این روز ها، خنثی ترین هاست. مثل مزه‌ی ملس؛ نه شیرین، نه ترش. مثل ساعت پنج صبح؛ نه هوا روشنه، نه تاریک. نه روزه، نه شب. مثل نق زدن و بغض بچه؛ نه میتونی گریه کنی، نه حالت خوبه. درست مثل رنگ طوسی؛ نه تیره، نه روشن. مثل آسمون ابری؛ نه میباره، نه صافه.

هرچقد آدما رو بیشتر میشناسیم بیشتر دورمون خلوت میشه انگار.

نام اثر: خود خوری؛ "@HHEECH"

حال خودِ آدم خوب نباشه یه چیزه حال اونکه دوسش داری خوب نباشه یه چیزه اینکه نتونی حالشو خوب کنی خودش کلاً یه چیز دیگست!

راننده اسنپه یه اقای بازنشسته حدوداً ۶۵ ساله بود که یه لیست اسم زده بود به داشبورد ماشینش با خنده ازش پرسیدم این لیست کسایی هست که کرایه رو حساب نکردن؟ گفت نه اسم دوستای بچه هامه كه وقتی اسنپ میگیرن تصادفی من قبول نکنم موجب خجالت بچه هام بشه با لبخندی كه روی لبم خشك شده لال شدم رسما

‏خاطراتی که با آهنگ و عطر ساخته بشه با آلزایمر هم از بین نمیره.

برای خودپرستان تا به کی پیغمبرآوردن؟

زیرِ آوارِ همونی جون میدی که فکر می‌کردی خونه‌ته

MOOD⇲

یه دندونت وقتی سالمه بهش توجه نمی کنی؟! اما تا خراب میشه و درد میگیره مدام مسواک میزنی و مراقبشی؛ کاش می فهمیدیم مراقبت از دندون بعد از خراب شدنش، انداختن ماهی مرده تو آبه درست مثل معذرت خواهی بعد از شکستن قلب آدماس، فایده ای نداره، هرچیزی تا یه زمانی نیاز به توجه داره.

اگه بخوام بگم حال این روزا چجوریه، باید یه خواب بعد از ظهری رو یادتون بیارم که وقتی بیدار میشی غروب شده و همه چراغ‌ها خاموشه و کسی تو خونه نیست...

نباید از رفاه، فقط فروشگاهش به ما می‌رسید.