-

پس از سال‌ها آمده‌ای رو به رویم نشسته‌ای اشك می‌ریزی. تو نمی‌دانی باران یکریز هم هیچ ماهیِ روی خاک افتاده‌ای را زنده نمی‌کند؟

-

مردی در ناحیه جنوبی بیروت، در میانه حمله جنگنده‌های یهود، تنها کاری که از دستش بر می‌آمد، این بود که استغاثه از مولایمان را از بلندگوهای مسجد قائم پخش کند، صدایش را ببرد تا ته، تا نه‌تنها به تک‌تک خانه‌های بیروت، بلکه تا تپه صهیون هم برسد، تا خرابه‌های خان‌یونس هم برسد، تا برج‌ها و شهرک‌های سازمانی تهران هم برسد. که به فراموش‌کاران یادآوری شود که ما بی‌صاحب نیستیم. جوان رعنایی، زاده سامرا، پسر ابرمردی زاده کعبه، در کربلا، در صحن فاطمه زهرا در نجف، در گوشه‌ای تاریک در بقیع، در کنار دیوار کعبه، در گوشه‌ مسجد گوهرشاد، در میانه مسجد جمکران، در کنار قبر شهید گمنامی در روستایی دورافتاده، نشسته است، گریه می‌کند و محاسنش از اشک چشمانش خیس شده است و دعا می‌کند، برای مایی که فراموشش کرده‌ایم. دعا به اکْفِیانِی فَإِنَّکُما کافِیان می‌رسد، بمب دیگری خانه‌ای را ویران می‌کند. آقای من، تو برای ما کافی هستی. تو از آمریکا و اسراییل بزرگ‌تری، از جنگنده‌ها و بمب‌افکن‌ها و ناوها، از سردارها و ژنرال‌ها، تو از شورای امنیت ملی بزرگتری، تو از تمام جمهوری‌های اسلامی و غیراسلامی بزرگتری، تو از تمام ملک‌ها و پادشاهی‌ها بزرگتری. الغوث، الغوث الغوث، ادرکنی، ادرکنی، ادرکنی، الساعه، الساعه، الساعه، العجل، العجل، العجل.

هر وقت نیازت باشد، کمک می‌رسد در آنچه کمک نرسید یعنی: تو کافی هستی.

«اگه کسی به تراپیست نیاز داره برنامه هرلایف مشاوره هاش رو رایگان کرده. برنامه رو نصب کنه و با هر تراپیستی که می‌خواد مشاوره بگیره برای کد تخفیف هم herlife رو بزنه.»

این بی‌ریشه‌ها در خانه‌هایشان نشسته‌اند. هیچ‌کجا دیده نمی‌شوند اما همه‌جا هستند. هیچ وطنی ندارند، جایی را ندارند که در آن بزرگ شده باشند. اما مردم نمی‌توانند از آن‌ها پیروی کنند. چون مردم در خاک خودشان هستند. در سرزمین پدری خودشان هستند. هیتلر

منطق احمقانه ای که اسرائیل القا میکنه: ‏تو توی کشورت مشکلاتی داری، پس نابودش کن… با شرف باشید

_