🚩راز ۲۲ بهمن؛ قطع صدا، وصل مردم 🔸گفتارگاه: بعضی رازها را باید زیادی جدی گرفت، یکی از همین رازهای بزرگِ بقا و ماندگاری انقلاب، همین سیستم صوتِ همیشه‌درحالِ احتضارِ ۲۲ بهمن است! اصلاً اگر یک سال دیدید از ابتدا تا انتهای مسیر راهپیمایی‌، صدای مجری مثل کنسرتِ........ شفاف و بی‌نویز پخش شد، بدانید یک جای کار می‌لنگد! چون ۲۲ بهمنِ بی‌خرابیِ صوت، انگار یک چیزی‌اش کم است! چون بین خرابی سیستم صوت و ماندگاری جمهوری‌اسلامی رابطه‌ی مستقیم وجود دارد. حالا اگر من جای اتاق فکر براندازها بودم، دقیقاً روی همین نقطه کار می‌کردم. می‌گفتم: «یک بار، فقط یک بار کاری کنید جمهوری اسلامی یک ۲۲ بهمن بدون مشکل صوت برگزار کند!». شاید خیال کنند با این کار به آرزوی ۴۷ساله‌‌شان می‌رسند! اما مردم، زرنگ‌تر از این حرف‌ها هستند. اگر ببینند سیستم صوت راهپیمایی سالم است، خودشان یک کاری می‌کنند یک‌جایش سوت بکشد! اصلاً جذاب‌ترین لحظه راهپیمایی همان لحظه‌ای است که نظم رسمی چند ثانیه به‌هم می‌ریزد و نظم مردمی خودش را نشان می‌دهد. سیستم صوت که قطع می‌شود، شعارها دلی می‌شود. دیگر کسی منتظر ریتمِ از پیش‌تعیین‌شده نیست. یکی از ته صف شروع می‌کند، یکی از وسط جمعیت ادامه می‌دهد، موج می‌افتد، صدا می‌پیچد، و تازه می‌فهمی این جمعیت را سیم و کابل به هم وصل نکرده؛ اعتقاد وصل کرده. شاید این خش‌خش‌های تاریخی، بخشی از هویت ۲۲ بهمن است؛ مثل سرمای بهمن، مثل چای‌های داغ کنار خیابان، مثل پرچم‌هایی که گره می‌خورند به دست بچه‌ها. ۲۲ بهمنِ بی‌مشکل فنی، یک چیزی کم دارد! ✍🏻 ۲۲ بهمن ۱۴۰۴ شیراز 🔹@GoftarGah

🚩پزشکیان چه نبود؟ 🔸گفتارگاه: یک‌بار به جای اینکه بگوییم «پزشکیان چه هست»، بگوییم «پزشکیان چه نیست». 🔺پزشکیان آن روحانیِ دومِ ترسیمیِ ستادهای انتخاباتی نبود. آن کاریکاتوری که برای ترساندن رأی خاکستری کشیده بودند، با واقعیت فاصله داشت. نه اهل دوقطبی‌سازی با حاکمیت بود، نه بنا داشت کشور را دوباره به زمین بازی «یا با من یا علیه من» ببرد. بلد نبود – و نخواست – از شکاف نان بخورد. 🔺پزشکیان بی‌برنامه هم نبود. از روز اول گفت به برنامه هفتم توسعه پایبند است؛ برنامه‌ای که محصول کار مشترک مجلس و دولت بوده. یعنی گفت کشور با سند جلو می‌رود، نه با ذوق لحظه‌ای و تصمیم‌های هیجانی. 🔺پزشکیان کم‌کار هم نبود. اتفاقاً اهل کار میدانی و پیگیری بود؛ تا جایی که رهبر معظم انقلاب هم بر تلاش و تحرکش تأکید کردند. این یعنی روایت «دولت بی‌تحرک» بیشتر شبیه آرزوی رقیب بود تا واقعیت میدان. 🔺از مذاکره حرف زد، اما کشور را به مذاکره تقلیل نداد. نه آن‌گونه که همه تخم‌مرغ‌ها را در سبد گفت‌وگو بگذارد، و نه آن‌گونه که درِ دیپلماسی را ببندد و کلیدش را دور بیندازد. در عمل همان سیاست خارجی دولت شهید رئیسی را ادامه داد. 🔺پزشکیان دولت سوم روحانی نشد؛ چنان‌که بعضی با شتاب حکم صادر کرده بودند. در عمل، بسیاری از طرح‌های کلان آغازشده در دولت شهید رئیسی را ادامه داد؛ همان چیزی که رهبر انقلاب بر آن تأکید کردند. این یعنی فراجناحی‌بودن در میدان عمل، نه فقط در شعار. 🔺او اهل جناح‌بازی هم نبود. آنجا که بخشی از حامیانش مطالبه‌ای خلاف مصلحت داشتند (مطالبه مذاکره بعد از جنگ ۱۲روزه و در میانه تهدیدات و خواسته‌های بدون مرز ترامپ)، بی‌تعارف ایستاد. 🔺حتی در ماجرای فتنه دی‌ماه هم سکوت نکرد. به برخی مواضع اصلاح‌طلبان نقد صریح وارد کرد. یعنی خط خودش را دارد؛ نه در اردوگاه اصولگرایی حل شده، نه در اردوگاه اصلاح‌طلبی هضم. 🔺خلاصه اینکه پزشکیان آن تصویری که مخالفانش می‌خواستند قالب کنند، نبود. نه نسخه تکراری گذشته بود، نه اسیر افراط. شاید بتوان درباره عملکردش نقد داشت، شاید بتوان درباره بعضی تصمیم‌ها بحث کرد؛ اما انصاف حکم می‌کند اول بگوییم او چه نبود: نه دوگانه‌ساز، نه بی‌برنامه، نه کم‌کار، نه جناح‌زده. ✍🏻 ۲۴ بهمن ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

🚩پزشکیان را چرا باید حمایت کرد؟ حتی اگر توصیه‌ای در کار نبود 🔸گفتارگاه: یک جمله غلطی که گاهی از زبان بعضی دلسوزان می‌شنویم این است: «چون رهبری فرمودند از دولت پزشکیان حمایت کنید، ما هم حمایت می‌کنیم.» ظاهرش تبعیت است، اما لایه پنهانش چیز دیگری است؛ انگار می‌خواهند بگویند ما خودمان قانع نیستیم، اما ناچاریم! یعنی اگر توصیه‌ای نبود، حمایتی هم نبود! این مدل حرف‌زدن، خرج‌کردن از رهبری برای توجیه تردیدهای شخصی است. حمایت از دولت، فقط یک «فرمان از بالا» نیست؛ یک ضرورت از دلِ عقل سیاسی است. 🔺فرض کنیم از روزی که پزشکیان روی کار آمده، حتی یک جمله حمایتی هم از سوی رهبری گفته نشده بود. آیا باز هم دلیلی برای حمایت نبود؟ چرا، بود و هست. 🔺اولین دلیل روشن است: در ذهن افکار عمومی، موفقیت یا ناکامی دولت به پای کل جمهوری اسلامی نوشته می‌شود. مردم بین دولت و نظام دیوار آهنی نمی‌کشند. وقتی چرخ دولت خوب بچرخد، اعتماد به نظام بالا می‌رود؛ وقتی زمین بخورد، اصل نظام هزینه می‌دهد. پس هر کس دل در گرو انقلاب دارد، باید به اندازه توانش کمک کند این دولت موفق شود؛ فارغ از اینکه گرایش سیاسی‌اش چیست. 🔺دلیل دوم، شرایط حساس کشور است. ما در یک وضعیت عادی نیستیم که بشود هر روز یک دعوای تازه راه انداخت و خیالمان راحت باشد که هزینه‌اش محدود است. منطقه روی آتش است. درگیری با رژیم صهیونیستی تا یک جنگ جدی پیش رفت. آمریکا با بازگشت ترامپ دوباره نسخه فشار حداکثری را روی میز گذاشته و تهدیدها را از سطح کلام به سطح امکان رسانده است. در چنین فضایی، چندصداییِ فرسایشی و تخریب‌گر، فقط به نفع دشمن است. 🔺این به معنای تعطیلی نقد نیست. اتفاقاً نقد منصفانه لازم است. اما نقدی که یکی از ارکان را هدف بگیرد و دولت را در چشم مردم بی‌اعتبار کند، آن هم وسط میدان نبرد سیاسی و اقتصادی، اسمش دلسوزی نیست. 🔺بیان رهبری درباره حمایت از رؤسای قوا را هم بهتر است «تأکید بر یک عقلانیت بدیهی» بدانیم، نه یک فرمان اضطراری. رهبری دارند مسیر درست را یادآوری می‌کنند؛ اینکه در شرایط خطیر، هم‌صدایی یک ضرورت ملی است. 🔺حمایت از دولت پزشکیان، اگر از سر تحلیل باشد، ارزش دارد؛ نه اگر صرفاً به نام اطاعت بیان شود. ما باید یاد بگیریم از دولتی که بر سر کار است، چون دولت جمهوری اسلامی است، حمایت کنیم. امروز هر صدایی که به انسجام کمک کند، صدای ملی است؛ و هر صدایی که تردید و دوگانگی را تزریق کند، ولو با نیت خیر، در زمین اشتباه بازی می‌کند. ✍🏻 ۲۵ بهمن ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

🔸گفتارگاه: تجمع‌هایی را شکل داده‌اند به نام ایران و در آنها از آمریکا و اسرائیل تقاضا می‌کنند به ایران حمله کنند. اما: 🔺آیا شما که بیرون از مرزها زندگی می‌کنید و در معرض موشک و بمب نیستید، همان اندازه که از «حمله» سخن می‌گویید، هزینه آن را هم می‌پردازید؟ 🔺اگر اندک تعلقی به سرزمین و مردمی که هنوز در آن زندگی می‌کنند وجود دارد، چگونه می‌توان از قدرت خارجی درخواست حمله نظامی کرد؟ 🔺آیا مطالبه دخالت نظامی از دولت‌هایی که کارنامه‌شان در منطقه مملو از جنگ و ویرانی است، با ادعای ایران‌دوستی سازگار است؟ 🔺وقتی تحریم تشدید می‌شود و فشار اقتصادی بالا می‌رود، چه کسی در صف اول آسیب می‌ایستد؛ شما یا مردمی که در داخل کشور زندگی می‌کنند؟ 🔺کسانی که نه در ایران زندگی می‌کنند و نه هزینه مستقیم جنگ یا تحریم را می‌پردازند، چه نسبتی با پیامدهای انسانی و اقتصادی نسخه‌ای دارند که تجویز می‌کنند؟ 🔺اگر جنگ شود، آیا هشتگ‌زدن و ابراز همدردی از هزاران کیلومتر دورتر، جبران‌کننده خسارت‌های جانی و معیشتی خواهد بود؟ 🔺آیا این دوگانه عجیب نیست که از یک‌سو شعار «نجات ایران» داده شود و از سوی دیگر، ابزار این نجات در بمب و تحریم جست‌وجو شود؟ ✍🏻 ۲۶ بهمن ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

🚩همدلی و تعامل مؤثر؛ حلقه مفقوده جهاد تبیین 🔸گفتارگاه: فرض کنید فرزندتان از مدرسه برمی‌گردد و از برخورد معلمش ناراحت است؛ و شما هم می‌دانید که ریشه ماجرا، اشتباهی بوده که خودش مرتکب شده است. یک شیوه این است که بی‌درنگ و کاملاً منطقی توضیح دهیم که معلم حق داشته و موضوع را با استدلال جمع کنیم. از نظر عقلی شاید پاسخ درست داده‌ایم و حتی کودک هم در ظاهر بپذیرد؛ اما مسئله اینجاست که پذیرش منطقی، لزوماً به معنای اقناع واقعی نیست. وقتی هیجان و احساس او نادیده گرفته شود، گفت‌وگو به نتیجه پایدار نمی‌رسد و چه‌بسا اثر معکوس بگذارد. 🔺شیوه دیگر این است که ابتدا احساس او دیده شود؛ ناراحتی‌اش به رسمیت شناخته شود و از شدت هیجانش کاسته شود و با او تعامل مؤثر صورت گیرد، سپس وارد بحث منطقی شویم. در این حالت، استدلال همان است، اما زمینه شنیدن فراهم شده است. تفاوت نه در محتوا، بلکه در نحوه ارتباط است. 🔺در عرصه «جهاد تبیین» نیز مسئله مشابه است. گمان می‌کنیم کافی است به شبهه پاسخ دهیم یا گره ذهنی را باز کنیم؛ در حالی‌که بسیاری از واکنش‌ها ریشه در احساسات، تجربه‌های زیسته و نوعی رنج یا بی‌اعتمادی دارد. اگر این لایه دیده نشود و حتی بدتر، در خلال پاسخ‌دادن نشانه‌هایی از سرزنش، تحقیر یا «دیدید ما گفتیم» منتقل شود، قوی‌ترین برهان‌ها هم اثر چندانی نخواهد داشت. 🔺تبیین، صرف انتقال داده یا استدلال نیست؛ یک فرآیند ارتباطی است. بدون تعامل مؤثر و بدون توجه به حس طرف مقابل، آنچه تولید می‌شود بیشتر شبیه پاسخ‌دادن است تا اقناع‌کردن. در چنین شرایطی، مشکل نه کمبود استدلال، بلکه فقدان ارتباط است. ✍🏻 ۲۷ بهمن ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

🌷 رهبرانقلاب، صبح امروز: ما عزادار و داغداریم 🌷 به خاطر خونهایی که در فتنه دی ماه ریخته شد ✏️ به جز اصحاب فتنه و سردسته‌ها دایره وسیعی از جانباختگان را شهید حساب میکنیم. ۱۴۰۴/۱۱/۲۸ 📥 پست| استوری 🖥 Farsi.Khamenei.ir

🌷 رهبرانقلاب: رئیس‌جمهور آمریکا میگوید ارتش ما قوی‌ترین ارتش دنیا است ✏️ قوی‌ترین ارتش دنیا هم ممکن است 👈 آن‌چنان سیلی بخورد که از جا نتواند بلند شود. ۱۴۰۴/۱۱/۲۸ 📥 پست | استوری 🖥 Farsi.Khamenei.ir

🌷 رهبرانقلاب، صبح امروز: مدام میگویند ما ناو فرستادیم ✏️ ناو البتّه یک دستگاه خطرناکی است 👈 امّا خطرناک‌تر از ناو، آن سلاحی است که میتواند این ناو را به قعر دریا فرو ببرد. ۱۴۰۴/۱۱/۲۸ 📥 پست | استوری 🖥 Farsi.Khamenei.ir

🚩«جای مذاکره نیست»؛ نقد قالب تحمیلی گفت‌وگو 🔸گفتارگاه: برخی عادت دارند جمله‌ای را از دل یک بیان یا متن بیرون بکشند، آن را از زمینه‌اش جدا کنند و سپس همان عبارتِ تقطیع‌شده را به ابزاری برای نقد تبدیل کنند. ماجرای بیانات رهبر معظم انقلاب در دیدار با مردم آذربایجان شرقی نیز از همین جنس است. یک عبارت کوتاه، «جای مذاکره نیست» برجسته شده و چنان روایت می‌شود که گویی کل سخن بر نفی مطلق گفت‌وگو استوار بوده؛ حال آنکه با مرور چند خط قبل و بعد، تصویر کاملاً متفاوتی به دست می‌آید. 🔺در بیانات مورد اشاره ابتدا موضوع اصلی توضیح داده می‌شود: 🔘اعتراض به دخالت آمریکا در حق هسته‌ای ایران، 🔘تأکید بر ماهیت صلح‌آمیز این صنعت 🔘و یادآوری اینکه حق غنی‌سازی در چارچوب مقررات بین‌المللی به رسمیت شناخته شده است. نقد اصلی نیز متوجه نوعی از رفتار است که مذاکره را به گفت‌وگویی صوری تقلیل می‌دهد؛ رفتاری که در آن نتیجه از پیش تعیین شده و از طرف مقابل صرفاً تأیید خواسته می‌شود. در این چارچوب، عبارت «جای مذاکره نیست» نه نفی اصل مذاکره، بلکه نفی همین الگوی از پیش‌داوری‌شده است. 🔺به بیان دیگر، مذاکره زمانی معنا دارد که فرآیند گفت‌وگو بتواند به نتیجه‌ای برآمده از تعامل منتهی شود. اگر نتیجه از قبل نوشته شده باشد، آنچه باقی می‌ماند مذاکره نیست، بلکه اعلام موضع است. به همین دلیل بلافاصله توضیح داده می‌شود که تعیین نتیجه پیش از آغاز گفت‌وگو، اساساً با منطق مذاکره ناسازگار است. بنابراین خوانش عبارتی منفرد بدون توجه به بافت سخن، بیش از آنکه به فهم کمک کند، زمینه‌ساز سوءبرداشت می‌شود. 🔺 نتیجه‌ی نهایی این است که عبارت «جای مذاکره نیست» در خلأ گفته نشده؛ اشاره دارد به مذاکره‌ای با نتیجه‌ی از پیش تعیین‌شده، مذاکره‌ای برای سلب حق، مذاکره‌ای که صورتش گفت‌وگو است اما ماهیتش تحمیل. مشکل از جایی شروع می‌شود که بعضی‌ها جمله «جای مذاکره نیست» را جدا می‌کنند، اما توضیح قبل و بعدش را حذف می‌کنند. در حالی که در منطق سخن، این جمله قید دارد؛ 🔘اگر مذاکره به معنای حذف حق باشد، جای مذاکره نیست. 🔘اگر مذاکره با پیش‌شرط سلب توان باشد، جای مذاکره نیست. 🔘اگر مذاکره به اسم گفت‌وگو اما به رسم دیکته باشد، جای مذاکره نیست. 🔺بنابراین حمله به تصمیمات جاری با استناد به این عبارت، بیشتر شبیه استناد به نیم‌جمله است تا فهم کل پیام. فهم درست یعنی دیدن منظومه سخن: دفاع از حق، رد تحمیل، و نقد مذاکره‌ای که مقصدش از ابتدا تعیین شده است. ✍🏻 ۳۰ بهمن ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

🚩وقتی «کودتا» را بدون توضیح می‌خوانند 🔸گفتارگاه: در ماجرای فتنه‌ی دی‌ماه رهبر انقلاب از تعبیر «شبیه کودتا» استفاده کردند؛ اما آیا این تعبیر را بدون توضیح رها کردند؟ خیر. بلافاصله معنا کردند که مقصود، حمله سازمان‌یافته به مراکز مؤثر در اداره کشور بوده؛ از نیروهای انتظامی و مراکز نظامی گرفته تا بانک‌ها، مساجد و نمادهای دینی. مهم‌تر از آن، در همان بیانات تصریح شد که نقشه و طراحی این فتنه در خارج شکل گرفته است؛ با محوریت آمریکا و جریان صهیونیستی. به بیان دیگر، میدان اجرا ممکن است عناصر داخلی داشته باشد، اما اتاق فکر جای دیگری بوده است. این همان تفکیکی است که اگر دیده نشود، تحلیل به بیراهه می‌رود. جالب آنکه در همان سخنان، از تلاش و حضور مسئولان کشور نیز یاد شد؛ از رئیس‌جمهور تا دیگر مسئولان که برای مدیریت شرایط در میدان بودند. یعنی روایت رهبری، روایت تقصیرسازی برای دولت نبود، بلکه روایت مواجهه یک ساختار حاکمیتی با یک پروژه بیرونی بود. با این حال، برخی ترجیح داده‌اند فقط واژه «کودتا» را برجسته کنند و بی‌اعتنا به توضیح بعدی، آن را چماقی برای حمله سیاسی بسازند؛ در حالی که اگر متن کامل خوانده شود، جهت اشاره روشن است: طراح بیرونی، مجری ترکیبی، و هدف، ضربه به ارکان اداره کشور. مسئله ساده است؛ یا متن را کامل می‌خوانیم و مراد را می‌فهمیم، یا جمله را تقطیع می‌کنیم و معنایی تازه می‌سازیم. اولی تبیین است؛ دومی تحریف. ✍🏻 ۳ اسفند ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

🎥 ویتکاف: برای ترامپ عجیب است که چرا ایران تسلیم نمی‌شود 🔹نمایندهٔ رئیس‌جمهور آمریکا در امور غرب آسیا در خصوص واکنش ایران به حجم زیادی از تجهیزات نظامی آمریکا که در منطقه غرب آسیا مستقر شده گفت: رئیس‌جمهور امروز صبح این موضوع را از من پرسید. او این وضعیت برایش محل پرسش است. او کنجکاو است بداند چرا ایران باوجود چنین فشاری تسلیم نمی‌شود». @Farsna

🔸گفتارگاه: وسط این‌همه لشکرکشی و رجزخوانی و صف‌کشی ناو و بمب‌افکن، ناگهان یک «اعتراف» از زبان ویتکاف بیرون می‌زند؛ اعترافی که در ظاهر نرم است، اما در بطن خودش سؤال‌برانگیز. طبیعی است که حس آدم را قلقلک بدهد؛ نه از سر خوش‌بینی، نه از سر بدبینی، بلکه از جنس احتیاط. 🔺از یک زاویه می‌شود گفت این حرف‌ها بوی ناچاری می‌دهد؛ وقتی گزینه نظامی پرهزینه‌تر از آن است که روی میز بماند، ادبیات هم ناچار نرم‌تر می‌شود. از این زاویه، اعتراف نشانه‌ی محدودیت است؛ نشانه‌ی اینکه آن‌قدر هم دستشان پر نیست که در میدان عربده می‌کشند. 🔺اما از زاویه‌ای دیگر، سیاست عرصه ساده‌خوانی نیست. همین اعتراف می‌تواند قطعه‌ای از پازل بزرگ‌تر باشد؛ بخشی از طراحی ترامپ برای مدیریت افکار عمومی، یا حتی بازی با تمرکز نیروهای نظامی. در جنگ ترکیبی، کلمه هم سلاح است؛ گاهی نرم‌تر از گلوله، اما دقیق‌تر از آن. پس نه باید ذوق‌زده شد، نه غافل. در میانه این شطرنج چندلایه، هر جمله می‌تواند هم «اعتراف از سر ناچاری» باشد، هم «تاکتیک برای اثرگذاری». ✍🏻 ۳ اسفند ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah