دیگه از رفتن آدما تعجب نمی‌کنم، فقط نمی‌فهمم چرا هنوز انتظار موندنشون رو دارم...

گاهی فقط دلم می‌خواد چند ساعت ناپدید بشم، نه برای اینکه کسی دنبالم بگرده، فقط برای اینکه از فکر کردن خسته‌ام.

یه جایی بین «خوبم» گفتن‌های الکی، یادم رفت آخرین بار کی واقعاً خوب بودم.

ازم می‌پرسی چرا شب رو دوست دارم؟ چون شب، کسی نیست که قضاوتت کنه، بهت تهمت بزنه یا دلت رو به درد بیاره... فقط سکوت می‌مونه و تاریکی؛ تاریکی‌ای که هیچ‌وقت ازت نمی‌خواد وانمود کنی حالت خوبه.