وقتی حرفای ریحانه رو برای دوری از دوستاش و احساس خوبی به شهر جدید نداشتن و تنها بودن میخوندم فکر می‌کردم خودم دارم اون حرفا رو میزنم. به شدت درکش می‌کردم. هیچی فقط حالا اون برگشته خونه‌ش.

الان به من بگن میخوای برگردی محله قبلی‌تون مطمئن نیستم که بگم اره. عاشق تهران نیستم. حتی دیگه نمیدونم چی خوشحالم میکنه.

اون غروب جمعه هیچوقت یادم نمیره

راستی مثل قبلا حوصله شنیدن غرام رو دارین؟

بعضی وقتا نمیدونم موقع حال بدم باید به کی پیام بدم الان خیلی وقته که از تهران رفتم و دوستام به زندگی خودشون بدون من عادت کردن چرا من هنوز باید مزاحمشون بشم

دیگه نه تهران خونه‌ی منه و نه قم من نمیدونم باید چیکار کنم حوصله حرف زدن با آدما رو ندارم و در عین حال دیگه نمی‌خوام تنها باشم

چقدر خسته‌ام نه گذشته‌ام رو دوست دارم نه حالم رو و نه آینده رو

یعنی بعدا همه چیز درست میشه؟

من نمی‌خوام اینجا بمونم نمی‌خوام برگردم نمی‌دونم باید کجا باشم؟ جدا گم شدم

بَس بچه‌ها لطفا برام دعا کنید

دیگه تویی که به‌ جای سلام میگی درود، نیا برخط 'بله' رو مسخره کن.

نمایشگاه کتاب/کوله پشتی پررر از کتاب/بستنی لواشکی/محدثه اصلانی/مترو/گریه/سیب زمینی سرخ کرده/مامان/خندیدن/تاکسی/دوربین بی‌کیفیت/امتحان