هدایت شده از پرایوت ِاعتماد :))
یه چیزی رو دقت کردید؟
یکی از چیزایی که بین همهی ما نوجوونا مشترکه، اینکه خود واقعیمون رو گم کردیم؛ انگار تیکههای پازلمون رو قاطی کردیم و نمیدونیم کجان و چی به چیه.
انگار شدیم یه آدمی که از تیکههای شخصیتهای دیگران تشکیل شده و خودش رو نمیتونه پیدا بکنه...
چقدر من اسکلم که به همه تبریک میگفتم و به همه کادو میدادم. چقدر ملت برام باارزشن.