هیچ‌کجا برای من کربُ‌بلا نمی‌شود . .

↻ :) .

قابلیت اینو دارم ساعت‌ها گریه کنم .

ما می‌میریم و حسین ، در قلب‌هایمان زنده می‌ماند .

و سرانجام ، حسین شد تمام ِزندگی ِما . .

-

یه‌جوری از یه‌عده یه‌سری چیزا بعیده ؛ که خدایا . . هیچی ، شکرت .

ای دل غمگین مباش ، که مولای ما علیست ..

-

درکنار حرفای قشنگ و امیدبخش ، یه‌سری حرفا هم هست که حتی شنیدنشون هم حالمو بدتر میکنه . انقدر بد ، که وقتی بیشتر از چند دقیقه بهشون فکر می‌کنم گریه‌م می‌گیره . البته موقع فکر کردن به اینجور حرفا انقدر تو خیالاتم غرق میشم که نمی‌فهمم دارم باخودم چیکار می‌کنم . به خودم میام می‌بینم ، چشمام سرخ ِسرخه ؛ گونه‌هام از اشک خیس ِخیسه ؛ و جای دستام ، بازوهامو کبود کرده از بس که فشردمشون ! راستش اینجور مواقع هیچی حالیم نیست . هیچی ! همش می‌خوام به حرفاشون اعتنا نکنم ؛ بگم بیخیال بابا ، حرف ِمردم باد هواست ! ولی دوباره یاد اون حرفای مزخرف لعنتی که میفتم ، پیش خودم میگم : ولی حنا ، اگه همۀ حرفاشون درست از آب دراومد چی ؟ اگه دوباره شکستنتو دیدن و بهت حرفای این روزاشونو یادآوری کردن چی ؟ اگه باز به حماقت و سادگیت خندیدن چی ؟ اگه دوباره اون دختر دیوونۀ جیغ‌جیغوی غرغرو که حتی با یه شیرکاکائو ذوق می‌کرد و دلش می‌رفت ، مُرد ، چی ؟! اون موقع بازم می‌خوای خودخوری کنی و همه‌چیو بریزی تو خودت ، آره ؟! می‌خوای انقدر با کسی راجب غم ِسر رفته‌ت حرف نزنی که یهو غمباد کنی و بترکی اون‌لحظه‌ای که نباید ؟! واقعاً باید چیکار کنم ؟ چیکار کنم تا این افکار مثل خوره نیفته به جونم و حداقل شبیه موریانه به‌سمت ذهنم حمله‌ور نشه ؟ کاش یکی منو از این بلاتکلیفی درمیاورد . کاش یکی آیندۀ واقعیمو نشونم میداد . کاش یکی بود که می‌گفت کی داره این وسط درست میگه . کاش یکی پیدا میشد منو از بین چرندیاتشون نجات بده . کاش هیچ‌کدوم از این کاش‌ها وجود نداشت و ذهنمو مشغول نمی‌کرد :))).

کاش موقع نوشتنش رو کاغذ ، برگ دفترم خیس نمیشد !

کاش گوجه‌ بودم ، بی‌تفاوت نسبت به همه‌چیز .