یه جایی بین «خوبم» گفتن‌های الکی، یادم رفت آخرین بار کی واقعاً خوب بودم.

ازم می‌پرسی چرا شب رو دوست دارم؟ چون شب، کسی نیست که قضاوتت کنه، بهت تهمت بزنه یا دلت رو به درد بیاره... فقط سکوت می‌مونه و تاریکی؛ تاریکی‌ای که هیچ‌وقت ازت نمی‌خواد وانمود کنی حالت خوبه.

شب رو دوست دارم؛ چون تاریکی تنها جاییه که لازم نیست برای غمگین بودنم دنبال دلیل بگردم.

دیگه حتی ناراحت هم نیستم، فقط یه خستگی عجیبه که انگار با خواب هم قرار نیست تموم بشه.