بی نظیره🤲🤲🤲🤲

میگن دهه‌ی ۶۰، دهه‌ی سوخته است. اما اشتباه میکردن، دهه‌ی ۸۰ دهه‌ی سوخته هاست.

همه جا اینه یا اینجا اینه؟!

«هر جا برم راضی تر از اینم»

تو هیچ جای دنیا ندیدم که اینترنت رو قطع کنن و بگن بیا برو با یک برنامه‌ی مزخرف کار کن و راضی باش. راضی! روند خیلی خوبیه! اول آرزو ها رو پرپر میکنن، وقتی رنگ آرزو ها عوض میشه، اونا رو هم پرپر میکنن. آخرین سرگرمی جوون ها که اینترنت بود رو هم گرفتن. ولی برای من فقط سرگرمی و شادی نبود، نون بود و علم و دانشم

از ماست که بر ماست

«هر روز یه چیزی اَزَمون کمه»

تنها چیزی که خواسته های نرسیده رو برام خوب توجیه میکنه اینه: «نمی‌ارزید».

میگن که چاره‌ی مشکلاتی که دست ما نیست، پذیرشه. منم باید مثل خیلی از همسن و سال هام بپذیرم. بپذیرم که در کشوری به دنیا اومدم که مردمش هر روز بدبخت تر از دیروزن. بپذیرم که دنیای من و امثال من، دست خودمون نیست. بپذیرم که در بد زمونه‌ای، و در بد جغرافیایی دارم زندگی میکنم. بله، باید پذیرفت. اما، برای کسی که «نشد نداره» براش تعریف نشده بود، پذیرش یعنی سرکوب امید، سرکوب خلاقیت، سرکوب زنده بودن.

کلیپ قدیمیه ولی انگار برای حال و آینده نه چندان دور ساختن