#تیکه_کتاب آخرین نبرد

کتاب آخرین نبرد رو تموم کردم. درمورد شهید محمد مهدی لطفی نیاسر بود. راستش تقریبا هر دفعه کتاب درمورد شهدا می‌خرم از پولی که خرجش کردم پشیمون می‌شم. سوتفاهم نشه، منظورم این نیست که زندگی شهید ارزشش رو نداره. منظورم قلم تکراری و خسته کننده نویسنده‌هاست. وقتی یه نویسنده متوجه این نیست که زندگی شهید به اندازه کافی پربار هست و نیاز نیست چیزای غیرقابل باور بذاره توی کتاب تا مخاطب فکر کنه که شهید از پیش انتخاب شده‌ست بهتره اصلا کتاب درمورد شهدا ننویسه. درکل زندگی شهید خیلی خاص و جالبه؛ اما هرچیزی که می‌خوندم باید یه عالمه فکر می‌کردم که آیا این تخیل نویسنده‌ست یا واقعیت.

می‌شه برام دعا کنید؟

به ماها می‌گن نسل خوش‌شانس. با تمسخر می‌گن که درس نخوندیم و سختی نکشیدیم. می‌گن که تو دوران پیشرفت دنیا متولد شدیم. می‌گن به تنبلی عادت کردیم و راحت‌طلبیم. اما؛ خودم رو می‌گم، کاری به بقیه همسن‌هام ندارم. من... دروغ نگم منم مثل بقیه از تعطیلی‌ها خوشحال می‌شدم. یه آخیش طولانی می‌گفتم؛ ولی چند وقت که گذشت و همش این تعطیلی‌ها بیشتر و بیشتر شد، دیدم دلم برای همه چیز مدرسه‌ تنگ شده. برای معلم بداخلاقه، برای صبحگاه مسخره، برای همکلاسی‌ پیکمی، برای نیمکت کثیف، برای زنگ تفریح‌هایی که به تنهایی می‌گذشت، برای نمازخونه خلوت، برای افتادن جامدادیم رو زمین، برای... برای همه‌ی این چیزای بد دلم تنگ شده. نسل خوش شانس؟ از وقتی چشمامون رو‌ به دنیا باز کردیم با یه وسیله مزخرف شیشه‌ای آشنا شدیم که فقط وقت رو تلف می‌کنه. اضطراب از نرسیدن به مُدی که هر روز تغییر می‌کنه. احساس زشتی، چون اونجوری که فیلما از زن خوشگل نشون دادن نیستی. گرون بودن رویاها. گم شدن زندگی بین موشک‌ها. از این حسا چی رو درک می‌کنی؟ از این روزامون قراره چی یادمون بیاد؟ به جای تجربه‌های خوب و‌ بدی که قرار بود توی مدرسه کسب کنیم؛ قراره خانم عکس نمیاد، خانم صداتون قطعه یادمون بیاد؟ ما وقتی برای زندگی کردن نداشتیم. الای وصالی #متن_سبز

خیلی کلیشه‌ای و مسخره‌ست قرار بود فقط غر باشه اما نمی‌دونم چرا براش هشتگ زدم

دارم جلوی خودمو می‌گیرم پاک نکنمش

کتابِ ۳۰۰ ریالی=)

آدمِ مجازی درس خوندن نیستم.‌ نمره‌های این ترمم... آره دیگه.

،

،

،