[ حنیفا ]

کعبه افتاده به پایت سر ِراهت سرمست، پیرهن ِچاک ُ غزل خوان ُصراحی در دست...

[ حنیفا ]

34

[ حنیفا ]

کعبه بر سینه‌ی خود نام ِتو ای مرد نوشت؛ قلم ِخواجه‌ی شیراز کم آورد نوشت...

[ حنیفا ]

33

[ حنیفا ]

راز ِخلقت همه پنهان شده در عین ِ ِعلی‌ست؛ کهکشان‌ها نخی از وصله‌ی نعلین ِعلی‌ست...

[ حنیفا ]

32

[ حنیفا ]

می‌رسد دست ِشکوه ِتو به سقف ِملکوت؛ ای که فتح ِملکوت است برای تو هبوط...

[ حنیفا ]

31