🚩پاسخ ایران به تهدید؛ سلام دوباره به امام 🔸گفتارگاه: در طلیعه‌ی چهل‌وهفتمین سالروز پیروزی انقلاب اسلامی، آن‌هم درست در روزهایی که ترامپ دوباره ناو و هواپیما ردیف کرده و خیال کرده با نمایش آهن و آتش می‌شود معادله‌ی ایران را عوض کرد، رهبر انقلاب طبق سنت هر ساله، صبح زود رفتند همان‌جایی که همه‌چیز از آن‌جا شروع شد؛ کنار مرقد امام خمینی. بی‌سر و صدا، اما دقیق و معنادار. بعضی صحنه‌ها احتیاج به توضیح ندارند؛ خودِ تصویر حرف می‌زند. این حضور، نه یک مراسم تشریفاتی بود و نه تکرار یک عادت تقویمی. در میانه‌ی تهدید، بازگشت به اصل است؛ در لحظه‌ی فشار، ایستادن روی ریشه‌هاست. کسی که انقلاب را از دل تهدیدهای واقعی‌تر از این عبور داده، خوب می‌داند کِی باید چه پیامی را، کجا و چگونه مخابره کند. دهه فجر امسال، فقط جشن خاطره نیست؛ تمرین فهم امروز است. آن‌سوی آب‌ها خیال می‌کنند با چند تهدید تازه، می‌شود این ملت را عقب راند؛ این‌سوی ماجرا اما رهبر انقلاب ایستاده کنار نام امام و می‌گوید مسیر همان است که بود. ✍🏻۱۱ بهمن ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

وَجَاءَ مِنْ أَقْصَى الْمَدِينَةِ رَجُلٌ يَسْعَىٰ قَالَ يَا قَوْمِ اتَّبِعُوا الْمُرْسَلِينَ ✍🏻 ۱۲ بهمن ۱۴۰۳ 🔹@GoftarGah

🚩چند فکتِ ساده، اما تعیین‌کننده برای فهم امکان یا عدم امکان جنگ: 🔺یکم: توان دفاعی ایران نه‌تنها از ضربات گذشته عبور کرده، بلکه با ترمیم ، حتی تقویت هم شده است. 🔺دوم: سؤال کلیدی اینجاست؛ آیا اساساً امکان خنثی‌سازی کامل توان موشکی ایران وجود دارد؟ 🔺سوم: یک پرسش کلیدی‌تر؛ آیا تسلط هوایی پایدار بر جغرافیای ایران ـ با این وسعت، عمق و پیچیدگی ـ اساساً قابل تحقق است؟ 🔺چهارم: رفتار ترامپ در موضوعات مختلف نشان می‌دهد آمریکا به دنبال جنگی سریع، محدود و کم‌هزینه است؛ جنگی که خرجش از دخلش کمتر باشد. 🔺پنجم: در نقطه مقابل، ایران صریح و بی‌تعارف گفته اگر درگیری تحمیل شود، هزینه‌ها را سنگین می‌کند، دامنه جنگ را گسترش می‌دهد و آن را به یک نبرد فرسایشی بدل می‌سازد. 🔺ششم: آیا همین عدم‌تقارن در اهداف، محاسبات، خودش یک عامل بازدارنده جدی نیست؟ وقتی یکی دنبال برق‌آساست و دیگری آماده ماراتن. 🔺هفتم: با همه اینها، تجربه می‌گوید آمادگی کامل، یک ضرورت راهبردی است، چون ترامپ رفتارهای غیرقابل پیش‌بینی دارد. ✍🏻۱۲ بهمن ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

این کیست؟ بازجو پاسخ داد: این خامنه‌ای است و از مشهد است. مرد تازه وارد مثل اینکه با شنیدن نام من شگفت زده شده باشد گفت عجب این همان است؟ این همان کسی است که می‌خواهد خمینی [مشهد] بشود؟ ⭕ از کتاب خون دلی که لعل شد 🔹@GoftarGah

🚩کشور در وضعیت جنگی است؛ بگذارید مسئولان کارشان را بکنند 🔸گفتارگاه: کشور، تازه از دلِ یک فتنه‌ی سخت عبور کرده و هنوز گرد و غبارش ننشسته، که سایه‌ی جنگ دوباره روی سر این سرزمین افتاده است. ترامپ، با ردیف‌کردن ناوها و جابه‌جایی ادوات نظامی، می‌خواهد تهدید را «جدی» نشان دهد؛ همان نمایش همیشگیِ چماق، با نورافکن رسانه‌ای. 🔺در برابر این عربده‌کشی، پاسخ ایران اما روشن، صریح و واحد بوده است: هر اقدام تحریک‌آمیز، پاسخ سخت دارد؛ تجاوز، بی‌هزینه نمی‌ماند؛ و اگر خطی شکسته شود، واکنش ایران نه محدود خواهد بود و نه قابل مهار. 🔺هم‌زمان، ترامپ بازی دیگری را هم روی میز گذاشته؛ بازی مذاکره با زبان تهدید. تلاش برای تحمیل خواسته‌های حداکثری، با این تصور خام که ایران را می‌شود میان «یا تسلیم، یا جنگ» معلق نگه داشت. اما این‌جا دقیقاً همان نقطه‌ای است که هوشمندی دستگاه سیاست خارجی ایران خودش را نشان داده است؛ نه با بستن درِ مذاکره، و نه با عبور از خطوط قرمز. 🔺ایران اصل مذاکره را رد نکرد تا ابزار تبلیغاتی برای توجیه جنگ‌طلبی از دست ترامپ گرفته شود؛ تا افکار عمومی داخل و منطقه ببینند جمهوری اسلامی بن‌بست‌ساز نیست. اما هم‌زمان، با رد قاطع شروط تحمیلی، پیام دیگری هم مخابره شد: مذاکره اگر واقعی است، چارچوب دارد؛ و موشک و اقتدار دفاعی، موضوع چانه‌زنی نیست. 🔺در این میان، سؤال ساده اما جدی این است: چرا هنوز جریانی در داخل، بی‌توجه به شرایط جنگی کشور، با شنیدن نام «مذاکره» بلافاصله انگشت اتهام را سمت دولت می‌گیرد؟ انگار نه انگار که در چنین مقاطعی، مهم‌ترین نیاز کشور «صدای واحد» است؛ صدایی که اتفاقاً امروز وجود دارد. دولت در سیاست خارجی، هماهنگ با کلیت حاکمیت حرکت کرده و می‌کند؛ نه جلوتر، نه عقب‌تر. این واقعیت را باید دید، نه نادیده گرفت.وقتش رسیده بعضی‌ها به‌جای هیجان‌زدگی، به همان توصیه‌ی صریح رهبری برگردند؛ همان دو کلمه‌ی کلیدی که می‌تواند خیلی از این حاشیه‌ها را جمع کند: بگذارید مسئولان کارشان را بکنند. ✍🏻۱۳ بهمن ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

🚩کشور در وضعیت جنگی است؛ بگذارید مسئولان کارشان را بکنند 🔘قسمت دوم 🔸گفتارگاه: یکم: سیاست خارجی ایران دو لایه دارد. یک لایه‌ی راهبردی و ثابت که تغییرپذیر نیست؛ مثل مقابله با رژیم صهیونیستی و اخراج آمریکا از منطقه. و یک لایه‌ی تاکتیکی که تابع زمان، میدان و محاسبه است. خلط این دو، یا از نادانی است یا از غرض. 🔺دوم: رهبر انقلاب تکلیف را روشن کرده‌اند؛ سیاست خارجی نه در وزارت خارجه نوشته می‌شود و نه با ذوق و سلیقه‌ی یک دولت بالا و پایین می‌رود. تصمیم در سطوح بالادستی و در شورای عالی امنیت ملی گرفته می‌شود؛ آن‌جا که همه‌ی ارکان حضور دارند. وزارت خارجه مجری است، نه طراحِ مستقل. این قاعده‌ی بدیهی را یا باید فهمید یا دست‌کم تحریف نکرد. https://khl.ink/f/47776 🔺سوم: رهبر انقلاب(۱۳۹۲/۰۸/۱۲): مذاکره در موضوعات خاص اشکالی ندارد؛ منتها گفتم من اعتماد ندارم، خوشبین نیستم به مذاکره، لکن میخواهند مذاکره کنند، بکنند؛ ما هم به اذن‌الله ضرری نمیکنیم. یک تجربه‌ای در اختیار ملّت ایران است که...این تجربه ظرفیّت فکری ملّت ما را بالا خواهد برد. https://khl.ink/f/24378 🔺چهارم: پزشکیان در جلسه‌ای که از او مطالبه مذاکره شده بود گفت: ما مذاکره کردیم، به توافق نزدیک شدیم، اما آن‌ها با جنگ، میز را واژگون کردند. حالا هم با شروط تحقیرآمیز برگشته‌اند؛ و پاسخ روشن است: ایران زیر بار ذلت نمی‌رود و نسخه‌ی «ایران ضعیف» را نمی‌پذیرد. https://eitaa.com/GoftarGah/429 🔺پنجم: اینکه ایران اصل مذاکره را رد نکرده، نه از سر ساده‌لوحی است و نه عقب‌نشینی؛ دقیقاً برای خلع سلاح تبلیغاتی دشمن است. تا دنیا ببیند بن‌بست‌ساز کیست. اما هم‌زمان، با رد قاطع شروط تحمیلی، یک خط قرمز دوباره پررنگ شده: اقتدار دفاعی، موشک و امنیت ملی، موضوع چانه‌زنی نیست. 🔺ششم: با این همه، عجیب است که هنوز جریانی در داخل، به محض شنیدن اسم «مذاکره» دچار تب و لرز می‌شود؛ گویی کشور را نمی‌بینند که در چه شرایطی است. به این جماعت، پاسخ پیچیده‌ای لازم نیست؛ همان توصیه‌ی کوتاه و صریح رهبری کافی است: بگذارید مسئولان کارشان را بکنند. ✍🏻۱۵ بهمن ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

🚩خلع‌سلاح، مقدمه‌ی صلح نیست؛ آغاز فشارهای بعدی است 🔘قسمت اول 🔸گفتارگاه: فرض کنیم ایران شروط ترامپ برای عدم‌ حمله نظامی (صفر شدن غنی‌سازی در خاکش، کم کردن برد موشک‌ها تا سیصد کیلومتر، کاهش تعداد موشک‌ها و رها کردن گروه‌های مقاومت) را بپذیرد، دیگر اسمش «توافق» نیست؛ اسمش خلع‌سلاحِ تدریجیِ یک کشور مستقل است. تجربه نشان داده خلع سلاح، نقطه‌ی پایان فشار نیست؛ دقیقاً نقطه‌ی شروع فاز بعدی آن است. هیچ شاهد معتبری وجود ندارد که طرفی مثل آمریکا، وقتی همه‌ی ابزارهای بازدارنده‌ی تو را گرفت، ناگهان تبدیل شود به شریکی قابل اعتماد. برعکس، معمولاً درست از همان لحظه‌ای که قدرت سخت تضعیف می‌شود، فهرست مطالبات تازه ورق می‌خورد. 🔺۱ـ در چنین سناریویی، فشار از بیرون به درون منتقل می‌شود. وقتی موشک و عمق منطقه‌ای کنار رفت، نوبت می‌رسد به نسخه‌پیچی برای داخل؛ از پرونده‌های حقوق بشری گرفته تا فشار برای تغییر در ساختارهای حقوقی و نهادی. همه‌چیز هم با ادبیات شیک «اصلاحات ضروری» و «گذار کنترل‌شده» بسته‌بندی می‌شود، اما خروجی‌اش چیزی نیست جز دخالت مستمر در تصمیمات حاکمیتی. هم‌زمان، پروژه‌های هویتی و قومی جان می‌گیرند؛ نه لزوماً با جنگ عریان، بلکه با سیاست‌های فرسایشی، و بازی با شکاف‌های اجتماعی. این‌ها همان ابزارهایی است که وقتی قدرت بازدارنده ضعیف شد، به‌کار می‌افتد. ۱۶ بهمن ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

🚩خلع‌سلاح، مقدمه‌ی صلح نیست؛ آغاز فشارهای بعدی است 🔘قسمت دوم 🔸گفتارگاه: ۲ـ حتی در خوش‌بینانه‌ترین روایت هم، پذیرش کامل شروط ترامپ مساوی پایان تحریم‌ها نیست. تاریخ معاصر، مثال‌های روشنی پیش چشم ما گذاشته است. لیبی همه خواسته‌ها را پذیرفت، خلع سلاح شد، اما فشار سیاسی قطع نشد و در نهایت به مداخله‌ی نظامی و فروپاشی انجامید. تحریم‌ها می‌توانند بروند، اما خیلی راحت با نام و بهانه‌ای تازه برمی‌گردند. در این نقطه است که گزینه‌ی نظامی هم از تصمیمی پرهزینه و پرریسک برای طرف مقابل، تبدیل می‌شود به انتخابی «قابل مدیریت»؛ وقتی نه ابزار بازدارنده‌ای مانده و نه عمق راهبردیِ مؤثر. 🔺۳ـ اصل ماجرا اینجاست: مسئله‌ی آمریکا با ایران، هسته‌ای نیست. مسئله، ایرانِ مستقل و صاحب قدرت تصمیم‌گیری است. برای همین هم شروط را تکی و موضوعی مطرح نمی‌کنند؛ همه را یک‌جا می‌چینند تا ستون‌های قدرت، یکی‌یکی برداشته شود. از این زاویه، پرسش از «گام بعدی» جواب پیچیده‌ای ندارد: در این مسیر، اصلاً گام آخر تعریف نشده. هر عقب‌نشینی، فقط آستانه‌ی مطالبه‌ی بعدی را پایین‌تر می‌آورد. بنابراین مخالفت با چنین بسته‌ای نه لجاجت است و نه شعار؛ بلکه تصمیمی عقلانی، مبتنی بر تجربه‌ی تاریخی و فهم منطق بقا در دنیای قدرت است. ۱۶ بهمن ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

🚩چرا ایران مذاکره را پذیرفت؟ 🔸گفتارگاه:ایران، به دلیل اینکه بازی «مقصرنمایی» دشمن را بلد است، میز مذاکره را واژگون نکرد. آمریکا، پیش از شلیک اولین گلوله، دنبال یک روایت آماده می‌گردد؛ روایتی که در آن، تهران متهم ردیف اول باشد و آمریکا، بازیگرِ ناچار. این همان صحنه‌آرایی قدیمی است: فشار می‌آورند، تهدید می‌کنند، شرط‌های تحقیرآمیز می‌گذارند و اگر طرف مقابل نپذیرفت، فریاد می‌زنند که «دیدید؟ ایران مذاکره‌گریز است!» 🔺در چنین معادله‌ای، ترک مذاکره دقیقاً همان چیزی است که آمریکا می‌خواهد خوراک تبلیغاتی برای توجیه جنگ احتمالی، هم در افکار عمومی غرب و هم در فضای داخلی ایران. هدف فقط بیرون نیست؛ در داخل هم حساب باز کرده‌اند تا با القای بن‌بست دیپلماتیک، سرمایه سیاسی دولت را بزنند، جامعه را دچار تردید کنند و این پیام را جا بیندازند که «راهی جز تقابل نمانده». ایران با ماندن پای اصل مذاکره، این سناریو را ناقص کرده است: نه به دشمن بهانه داده، نه از خطوط قرمز عبور کرده. این همان تفاوت عقلانیت با ساده‌سازی‌های هیجانی است؛ جایی که سیاست، نه با فریاد، که با فهم صحنه جلو می‌رود. ۱۷ بهمن ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

https://eitaa.com/GoftarGah/545 قسمتی از این پست: سیاست خارجی ایران دو لایه دارد. یک لایه‌ی راهبردی و ثابت که تغییرپذیر نیست؛ مثل مقابله با رژیم صهیونیستی و اخراج آمریکا از منطقه. و یک لایه‌ی تاکتیکی که تابع زمان، میدان و محاسبه است. خلط این دو، یا از نادانی است یا از غرض. 🔹@GoftarGah

🚩وقتی «بگذارید مسئولان کارشان را بکنند» شنیده نمی‌شود 🔸گفتارگاه: در حالی که امروز مذاکرات ایران و طرف آمریکایی در عمان در جریان است، حمید رسایی در چند ساعت گذشته، با انتشار پیاپی چندین پست و استناد مکرر به بیانات رهبری، شمشیر انتقاد را نه به سمت دشمن، که به سمت تصمیمی کشیده که در سطح حاکمیت اتخاذ شده است. برای فهم درست صحنه، بد نیست چند نکته را کنار هم بگذاریم؛ بی‌هیجان و با حافظه‌ی تاریخی. 🔺یکم: مسعود پزشکیان در تبلیغات ریاست‌جمهوری، با پرچم «گفت‌وگو» وارد میدان شد. از تعامل با جهان گفت، از پرهیز از دشمنی‌های پرهزینه سخن گفت، و صریحاً اعلام کرد که منافع کشور را باید با عقلانیت دنبال کرد. 🔺دوم: در حالی که مذاکرات پیش از جنگ ۱۲روزه در جریان بود، آمریکا و اسرائیل به ایران حمله کردند. بعد از مدتی پس از جنگ، عده‌ای دوباره سراغ پزشکیان رفتند و نسخه «بازگشت فوری به مذاکره» پیچیدند. پزشکیان با وجود اینکه یکی از شعارهای زمان تبلیغاتش مذاکره بود پاسخی شفاف و قاطع به این مطالبه داد: آمریکا شروط تحقیرآمیز می‌گذارد؛ زیر بار ذلت نمی‌رویم؛ ایرانِ ضعیف و تکه‌پاره را نمی‌پذیریم. 🔺سوم: این ایستادگی پزشکیان تا الان بدون تغییر باقی مانده. حتی وقتی ترامپ با اعزام ناو و تشدید تهدیدات، زبان چماق را پررنگ‌تر کرد، موضع دولت عوض نشد و پاسخ‌ها محکم‌تر شد. نه هراس، نه شتاب. 🔺چهارم: اما وقتی تهدید به بن‌بست خورد، ترامپ سراغ تاکتیک قدیمی رفت: مذاکره. این‌جا بود که هوشمندی نظام خودش را نشان داد؛ پاسخ روشن بود: ایران بر سر مسائل دفاعی و امنیتی مذاکره نمی‌کند. اگر گفت‌وگویی هم باشد، فقط در چارچوب پرونده هسته‌ای و نه یک بند بیشتر. 🔺پنجم: یکی از کارکردهای اصلی پیشنهاد مذاکره از سوی ترامپ، جنگ روانی بود؛ نمایشِ «من اهل جنگ نیستم». اگر ایران اصل مذاکره را رد می‌کرد، همین ژست، ابزار تبلیغاتی آماده‌ای برای توجیه حمله احتمالی می‌شد. این دام اما با ماندن ایران در چارچوب عقلانی مذاکره خنثی شد. 🔺ششم: نباید نقش منطقه را هم نادیده گرفت. پیام‌های کشورهای همسایه، که جنگ ایران و آمریکا را فاجعه‌ای جمعی می‌دانند، بی‌تأثیر نبوده است. این واقعیت، بخشی از صحنه است، نه حاشیه. همین مورد برای ورود به مذاکره کافی است. 🔺هفتم: با این همه، رسایی صحنه را طوری روایت می‌کند که انگار دولت از ابتدا و بی‌اعتنا به تجربه جنگ و تهدید، شیفته مذاکره بوده و حالا هم چشم‌بسته وارد آن شده است. این روایت، نه با واقعیت هم‌خوان است و نه با سیر وقایع. اصرار کم‌سابقه بر چنین تصویری، دست‌کم سؤال‌برانگیز است. 🔺هشتم: همه می‌دانند سیاست خارجی و مذاکره، تصمیم یک دولت یا یک وزیر نیست. این‌ها در سطح حاکمیت بررسی و تصویب می‌شود. رسایی این را بهتر از بسیاری می‌داند. با این حال، کنش رسانه‌ای او عملاً در تعارض با همان توصیه‌ی صریح رهبری قرار می‌گیرد: بگذارید مسئولان کارشان را بکنند. مسئله این‌جا اختلاف‌نظر نیست؛ مسئله، مخدوش‌کردن وحدت تصمیم در لحظه‌ای است که دشمن، دقیقاً روی شکاف‌ها حساب باز کرده است. ✍🏻 ۱۷ بهمن ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah