توجیه جنگ‌طلبی از دست ترامپ گرفته شود؛ تا افکار عمومی داخل و منطقه ببینند جمهوری اسلامی بن‌بست‌ساز نیست. اما هم‌زمان، با رد قاطع شروط تحمیلی، پیام دیگری هم مخابره شد: مذاکره اگر واقعی است، چارچوب دارد؛ و موشک و اقتدار دفاعی، موضوع چانه‌زنی نیست. 🔺در این میان، سؤال ساده اما جدی این است: چرا هنوز جریانی در داخل، بی‌توجه به شرایط جنگی کشور، با شنیدن نام «مذاکره» بلافاصله انگشت اتهام را سمت دولت می‌گیرد؟ انگار نه انگار که در چنین مقاطعی، مهم‌ترین نیاز کشور «صدای واحد» است؛ صدایی که اتفاقاً امروز وجود دارد. دولت در سیاست خارجی، هماهنگ با کلیت حاکمیت حرکت کرده و می‌کند؛ نه جلوتر، نه عقب‌تر. این واقعیت را باید دید، نه نادیده گرفت.وقتش رسیده بعضی‌ها به‌جای هیجان‌زدگی، به همان توصیه‌ی صریح رهبری برگردند؛ همان دو کلمه‌ی کلیدی که می‌تواند خیلی از این حاشیه‌ها را جمع کند: بگذارید مسئولان کارشان را بکنند. ✍🏻۱۳ بهمن ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

🚩کشور در وضعیت جنگی است؛ بگذارید مسئولان کارشان را بکنند 🔘قسمت دوم 🔸گفتارگاه: یکم: سیاست خارجی ایران دو لایه دارد. یک لایه‌ی راهبردی و ثابت که تغییرپذیر نیست؛ مثل مقابله با رژیم صهیونیستی و اخراج آمریکا از منطقه. و یک لایه‌ی تاکتیکی که تابع زمان، میدان و محاسبه است. خلط این دو، یا از نادانی است یا از غرض. 🔺دوم: رهبر انقلاب تکلیف را روشن کرده‌اند؛ سیاست خارجی نه در وزارت خارجه نوشته می‌شود و نه با ذوق و سلیقه‌ی یک دولت بالا و پایین می‌رود. تصمیم در سطوح بالادستی و در شورای عالی امنیت ملی گرفته می‌شود؛ آن‌جا که همه‌ی ارکان حضور دارند. وزارت خارجه مجری است، نه طراحِ مستقل. این قاعده‌ی بدیهی را یا باید فهمید یا دست‌کم تحریف نکرد. https://khl.ink/f/47776 🔺سوم: رهبر انقلاب(۱۳۹۲/۰۸/۱۲): مذاکره در موضوعات خاص اشکالی ندارد؛ منتها گفتم من اعتماد ندارم، خوشبین نیستم به مذاکره، لکن میخواهند مذاکره کنند، بکنند؛ ما هم به اذن‌الله ضرری نمیکنیم. یک تجربه‌ای در اختیار ملّت ایران است که...این تجربه ظرفیّت فکری ملّت ما را بالا خواهد برد. https://khl.ink/f/24378 🔺چهارم: پزشکیان در جلسه‌ای که از او مطالبه مذاکره شده بود گفت: ما مذاکره کردیم، به توافق نزدیک شدیم، اما آن‌ها با جنگ، میز را واژگون کردند. حالا هم با شروط تحقیرآمیز برگشته‌اند؛ و پاسخ روشن است: ایران زیر بار ذلت نمی‌رود و نسخه‌ی «ایران ضعیف» را نمی‌پذیرد. https://eitaa.com/GoftarGah/429 🔺پنجم: اینکه ایران اصل مذاکره را رد نکرده، نه از سر ساده‌لوحی است و نه عقب‌نشینی؛ دقیقاً برای خلع سلاح تبلیغاتی دشمن است. تا دنیا ببیند بن‌بست‌ساز کیست. اما هم‌زمان، با رد قاطع شروط تحمیلی، یک خط قرمز دوباره پررنگ شده: اقتدار دفاعی، موشک و امنیت ملی، موضوع چانه‌زنی نیست. 🔺ششم: با این همه، عجیب است که هنوز جریانی در داخل، به محض شنیدن اسم «مذاکره» دچار تب و لرز می‌شود؛ گویی کشور را نمی‌بینند که در چه شرایطی است. به این جماعت، پاسخ پیچیده‌ای لازم نیست؛ همان توصیه‌ی کوتاه و صریح رهبری کافی است: بگذارید مسئولان کارشان را بکنند. ✍🏻۱۵ بهمن ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

🚩خلع‌سلاح، مقدمه‌ی صلح نیست؛ آغاز فشارهای بعدی است 🔘قسمت اول 🔸گفتارگاه: فرض کنیم ایران شروط ترامپ برای عدم‌ حمله نظامی (صفر شدن غنی‌سازی در خاکش، کم کردن برد موشک‌ها تا سیصد کیلومتر، کاهش تعداد موشک‌ها و رها کردن گروه‌های مقاومت) را بپذیرد، دیگر اسمش «توافق» نیست؛ اسمش خلع‌سلاحِ تدریجیِ یک کشور مستقل است. تجربه نشان داده خلع سلاح، نقطه‌ی پایان فشار نیست؛ دقیقاً نقطه‌ی شروع فاز بعدی آن است. هیچ شاهد معتبری وجود ندارد که طرفی مثل آمریکا، وقتی همه‌ی ابزارهای بازدارنده‌ی تو را گرفت، ناگهان تبدیل شود به شریکی قابل اعتماد. برعکس، معمولاً درست از همان لحظه‌ای که قدرت سخت تضعیف می‌شود، فهرست مطالبات تازه ورق می‌خورد. 🔺۱ـ در چنین سناریویی، فشار از بیرون به درون منتقل می‌شود. وقتی موشک و عمق منطقه‌ای کنار رفت، نوبت می‌رسد به نسخه‌پیچی برای داخل؛ از پرونده‌های حقوق بشری گرفته تا فشار برای تغییر در ساختارهای حقوقی و نهادی. همه‌چیز هم با ادبیات شیک «اصلاحات ضروری» و «گذار کنترل‌شده» بسته‌بندی می‌شود، اما خروجی‌اش چیزی نیست جز دخالت مستمر در تصمیمات حاکمیتی. هم‌زمان، پروژه‌های هویتی و قومی جان می‌گیرند؛ نه لزوماً با جنگ عریان، بلکه با سیاست‌های فرسایشی، و بازی با شکاف‌های اجتماعی. این‌ها همان ابزارهایی است که وقتی قدرت بازدارنده ضعیف شد، به‌کار می‌افتد. ۱۶ بهمن ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

🚩خلع‌سلاح، مقدمه‌ی صلح نیست؛ آغاز فشارهای بعدی است 🔘قسمت دوم 🔸گفتارگاه: ۲ـ حتی در خوش‌بینانه‌ترین روایت هم، پذیرش کامل شروط ترامپ مساوی پایان تحریم‌ها نیست. تاریخ معاصر، مثال‌های روشنی پیش چشم ما گذاشته است. لیبی همه خواسته‌ها را پذیرفت، خلع سلاح شد، اما فشار سیاسی قطع نشد و در نهایت به مداخله‌ی نظامی و فروپاشی انجامید. تحریم‌ها می‌توانند بروند، اما خیلی راحت با نام و بهانه‌ای تازه برمی‌گردند. در این نقطه است که گزینه‌ی نظامی هم از تصمیمی پرهزینه و پرریسک برای طرف مقابل، تبدیل می‌شود به انتخابی «قابل مدیریت»؛ وقتی نه ابزار بازدارنده‌ای مانده و نه عمق راهبردیِ مؤثر. 🔺۳ـ اصل ماجرا اینجاست: مسئله‌ی آمریکا با ایران، هسته‌ای نیست. مسئله، ایرانِ مستقل و صاحب قدرت تصمیم‌گیری است. برای همین هم شروط را تکی و موضوعی مطرح نمی‌کنند؛ همه را یک‌جا می‌چینند تا ستون‌های قدرت، یکی‌یکی برداشته شود. از این زاویه، پرسش از «گام بعدی» جواب پیچیده‌ای ندارد: در این مسیر، اصلاً گام آخر تعریف نشده. هر عقب‌نشینی، فقط آستانه‌ی مطالبه‌ی بعدی را پایین‌تر می‌آورد. بنابراین مخالفت با چنین بسته‌ای نه لجاجت است و نه شعار؛ بلکه تصمیمی عقلانی، مبتنی بر تجربه‌ی تاریخی و فهم منطق بقا در دنیای قدرت است. ۱۶ بهمن ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah