جبرئیل پا بر زمین نهاد. مردم در خانه‌ی محمد، غوغا کرده بودند. هلهله زنان، تا آسمان هفتم عروج پیدا کرده بود و تبریک، بر زبان مردان مدینه جاری بود. عروس با لباسی دلربا و آغشته به مروارید‌های بهشتی، مانند دریایی شیرین و پرگوهر، بر حیاط قدم بر‌می‌داشت. علی با چشمان نافذ و موهایی بلند و افتاده بر شانه‌هایش، به مثل دریایی مواج، سربه‌زیر و محجوب، دست در دست فاطمه گذاشته بود. . ندای قرآن که از جبرئیل بلند می‌شد، بر گوش محمد نشست: مَرَجَ الْبَحْرَيْنِ يَلْتَقِيَانِ دو دریا را که با هم مجاورند، برخورد ساخت ... بَيْنَهُمَا بَرْزَخٌ لَّا يَبْغِيَانِ بین آن دو، حائلی‌ست به هم دیگر، تجاوز نمی‌کنند. يَخْرُجُ مِنْهُمَا اللُّؤْلُؤُ وَالْمَرْجَانُ خارج می‌شود از آن‌دو، لولو و مرجان .. . پرتوی این ازدواج پرنور، عمری به گستردگی آفتاب دارد. که هم‌چنان، مردمان از انوار تنها رحمت باقی‌مانده از دامان زهرا، نفس می‌کشند و زندگی ‌می‌کنند. #نوشته_قلبم #مولای_من

- قدر زر، زرگر شناسد قدر ِزهرا را علی . !

در کل ِممالک و مذاهب به جهان ؛ مانند علی ُفاطمه زوجی نیست .

16

-

مادرم بعد ِخدا، نام ِتو را یادم داد. عادت ِکودکی ِماست علی گفتن ِما .. :)

15

-

سایه به سایه همیشه، می‌رم به دنبال ِعلی !

14

-