🚩روایت‌سازی علیه واقعیت؛ درباره حضور فرمانده سنتکام 🔸گفتارگاه: ۱ـ صحنه را جوری قاب نکنید که انگار قرار بوده ایران پشت میز مذاکره، روبه‌روی فرمانده سنتکام بنشیند! از ابتدا روشن بود که مذاکره‌کننده ارشد ایران عراقچی است و طرف آمریکایی هم ویتکاف؛ نه ژنرال با یونیفرم نظامی، نه فرمانده میدانی. این واقعیتِ ساده را چرا باید در غبار روایت‌سازی گم کرد؟ 🔺۲ـ دوماً مگر قرار است ما برای طرف مقابل تعیین تکلیف کنیم که ترکیب تیم مذاکره‌اش چه باشد؟ از کی تا حالا انتخاب اعضای هیئت آمریکایی، نیازمند مُهر تأیید تهران شده است؟ اگر قرار باشد چنین منطقی را بپذیریم، اساساً چیزی به نام مذاکره باقی نمی‌ماند. 🔺۳ـ آن‌چه عمداً نادیده گرفته می‌شود این است که فرمانده سنتکام از ابتدا جزو تیم مذاکره آمریکا نبود. او بعد از ورود هیئت‌ها به عمان، خودش را به مسقط رسانده است. تفاوت «همراه تیم بودن» با «بعداً اضافه شدن» را نمی‌شود با بازی رسانه‌ای پاک کرد. 🔺۴ـ اماحضور فرمانده سنتکام را می‌شود جور دیگری هم دید؛ حضوری که الزاماً نشانه تهدید نیست، بلکه می‌تواند اعتراف به محدودیت باشد. وقتی حتی عالی‌ترین مقام فرماندهی مرکزی آمریکا ناچار می‌شود از ادبیات صرفاً نظامی فاصله بگیرد و کنار دیپلمات‌ها بایستد، یعنی میدان تحولات به سطحی از پیچیدگی و بازدارندگی رسیده که گزینه نظامی دیگر آن کارت طلاییِ همیشگی نیست. به بیان روشن‌تر؛ این حضور، پیش از آن‌که پیام حمله باشد، می‌تواند پیام بن‌بست باشد. بن‌بستِ تهدید.(البته این مورد، دیگر انگیزه‌های آمریکا از این حضور را نفی نمی‌کنه.) ✍🏻 ۱۸ بهمن ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

🎥روایت بی‌بی‌سی از حس و حال جریان برانداز ضدایرانی پس از مذاکرات مسقط: خشمگین، غم‌ز‌ده، شوکه و سرخورده هستند 🔹@GoftarGah

عراقچی در گفت‌وگو با شبکه الجزیره: دیروز به مذاکره‌کنندگان آمریکایی گفتم شما دو انتخاب دارید: جنگ یا دیپلماسی؛ انتخاب ما دیپلماسی است. اما برای هر دو گزینه، بیش از گذشته آماده‌ایم، امیدواریم دیپلماسی را انتخاب کنید. اگر آمریکا حمله کند، ما به اراضی آن حمله نمی‌کنیم؛ بلکه به پایگاه‌هایش در منطقه پاسخ می‌دهیم. 🔸گفتارگاه: این چند جمله‌ی عراقچی، اگر درست خوانده شود، اعلامِ یک معادله‌ی روشن است. او میز را دوگانه چیده: «جنگ یا دیپلماسی». و مهم‌تر از خودِ دوگانه، این جمله است که وزن دارد: برای هر دو گزینه آماده‌ایم. یعنی ایران، دیپلماسی را از موضعِ آمادگی انتخاب می‌کند، نه از سر اضطرار. این همان جایی است که تهدیدِ دشمن، کارکردش را از دست می‌دهد؛ وقتی بداند انتخاب دیپلماسی، محصول ترس از جنگ نیست. 🔺نکته‌ی کلیدی‌تر، ترسیمِ دقیق میدان پاسخ است. عراقچی صریح می‌گوید اگر آمریکا حمله کند، پاسخ در «منطقه» خواهد بود. این یعنی یادآوریِ یک واقعیت: آمریکا هر جا که بخواهد ضربه بزند، خودش پیشاپیش در تیررس است. پایگاه‌هایی که قرار بود ابزار فشار باشند، خودشان به نقاط آسیب‌پذیر تبدیل شده‌اند. 🔺و شاید مهم‌ترین بخش سخن، اظهار امیدواری به انتخاب دیپلماسی از سوی آمریکاست. این جمله هوشمندانه بیان شده. ایران نمی‌خواهد مقصرِ بستن راه گفت‌وگو معرفی شود. توپ را انداخته در زمین آمریکا: اگر جنگ شد، انتخاب شما بوده؛ اگر مذاکره شد، باز هم انتخاب شماست. این همان سیاستی است که هم‌زمان بازدارندگی می‌سازد و مشروعیت. دیپلماسیِ مسلح به قدرت؛ نه لبخندِ خالی، نه مشتِ بی‌محاسبه. ✍🏻 ۱۸ بهمن ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

♨️تفاوت را احساس کنید!!!👆🏻 آقای ثابتی! انقلابیگری، با ادا و ادعا، حاصل نمی‌شود؛ وقتی انقلابی می‌شوی، که نظام اسلامی را، بر خواسته‌‌های نفس خودت و همفکرانت، ترجیح بدهی!! #انقلابی_بمانیم #شکست_جریان_تحریف 🇮🇷@AXNEVESHTESIYASI

🎥 خاطرۀ فرمانده اسبق پایگاه شکاری شهید یاسینی بوشهر از نزدیک‌شدن به ناو آمریکایی 🔹امیر سرتیپ‌دوم خلبان مشیری: در یکی از پروازها کشتی جنگی آمریکا به من گفت از ۲۰ مایل به من نزدیک‌تر نشو. 🔹من بچۀ نازی‌آباد تهران هستم، نازی‌آبادی‌ها جگردارن. به من برخورد و گفتم تو آمدی سمت کشور من قیافه هم می‌گیری. 🔹گفتم تا ۵ مایل بهت نزدیک می‌شوم، خفه شو ساکت! 🔹وقتی نزدیک ناو شدم، با خودم اگر الان بزند چه اتفاقی می‌افتد تپش قلبم زیاد شد. غرق این افکار بودم دیدم بالاسر ناو هستم. 🔹در همین حین صدای نفس‌نفس زدن آنها را شنیدم که قلبشان بدتر از من می‌زد. 🔹بعد از آن ماجرا این را فهمیدم اگر به دشمن نزنی؛ اگر دست به سینۀ ترس نزنی باختی. 🔹@GoftarGah

🚩مذاکره در میدان جنگ 🔸گفتارگاه: ما در میانه‌ی یک نبرد تک‌لایه و تک‌ابزاری نیستیم؛ جنگ، مدت‌هاست شکل عوض کرده. دیپلماسی، رسانه، اقتصاد، امنیت و حتی روان مردم، همه به خطوط مقدم این میدان تبدیل شده‌اند. 🔺در چنین وضعیتی، مذاکره نه «انحراف از مقاومت» است و نه عقب‌نشینی از مواضع؛ بلکه یکی از اضلاع همین نبرد چندلایه است. آن‌که مذاکره را بیرون از منطق جنگ می‌بیند، هنوز در ذهنش فقط صدای توپ و تانک را به‌عنوان نشانه‌ی درگیری می‌شناسد. حال آن‌که امروز، گاهی یک میز مذاکره، همان کارکردی را دارد که دیروز یک خاکریز. 🔺دشمن دقیقاً به همین دلیل مذاکره را با تهدید گره می‌زند؛ چون می‌داند اگر ایران از این میدان خارج شود، توپ تبلیغاتی جنگ را به نفع او شلیک کرده است. ترک مذاکره، در این بازی، نه نشانه‌ی اقتدار که دقیقاً همان چیزی است که آمریکا می‌خواهد: ساختن تصویر «ایرانِ بن‌بست‌ساز» برای توجیه فشار و حتی حمله. ماندن، اما با خطوط قرمز روشن، یعنی گرفتن همین ابزار از دست دشمن. 🔺مسئله این نیست که مذاکره جواب می‌دهد یا نه؛ مسئله این است که ایران چرا وارد مذاکره می‌شود. ورود از موضع ضعف نیست؛ از موضع محاسبه است. از موضع کشوری که می‌داند جنگ را فقط با موشک نمی‌برند، همان‌طور که صلح را هم فقط با امضا به دست نمی‌آورند. دیپلماسی، وقتی در خدمت راهبرد کلان باشد، خودش سلاح است؛ سلاحی برای خرید زمان، مدیریت افکار عمومی، و بالا بردن هزینه‌ی تصمیم‌های دشمن. 🔺آن‌هایی که با شنیدن نام مذاکره، فریاد سر می‌دهند، یک پرسش ساده را بی‌پاسخ می‌گذارند: در این جنگ چندلایه، اگر یکی از میدان‌ها را داوطلبانه خالی کنیم، چه کسی سود می‌برد؟ ✍🏻 ۲۰ بهمن ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

🚩حکمرانی الهی یا بهانه‌ای برای هیجان‌سازی؟ 🔸گفتارگاه: ۱ـ بعضی وقت‌ها یک حرف، درست‌ترین مفاهیم را برمی‌دارد، اما آن‌ها را می‌نشاند در غلط‌ترین جای ممکن. از «حکمرانی الهی» می‌گوید، از صبوری، از تربیت، از پدر و فرزند؛ اما خروجی‌‌اش یک چیز دیگر است: توجیهِ بی‌قراریِ سیاسی. ۲ـ بعضی‌ها ترجیح می‌دهند به‌جای اصلاح رفتار خودشان، نظریه تولید کنند. نظریه‌ای که در آن، هر هجمه‌ای بشود «تمرین مردم‌سالاری»، و هر بی‌قراری سیاسی، بشود «حکمت تربیتی». ۳ـ بگذارید مسئولان کارشان را بکنند. کسانی که امروز، با وجود این تصریح، باز هم شب و روز را صرف حمله می‌کنند و بعد، برای آرام‌کردن وجدان خودشان سراغ مفاهیمی مثل «حکمرانی الهی» می‌روند، در واقع دارند مسئله را وارونه می‌کنند. اگر واقعاً به آن منطق تربیتی باور دارند، اولین گامش این است که خودشان هم تربیت شوند؛ یاد بگیرند کجا باید ایستاد، کجا باید سکوت کرد، و کجا باید اجازه داد سازوکارهای رسمی کشور کارشان را انجام دهند. ۴ـ اگر قرار است از حکمرانی الهی حرف بزنیم، اولین نشانه‌اش این است که وقتی ولیّ جامعه می‌گوید «بگذارید مسئولان کارشان را بکنند»، عده‌ای دنبال راه دررو نظری نگردند. حکمرانی الهی، با اطاعت گزینشی جمع نمی‌شود. یا باید به قاعده تن داد، یا صادقانه گفت مسئله، چیز دیگری است. ✍🏻 ۲۰ بهمن ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

🔸گفتارگاه: این جمله‌‌ی ثابتی فقط یک اظهار نظر تند نیست؛ یک خطای سیاسی است که اگر از کنارش ساده رد شویم، فردا تبدیل به «روایت جاافتاده» می‌شود. 🔺اولین مسئله روشن است: توهین مستقیم به مسئولان رسمی کشور. وقتی می‌گوید «بزدلان»، دارد به کسانی اشاره می‌کند که همین امروز با حکم قانون و با اعتماد نظام، مسئولیت دارند. این دقیقاً خلاف همان تذکر صریح رهبری است که گفتند به مسئولان اهانت نکنید. نقد مجاز است، حتی مخالفت هم مجاز است؛ اما تحقیر و برچسب‌زنی، نه نقد است و نه انقلابی‌گری. 🔺اما مسئله‌ی دوم، از اولی خطرناک‌تر است؛ ساختن یک تصویر غلط از جایگاه رهبری. وقتی گفته می‌شود «مذاکره را به رهبری تحمیل کردند»، یعنی چه؟ یعنی رهبری را در جایگاه فردی نشان می‌دهند که تحت فشار اطرافیان تصمیم می‌گیرد، نه در جایگاه رأس حکمرانی که سیاست‌های کلان در مجاری رسمی و بالادستی تعیین می‌شود. 🔺در حالی‌که واقعیت کاملاً روشن است و بارها هم گفته شده: سیاست خارجی در جمهوری اسلامی نه کار یک دولت است، نه محصول فشار چند نفر. تصمیم‌ها در سطوح عالی نظام و با حضور همه‌ی ارکان گرفته می‌شود. مذاکره، اگر هست، در چارچوبی است که نظام تعیین کرده؛ اگر نیست، باز هم تصمیم نظام است. نه کسی می‌تواند چیزی را «تحمیل» کند، نه رهبری کسی است که تصمیم تحمیلی را بپذیرد. 🔺اگر واقعاً به رهبری باور داریم، باید به همان جمله‌ی کلیدی ایشان عمل کنیم: بگذارید مسئولان کارشان را بکنند. نه اینکه با یک جمله‌ی هیجانی، هم به مسئولان بتازیم، هم ناخواسته جایگاه رهبری را خرج دعوای سیاسی خودمان کنیم. ✍🏻 ۲۱ بهمن ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

💗 #ایستاده_برای_ایران 🌷 پوستر ویژه KHAMENEI.IR 📥 نسخه قابل چاپ | پست | استوری | #دهه_فجر 💻 Farsi.Khamenei.ir

🌷 #الله_اکبر 🌷 📱 خاطره رهبر انقلاب از سردادن بانگ الله اکبر همراه فرزندانشان در سال ۵۷ 💻 Farsi.Khamenei.ir

🌷 #الله_اکبر 🌷 🎥 «داستان انقلاب تناور» به روایت رهبر انقلاب 🖥 Farsi.Khamenei.ir

🚩راز ۲۲ بهمن؛ قطع صدا، وصل مردم 🔸گفتارگاه: بعضی رازها را باید زیادی جدی گرفت، یکی از همین رازهای بزرگِ بقا و ماندگاری انقلاب، همین سیستم صوتِ همیشه‌درحالِ احتضارِ ۲۲ بهمن است! اصلاً اگر یک سال دیدید از ابتدا تا انتهای مسیر راهپیمایی‌، صدای مجری مثل کنسرتِ........ شفاف و بی‌نویز پخش شد، بدانید یک جای کار می‌لنگد! چون ۲۲ بهمنِ بی‌خرابیِ صوت، انگار یک چیزی‌اش کم است! چون بین خرابی سیستم صوت و ماندگاری جمهوری‌اسلامی رابطه‌ی مستقیم وجود دارد. حالا اگر من جای اتاق فکر براندازها بودم، دقیقاً روی همین نقطه کار می‌کردم. می‌گفتم: «یک بار، فقط یک بار کاری کنید جمهوری اسلامی یک ۲۲ بهمن بدون مشکل صوت برگزار کند!». شاید خیال کنند با این کار به آرزوی ۴۷ساله‌‌شان می‌رسند! اما مردم، زرنگ‌تر از این حرف‌ها هستند. اگر ببینند سیستم صوت راهپیمایی سالم است، خودشان یک کاری می‌کنند یک‌جایش سوت بکشد! اصلاً جذاب‌ترین لحظه راهپیمایی همان لحظه‌ای است که نظم رسمی چند ثانیه به‌هم می‌ریزد و نظم مردمی خودش را نشان می‌دهد. سیستم صوت که قطع می‌شود، شعارها دلی می‌شود. دیگر کسی منتظر ریتمِ از پیش‌تعیین‌شده نیست. یکی از ته صف شروع می‌کند، یکی از وسط جمعیت ادامه می‌دهد، موج می‌افتد، صدا می‌پیچد، و تازه می‌فهمی این جمعیت را سیم و کابل به هم وصل نکرده؛ اعتقاد وصل کرده. شاید این خش‌خش‌های تاریخی، بخشی از هویت ۲۲ بهمن است؛ مثل سرمای بهمن، مثل چای‌های داغ کنار خیابان، مثل پرچم‌هایی که گره می‌خورند به دست بچه‌ها. ۲۲ بهمنِ بی‌مشکل فنی، یک چیزی کم دارد! ✍🏻 ۲۲ بهمن ۱۴۰۴ شیراز 🔹@GoftarGah