♨️تفاوت را احساس کنید!!!👆🏻 آقای ثابتی! انقلابیگری، با ادا و ادعا، حاصل نمی‌شود؛ وقتی انقلابی می‌شوی، که نظام اسلامی را، بر خواسته‌‌های نفس خودت و همفکرانت، ترجیح بدهی!! #انقلابی_بمانیم #شکست_جریان_تحریف 🇮🇷@AXNEVESHTESIYASI

🎥 خاطرۀ فرمانده اسبق پایگاه شکاری شهید یاسینی بوشهر از نزدیک‌شدن به ناو آمریکایی 🔹امیر سرتیپ‌دوم خلبان مشیری: در یکی از پروازها کشتی جنگی آمریکا به من گفت از ۲۰ مایل به من نزدیک‌تر نشو. 🔹من بچۀ نازی‌آباد تهران هستم، نازی‌آبادی‌ها جگردارن. به من برخورد و گفتم تو آمدی سمت کشور من قیافه هم می‌گیری. 🔹گفتم تا ۵ مایل بهت نزدیک می‌شوم، خفه شو ساکت! 🔹وقتی نزدیک ناو شدم، با خودم اگر الان بزند چه اتفاقی می‌افتد تپش قلبم زیاد شد. غرق این افکار بودم دیدم بالاسر ناو هستم. 🔹در همین حین صدای نفس‌نفس زدن آنها را شنیدم که قلبشان بدتر از من می‌زد. 🔹بعد از آن ماجرا این را فهمیدم اگر به دشمن نزنی؛ اگر دست به سینۀ ترس نزنی باختی. 🔹@GoftarGah

🚩مذاکره در میدان جنگ 🔸گفتارگاه: ما در میانه‌ی یک نبرد تک‌لایه و تک‌ابزاری نیستیم؛ جنگ، مدت‌هاست شکل عوض کرده. دیپلماسی، رسانه، اقتصاد، امنیت و حتی روان مردم، همه به خطوط مقدم این میدان تبدیل شده‌اند. 🔺در چنین وضعیتی، مذاکره نه «انحراف از مقاومت» است و نه عقب‌نشینی از مواضع؛ بلکه یکی از اضلاع همین نبرد چندلایه است. آن‌که مذاکره را بیرون از منطق جنگ می‌بیند، هنوز در ذهنش فقط صدای توپ و تانک را به‌عنوان نشانه‌ی درگیری می‌شناسد. حال آن‌که امروز، گاهی یک میز مذاکره، همان کارکردی را دارد که دیروز یک خاکریز. 🔺دشمن دقیقاً به همین دلیل مذاکره را با تهدید گره می‌زند؛ چون می‌داند اگر ایران از این میدان خارج شود، توپ تبلیغاتی جنگ را به نفع او شلیک کرده است. ترک مذاکره، در این بازی، نه نشانه‌ی اقتدار که دقیقاً همان چیزی است که آمریکا می‌خواهد: ساختن تصویر «ایرانِ بن‌بست‌ساز» برای توجیه فشار و حتی حمله. ماندن، اما با خطوط قرمز روشن، یعنی گرفتن همین ابزار از دست دشمن. 🔺مسئله این نیست که مذاکره جواب می‌دهد یا نه؛ مسئله این است که ایران چرا وارد مذاکره می‌شود. ورود از موضع ضعف نیست؛ از موضع محاسبه است. از موضع کشوری که می‌داند جنگ را فقط با موشک نمی‌برند، همان‌طور که صلح را هم فقط با امضا به دست نمی‌آورند. دیپلماسی، وقتی در خدمت راهبرد کلان باشد، خودش سلاح است؛ سلاحی برای خرید زمان، مدیریت افکار عمومی، و بالا بردن هزینه‌ی تصمیم‌های دشمن. 🔺آن‌هایی که با شنیدن نام مذاکره، فریاد سر می‌دهند، یک پرسش ساده را بی‌پاسخ می‌گذارند: در این جنگ چندلایه، اگر یکی از میدان‌ها را داوطلبانه خالی کنیم، چه کسی سود می‌برد؟ ✍🏻 ۲۰ بهمن ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

🚩حکمرانی الهی یا بهانه‌ای برای هیجان‌سازی؟ 🔸گفتارگاه: ۱ـ بعضی وقت‌ها یک حرف، درست‌ترین مفاهیم را برمی‌دارد، اما آن‌ها را می‌نشاند در غلط‌ترین جای ممکن. از «حکمرانی الهی» می‌گوید، از صبوری، از تربیت، از پدر و فرزند؛ اما خروجی‌‌اش یک چیز دیگر است: توجیهِ بی‌قراریِ سیاسی. ۲ـ بعضی‌ها ترجیح می‌دهند به‌جای اصلاح رفتار خودشان، نظریه تولید کنند. نظریه‌ای که در آن، هر هجمه‌ای بشود «تمرین مردم‌سالاری»، و هر بی‌قراری سیاسی، بشود «حکمت تربیتی». ۳ـ بگذارید مسئولان کارشان را بکنند. کسانی که امروز، با وجود این تصریح، باز هم شب و روز را صرف حمله می‌کنند و بعد، برای آرام‌کردن وجدان خودشان سراغ مفاهیمی مثل «حکمرانی الهی» می‌روند، در واقع دارند مسئله را وارونه می‌کنند. اگر واقعاً به آن منطق تربیتی باور دارند، اولین گامش این است که خودشان هم تربیت شوند؛ یاد بگیرند کجا باید ایستاد، کجا باید سکوت کرد، و کجا باید اجازه داد سازوکارهای رسمی کشور کارشان را انجام دهند. ۴ـ اگر قرار است از حکمرانی الهی حرف بزنیم، اولین نشانه‌اش این است که وقتی ولیّ جامعه می‌گوید «بگذارید مسئولان کارشان را بکنند»، عده‌ای دنبال راه دررو نظری نگردند. حکمرانی الهی، با اطاعت گزینشی جمع نمی‌شود. یا باید به قاعده تن داد، یا صادقانه گفت مسئله، چیز دیگری است. ✍🏻 ۲۰ بهمن ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

🔸گفتارگاه: این جمله‌‌ی ثابتی فقط یک اظهار نظر تند نیست؛ یک خطای سیاسی است که اگر از کنارش ساده رد شویم، فردا تبدیل به «روایت جاافتاده» می‌شود. 🔺اولین مسئله روشن است: توهین مستقیم به مسئولان رسمی کشور. وقتی می‌گوید «بزدلان»، دارد به کسانی اشاره می‌کند که همین امروز با حکم قانون و با اعتماد نظام، مسئولیت دارند. این دقیقاً خلاف همان تذکر صریح رهبری است که گفتند به مسئولان اهانت نکنید. نقد مجاز است، حتی مخالفت هم مجاز است؛ اما تحقیر و برچسب‌زنی، نه نقد است و نه انقلابی‌گری. 🔺اما مسئله‌ی دوم، از اولی خطرناک‌تر است؛ ساختن یک تصویر غلط از جایگاه رهبری. وقتی گفته می‌شود «مذاکره را به رهبری تحمیل کردند»، یعنی چه؟ یعنی رهبری را در جایگاه فردی نشان می‌دهند که تحت فشار اطرافیان تصمیم می‌گیرد، نه در جایگاه رأس حکمرانی که سیاست‌های کلان در مجاری رسمی و بالادستی تعیین می‌شود. 🔺در حالی‌که واقعیت کاملاً روشن است و بارها هم گفته شده: سیاست خارجی در جمهوری اسلامی نه کار یک دولت است، نه محصول فشار چند نفر. تصمیم‌ها در سطوح عالی نظام و با حضور همه‌ی ارکان گرفته می‌شود. مذاکره، اگر هست، در چارچوبی است که نظام تعیین کرده؛ اگر نیست، باز هم تصمیم نظام است. نه کسی می‌تواند چیزی را «تحمیل» کند، نه رهبری کسی است که تصمیم تحمیلی را بپذیرد. 🔺اگر واقعاً به رهبری باور داریم، باید به همان جمله‌ی کلیدی ایشان عمل کنیم: بگذارید مسئولان کارشان را بکنند. نه اینکه با یک جمله‌ی هیجانی، هم به مسئولان بتازیم، هم ناخواسته جایگاه رهبری را خرج دعوای سیاسی خودمان کنیم. ✍🏻 ۲۱ بهمن ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

💗 #ایستاده_برای_ایران 🌷 پوستر ویژه KHAMENEI.IR 📥 نسخه قابل چاپ | پست | استوری | #دهه_فجر 💻 Farsi.Khamenei.ir

🌷 #الله_اکبر 🌷 📱 خاطره رهبر انقلاب از سردادن بانگ الله اکبر همراه فرزندانشان در سال ۵۷ 💻 Farsi.Khamenei.ir

🌷 #الله_اکبر 🌷 🎥 «داستان انقلاب تناور» به روایت رهبر انقلاب 🖥 Farsi.Khamenei.ir

🚩راز ۲۲ بهمن؛ قطع صدا، وصل مردم 🔸گفتارگاه: بعضی رازها را باید زیادی جدی گرفت، یکی از همین رازهای بزرگِ بقا و ماندگاری انقلاب، همین سیستم صوتِ همیشه‌درحالِ احتضارِ ۲۲ بهمن است! اصلاً اگر یک سال دیدید از ابتدا تا انتهای مسیر راهپیمایی‌، صدای مجری مثل کنسرتِ........ شفاف و بی‌نویز پخش شد، بدانید یک جای کار می‌لنگد! چون ۲۲ بهمنِ بی‌خرابیِ صوت، انگار یک چیزی‌اش کم است! چون بین خرابی سیستم صوت و ماندگاری جمهوری‌اسلامی رابطه‌ی مستقیم وجود دارد. حالا اگر من جای اتاق فکر براندازها بودم، دقیقاً روی همین نقطه کار می‌کردم. می‌گفتم: «یک بار، فقط یک بار کاری کنید جمهوری اسلامی یک ۲۲ بهمن بدون مشکل صوت برگزار کند!». شاید خیال کنند با این کار به آرزوی ۴۷ساله‌‌شان می‌رسند! اما مردم، زرنگ‌تر از این حرف‌ها هستند. اگر ببینند سیستم صوت راهپیمایی سالم است، خودشان یک کاری می‌کنند یک‌جایش سوت بکشد! اصلاً جذاب‌ترین لحظه راهپیمایی همان لحظه‌ای است که نظم رسمی چند ثانیه به‌هم می‌ریزد و نظم مردمی خودش را نشان می‌دهد. سیستم صوت که قطع می‌شود، شعارها دلی می‌شود. دیگر کسی منتظر ریتمِ از پیش‌تعیین‌شده نیست. یکی از ته صف شروع می‌کند، یکی از وسط جمعیت ادامه می‌دهد، موج می‌افتد، صدا می‌پیچد، و تازه می‌فهمی این جمعیت را سیم و کابل به هم وصل نکرده؛ اعتقاد وصل کرده. شاید این خش‌خش‌های تاریخی، بخشی از هویت ۲۲ بهمن است؛ مثل سرمای بهمن، مثل چای‌های داغ کنار خیابان، مثل پرچم‌هایی که گره می‌خورند به دست بچه‌ها. ۲۲ بهمنِ بی‌مشکل فنی، یک چیزی کم دارد! ✍🏻 ۲۲ بهمن ۱۴۰۴ شیراز 🔹@GoftarGah

🚩پزشکیان چه نبود؟ 🔸گفتارگاه: یک‌بار به جای اینکه بگوییم «پزشکیان چه هست»، بگوییم «پزشکیان چه نیست». 🔺پزشکیان آن روحانیِ دومِ ترسیمیِ ستادهای انتخاباتی نبود. آن کاریکاتوری که برای ترساندن رأی خاکستری کشیده بودند، با واقعیت فاصله داشت. نه اهل دوقطبی‌سازی با حاکمیت بود، نه بنا داشت کشور را دوباره به زمین بازی «یا با من یا علیه من» ببرد. بلد نبود – و نخواست – از شکاف نان بخورد. 🔺پزشکیان بی‌برنامه هم نبود. از روز اول گفت به برنامه هفتم توسعه پایبند است؛ برنامه‌ای که محصول کار مشترک مجلس و دولت بوده. یعنی گفت کشور با سند جلو می‌رود، نه با ذوق لحظه‌ای و تصمیم‌های هیجانی. 🔺پزشکیان کم‌کار هم نبود. اتفاقاً اهل کار میدانی و پیگیری بود؛ تا جایی که رهبر معظم انقلاب هم بر تلاش و تحرکش تأکید کردند. این یعنی روایت «دولت بی‌تحرک» بیشتر شبیه آرزوی رقیب بود تا واقعیت میدان. 🔺از مذاکره حرف زد، اما کشور را به مذاکره تقلیل نداد. نه آن‌گونه که همه تخم‌مرغ‌ها را در سبد گفت‌وگو بگذارد، و نه آن‌گونه که درِ دیپلماسی را ببندد و کلیدش را دور بیندازد. در عمل همان سیاست خارجی دولت شهید رئیسی را ادامه داد. 🔺پزشکیان دولت سوم روحانی نشد؛ چنان‌که بعضی با شتاب حکم صادر کرده بودند. در عمل، بسیاری از طرح‌های کلان آغازشده در دولت شهید رئیسی را ادامه داد؛ همان چیزی که رهبر انقلاب بر آن تأکید کردند. این یعنی فراجناحی‌بودن در میدان عمل، نه فقط در شعار. 🔺او اهل جناح‌بازی هم نبود. آنجا که بخشی از حامیانش مطالبه‌ای خلاف مصلحت داشتند (مطالبه مذاکره بعد از جنگ ۱۲روزه و در میانه تهدیدات و خواسته‌های بدون مرز ترامپ)، بی‌تعارف ایستاد. 🔺حتی در ماجرای فتنه دی‌ماه هم سکوت نکرد. به برخی مواضع اصلاح‌طلبان نقد صریح وارد کرد. یعنی خط خودش را دارد؛ نه در اردوگاه اصولگرایی حل شده، نه در اردوگاه اصلاح‌طلبی هضم. 🔺خلاصه اینکه پزشکیان آن تصویری که مخالفانش می‌خواستند قالب کنند، نبود. نه نسخه تکراری گذشته بود، نه اسیر افراط. شاید بتوان درباره عملکردش نقد داشت، شاید بتوان درباره بعضی تصمیم‌ها بحث کرد؛ اما انصاف حکم می‌کند اول بگوییم او چه نبود: نه دوگانه‌ساز، نه بی‌برنامه، نه کم‌کار، نه جناح‌زده. ✍🏻 ۲۴ بهمن ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

🚩پزشکیان را چرا باید حمایت کرد؟ حتی اگر توصیه‌ای در کار نبود 🔸گفتارگاه: یک جمله غلطی که گاهی از زبان بعضی دلسوزان می‌شنویم این است: «چون رهبری فرمودند از دولت پزشکیان حمایت کنید، ما هم حمایت می‌کنیم.» ظاهرش تبعیت است، اما لایه پنهانش چیز دیگری است؛ انگار می‌خواهند بگویند ما خودمان قانع نیستیم، اما ناچاریم! یعنی اگر توصیه‌ای نبود، حمایتی هم نبود! این مدل حرف‌زدن، خرج‌کردن از رهبری برای توجیه تردیدهای شخصی است. حمایت از دولت، فقط یک «فرمان از بالا» نیست؛ یک ضرورت از دلِ عقل سیاسی است. 🔺فرض کنیم از روزی که پزشکیان روی کار آمده، حتی یک جمله حمایتی هم از سوی رهبری گفته نشده بود. آیا باز هم دلیلی برای حمایت نبود؟ چرا، بود و هست. 🔺اولین دلیل روشن است: در ذهن افکار عمومی، موفقیت یا ناکامی دولت به پای کل جمهوری اسلامی نوشته می‌شود. مردم بین دولت و نظام دیوار آهنی نمی‌کشند. وقتی چرخ دولت خوب بچرخد، اعتماد به نظام بالا می‌رود؛ وقتی زمین بخورد، اصل نظام هزینه می‌دهد. پس هر کس دل در گرو انقلاب دارد، باید به اندازه توانش کمک کند این دولت موفق شود؛ فارغ از اینکه گرایش سیاسی‌اش چیست. 🔺دلیل دوم، شرایط حساس کشور است. ما در یک وضعیت عادی نیستیم که بشود هر روز یک دعوای تازه راه انداخت و خیالمان راحت باشد که هزینه‌اش محدود است. منطقه روی آتش است. درگیری با رژیم صهیونیستی تا یک جنگ جدی پیش رفت. آمریکا با بازگشت ترامپ دوباره نسخه فشار حداکثری را روی میز گذاشته و تهدیدها را از سطح کلام به سطح امکان رسانده است. در چنین فضایی، چندصداییِ فرسایشی و تخریب‌گر، فقط به نفع دشمن است. 🔺این به معنای تعطیلی نقد نیست. اتفاقاً نقد منصفانه لازم است. اما نقدی که یکی از ارکان را هدف بگیرد و دولت را در چشم مردم بی‌اعتبار کند، آن هم وسط میدان نبرد سیاسی و اقتصادی، اسمش دلسوزی نیست. 🔺بیان رهبری درباره حمایت از رؤسای قوا را هم بهتر است «تأکید بر یک عقلانیت بدیهی» بدانیم، نه یک فرمان اضطراری. رهبری دارند مسیر درست را یادآوری می‌کنند؛ اینکه در شرایط خطیر، هم‌صدایی یک ضرورت ملی است. 🔺حمایت از دولت پزشکیان، اگر از سر تحلیل باشد، ارزش دارد؛ نه اگر صرفاً به نام اطاعت بیان شود. ما باید یاد بگیریم از دولتی که بر سر کار است، چون دولت جمهوری اسلامی است، حمایت کنیم. امروز هر صدایی که به انسجام کمک کند، صدای ملی است؛ و هر صدایی که تردید و دوگانگی را تزریق کند، ولو با نیت خیر، در زمین اشتباه بازی می‌کند. ✍🏻 ۲۵ بهمن ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

🔸گفتارگاه: تجمع‌هایی را شکل داده‌اند به نام ایران و در آنها از آمریکا و اسرائیل تقاضا می‌کنند به ایران حمله کنند. اما: 🔺آیا شما که بیرون از مرزها زندگی می‌کنید و در معرض موشک و بمب نیستید، همان اندازه که از «حمله» سخن می‌گویید، هزینه آن را هم می‌پردازید؟ 🔺اگر اندک تعلقی به سرزمین و مردمی که هنوز در آن زندگی می‌کنند وجود دارد، چگونه می‌توان از قدرت خارجی درخواست حمله نظامی کرد؟ 🔺آیا مطالبه دخالت نظامی از دولت‌هایی که کارنامه‌شان در منطقه مملو از جنگ و ویرانی است، با ادعای ایران‌دوستی سازگار است؟ 🔺وقتی تحریم تشدید می‌شود و فشار اقتصادی بالا می‌رود، چه کسی در صف اول آسیب می‌ایستد؛ شما یا مردمی که در داخل کشور زندگی می‌کنند؟ 🔺کسانی که نه در ایران زندگی می‌کنند و نه هزینه مستقیم جنگ یا تحریم را می‌پردازند، چه نسبتی با پیامدهای انسانی و اقتصادی نسخه‌ای دارند که تجویز می‌کنند؟ 🔺اگر جنگ شود، آیا هشتگ‌زدن و ابراز همدردی از هزاران کیلومتر دورتر، جبران‌کننده خسارت‌های جانی و معیشتی خواهد بود؟ 🔺آیا این دوگانه عجیب نیست که از یک‌سو شعار «نجات ایران» داده شود و از سوی دیگر، ابزار این نجات در بمب و تحریم جست‌وجو شود؟ ✍🏻 ۲۶ بهمن ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah