نام و هویت شخصیت
سرنا ویل
زنی باوقار، زبانی تند و نگاهی که میان مهربانی و بیرحمی سرگردان است.
سِرِنا از آن آدمهایی است که در جمع میخندند، شوخی میکنند و برای همه نسخه میپیچند، اما وقتی تنها میشوند، دیگر حوصله حتی شنیدن صدای خودشان را هم ندارند.
او به تناقضهای آدمها علاقه دارد؛ به مرز باریک میان خیر و شر، عشق و نفرت، بخشیدن و انتقام. گاهی جملاتی مینویسد که آدم نمیداند باید تحسینشان کند یا از نویسندهشان فاصله بگیرد.
در ظاهر مستقل و بینیاز است؛ در باطن، از اینکه همیشه مجبور بوده جای خالی دیگران را با خودش پر کند، به ستوه آمده است.
جایگاه و نقش او در مهمانی
سِرِنا بهعنوان داور بازی اعترافات به مهمانی دعوت شده بود؛ بازیای که میزبان برای سرگرمی مهمانان ترتیب داده بود.
در این بازی، هر مهمان باید میان دو انتخاب یکی را برمیگزید: حقیقتی تلخ درباره خودش را آشکار میکرد یا رازی درباره دیگری را فاش میساخت.
وظیفه سِرِنا این بود که تصمیم بگیرد کدام اعتراف باورپذیر است و کدامیک فقط نمایش ماهرانهای برای فریب دیگران.
او تنها کسی بود که اجازه داشت بازی را متوقف کند؛ امتیازی که ظاهراً به خاطر قضاوت بیطرفانهاش به او داده شده بود.
ارتباطش با مقتول
میزبان زمانی یکی از معدود آدمهایی بود که سِرِنا تصور میکرد میتواند به او تکیه کند. در دورهای که همه از او انتظار داشتند همیشه قوی باشد، میزبان تنها کسی بود که ضعفهایش را میدید و بابت آنها سرزنشش نمیکرد.
اما این اعتماد دوام نیاورد.
سِرِنا بعدها فهمید میزبان از دردهای شخصی او برای نزدیک شدن به دیگران استفاده کرده و چیزهایی را که در خلوت به او گفته بود، به گوش افرادی رسانده است که نباید میشنیدند.
از آن پس، میانشان رابطهای عجیب شکل گرفت؛ نه دوستی، نه دشمنی. چیزی شبیه زخمی که هنوز بسته نشده، اما صاحبش دیگر حاضر نیست دربارهاش حرف بزند.
دلیل حضورش در عمارت
دعوتنامه میزبان فقط یک جمله داشت:
«امشب فرصتی داری تا درباره کسی قضاوت کنی که سالها درباره تو قضاوت کرده است.»
سِرِنا میتوانست دعوت را نادیده بگیرد؛ اما تصمیم گرفت یکبار هم که شده، بهجای فرار از گذشته، روبهرویش بنشیند.
او به عمارت آمد تا بفهمد آیا میزبان واقعاً از کاری که کرده پشیمان است یا فقط میخواهد پیش از پایان بازی، آخرین حرکت را خودش انجام دهد.
راز یا انگیزه پنهانی
سِرِنا چند هفته پیش از مهمانی، نامهای دریافت کرده بود که در آن بخشی از اعترافات خصوصیاش با جزئیاتی دقیق نوشته شده بود؛ حتی جملههایی که هرگز به زبان نیاورده و فقط در دفتر شخصیاش ثبت کرده بود.
او مطمئن بود میزبان به آن نوشتهها دسترسی داشته است.
اما راز اصلی این بود که سِرِنا پیش از آمدن به عمارت، نامهای برای میزبان فرستاده و در آن پیشنهاد کرده بود تمام حقیقت را همان شب، مقابل مهمانان آشکار کند.
میزبان پاسخی نداده بود.
روایت سِرِنا از شب حادثه
«از همان لحظه ورود، فهمیدم قرار نیست شب آرامی داشته باشیم. مهمانها با لبخندهایی وارد میشدند که بیشتر به نقاب شباهت داشت تا خوشامدگویی.
بازی اعترافات شروع شد. یکی از مهمانان با خنده از اشتباهاتش گفت، دیگری آنقدر با اطمینان دروغ گفت که نزدیک بود خودم هم باور کنم.
من فقط نگاه میکردم.
کمی پیش از نیمهشب، میزبان به سمتم آمد و آهسته گفت:«هنوز هم فکر میکنی آدمها ارزش بخشیدن دارند؟»
گفتم: «بعضیها را میشود بخشید؛ اما این به معنی اجازه دادن برای تکرارشان نیست.»
نگاهش برای لحظهای تغییر کرد. بعد لیوانش را روی میز گذاشت و به سمت اتاق مطالعه رفت.
وقتی صدای فریاد بلند شد، من جزو اولین کسانی بودم که به آنجا رسیدم.
میزبان روی زمین افتاده بود. مهمانها دورش جمع شده بودند و هرکس چیزی میگفت؛ یکی گریه میکرد، دیگری سوال میپرسید و چند نفر هم بیش از اندازه ساکت بودند.
من به لیوان روی میز فکر میکردم.
لیوانی که میزبان پیش از رفتن کنار گذاشته بود، حالا خالی بود؛ اما حلقه تیرهای که زیر آن روی چوب باقی مانده بود، هنوز خیس به نظر میرسید.
نمیدانم چه کسی آن را جابهجا کرده بود»
نام و هویت
اِلِیانا مونت
دختر جوانی با روحیهای آرام و ذهنی که بهندرت از نوشتن دست میکشد. او دفترهای زیادی دارد؛ بعضی پر از نوشتههای کوتاه، بعضی حاوی دعاها و جملههایی که برای روزهای سخت نگه داشته و بعضی هم فقط منظرههایی را توصیف میکنند که روزی در مسیر سفر دیده است.
اِلِیانا به خلوتش علاقه دارد. چون باور دارد بعضی حرفها را فقط میشود روی کاغذ گفت. گاهی میان درسخواندن و برنامهریزی برای آینده، چند خط مینویسد و بعد ساعتها به همان چند خط فکر میکند.
جایگاه و نقش او در مهمانی
اِلِیانا بهعنوان ثبتکننده خاطرات و وقایع مهمانی دعوت شده است. میزبان تصمیم داشته گزارشی خصوصی از آخرین گردهمایی خود داشته باشد؛ گزارشی که قرار نبوده هیچوقت به دست دیگران برسد.
او در سالن اصلی میز کوچکی در اختیار داشته، با چند دفتر، قلم و کاغذهای مرتب. بیشتر مهمانها تصور میکردند مشغول نوشتن جملات معمولی درباره مراسم است؛ اما اِلِیانا عادت داشت حتی گفتوگوهای کوتاه و رفتارهای ظاهراً بیاهمیت را هم به خاطر بسپارد.
ارتباط او با مقتول
میزبان از خوانندگان قدیمی نوشتههای اِلِیانا بود. چند سال پیش، یکی از نوشتههای او را در نشریهای خصوصی خوانده و از او خواسته بود درباره زندگی و خاطراتش مجموعهای از یادداشتها بنویسد.
در ابتدا رابطهشان دوستانه بود؛ اما وقتی اِلِیانا متوجه شد میزبان بعضی خاطراتش را با حقیقتی که دیگران تعریف میکنند متفاوت روایت میکند، همکاریشان به مشکل خورد.
میزبان از او خواسته بود بخشی از نوشتههایش را حذف کند؛ بخشی که نام شخصی در آن آمده بود که سالها پیش از زندگی میزبان ناپدید شده بود.
دلیل حضورش در عمارت
دعوتنامه با یک جمله دستنویس همراه بود:«تو که همیشه حرفهای دیگران را روی کاغذ میآوری، امشب وقت آن است که حرفهای ناگفته مرا هم بشنوی.»
اِلِیانا ابتدا قصد نداشت دعوت را بپذیرد؛ اما همراه دعوتنامه، صفحهای از دفتر قدیمی خودش قرار داشت. صفحهای که مطمئن بود سالها پیش گم کرده است.
او به عمارت آمد تا بفهمد آن صفحه چطور به دست میزبان رسیده و چرا درست حالا آن را برایش فرستاده است.
راز یا انگیزه پنهانی
اِلِیانا سالها پیش، هنگام نوشتن یادداشتهای شخصی، ناخواسته شاهد گفتوگویی میان میزبان و فردی ناشناس شده بود. آن روز فقط چند جمله از مکالمه را شنیده و همانها را در دفترش نوشته بود.
مدتی بعد، آن فرد ناپدید شد و میزبان هرگونه آشنایی با او را انکار کرد.
اِلِیانا هیچوقت نوشتههایش را به کسی نشان نداد؛ اما صفحه گمشده ثابت میکرد که آن گفتوگو واقعاً اتفاق افتاده است.
او آن شب صفحه را همراه خود آورده بود. قصد داشت از میزبان توضیح بخواهد، اما هنوز نمیدانست اگر حقیقت را بشنود، حاضر خواهد شد آن را به دیگران بگوید یا نه.
روایت اِلِیانا از شب حادثه
«از ابتدای مهمانی مشغول نوشتن بودم. میزبان گفته بود لازم نیست همهچیز را ثبت کنم، اما من عادت دارم جزئیات را یادداشت کنم؛ حتی چیزهایی که شاید بعداً بیاهمیت به نظر برسند.
حدود ساعت یازده، میزبان به میزم آمد و پرسید هنوز آن صفحه را دارم یا نه. گفتم بله. کمی مکث کرد و گفت بهتر است آن را از بین ببرم. من قبول نکردم. بحثمان طولانی نشد و او به اتاق مطالعه رفت.
بعد از آن، برای چند دقیقه به باغ رفتم. هوا سرد بود و صدای باران از پشت شیشهها میآمد. وقتی برگشتم، دیدم یکی از دفترهایم روی زمین افتاده و چند برگ از آن جدا شده است. جمعشان کردم و دوباره سر جایشان گذاشتم.
کمی بعد صدای فریاد شنیدم. وقتی به اتاق مطالعه رسیدم، چند نفر آنجا بودند. میزبان روی زمین افتاده بود. یکی از مهمانها از همه خواست عقب بروند و من هم کنار در ایستادم.
وقتی به میزم برگشتم، صفحهای را که همراه خود آورده بودم پیدا نکردم. تمام کیفم را گشتم؛ نبود.
نمیدانم چه کسی آن را برداشته. فقط یادم هست پیش از رفتن به باغ، مطمئن بودم صفحه داخل دفترم بود.
یک چیز دیگر هم هست؛ وقتی برای آخرین بار با میزبان صحبت کردم، دستش را روی جیب داخلی کتش گذاشت. انگار میخواست مطمئن شود چیزی هنوز آنجاست.
نمیدانم چه چیزی در آن جیب بود، اما حالا فکر میکنم شاید آن صفحه تنها نسخه موجود از یک حقیقت قدیمی نبوده باشد.»
نام و هویت
مارین آدل
زنی جوان با دوربینی قدیمی و نگاهی که انگار همیشه چیزی را فراتر از قاب تصاویر میبیند. مارین عادت دارد از چیزهایی عکس بگیرد که دیگران حتی متوجه حضورشان نمیشوند؛ پنجرهای نیمهباز، رد انگشت روی شیشه، صندلی خالی کنار میز یا موجی که درست پیش از شکستن، شکل عجیبی به خود میگیرد.
او در ظاهر آرام است، اما درونش دریایی از خاطرات ناتمام جریان دارد. برای مارین، عکاسی راهی است برای نگه داشتن لحظههایی که آدمها ترجیح میدهند فراموش کنند.
جایگاه و نقش در مهمانی
عکاس رسمی مهمانی؛ مامور ثبت لحظات ورود مهمانان و تهیه مجموعهای از تصاویر یادگاری برای میزبان. دوربین او در تمام ساعات مهمانی همراهش بوده و شاید تنها شاهد خاموش اتفاقات آن شب باشد.
ارتباط با مقتول
میزبان، سالها پیش مجموعهای از عکسهای قدیمی را برای مرمت و شناسایی به مارین سپرده بود. در میان آن تصاویر، عکسی وجود داشت که او را بهشدت آشفته کرد: تصویری از ساحلی دورافتاده، با خانهای کوچک و زنی که پشت به دوربین ایستاده بود.
زن در عکس، گردنبندی به گردن داشت که مارین آن را بهخوبی میشناخت.
دلیل حضور در عمارت
دعوت میزبان برای تحویل آخرین نسخه مرمتشده عکسها. مارین پذیرفته بود، چون میخواست پیش از بازگرداندن تصاویر، درباره هویت زنی که در آن عکس ساحلی دیده میشد، پاسخی پیدا کند.
راز یا انگیزه پنهانی
مارین آن عکس را پیش از تحویل به میزبان، یک بار دیگر ظاهر کرده بود؛ اما چیزی که در نسخه اصلی دیده نمیشد، در نگاتیو پنهان مانده بود.
در گوشه تصویر، پشت پنجره خانه، سایه مردی دیده میشد که ظاهراً هنگام ثبت عکس آنجا حضور نداشته است.
او چهره مرد را میشناخت.
میزبان همان مرد بود.
مارین هرگز نفهمید چرا میزبان سالها پیش در آن ساحل حضور داشته و چرا تمام تلاشش را کرده بود تا آن عکس از دسترس دیگران دور بماند. او آن شب آمده بود تا پاسخی بگیرد؛ اما شاید چیزی که بیشتر از حقیقت میترسید، این بود که حقیقت بالاخره او را به یاد بیاورد.
روایت مارین از شب حادثه
«از همان ابتدای مهمانی، چیزی در عمارت توجهم را جلب کرد. پنجرههای بلند، پردههای سنگین و صدای باد که از لابهلای درزها عبور میکرد. برای لحظهای احساس کردم کنار دریا ایستادهام؛ درست پیش از آنکه موجی سهمگین به ساحل برسد.
از ورود مهمانان عکس گرفتم. لبخندها، دستهای فشردهشده و نگاههایی که گاهی بیشتر از کلمات حرف میزدند.
نزدیک نیمهشب، میزبان از من خواست دوربینم را کنار بگذارم. گفت بعضی لحظهها ارزش ثبت شدن ندارند.
پرسیدم: «حتی حقیقت؟»
جوابی نداد. فقط به دوربینم نگاه کرد و از سالن خارج شد.
کمی بعد، صدای فریادی بلند شد. همه به سمت اتاق مطالعه رفتیم. میزبان روی زمین افتاده بود و سکوتی سنگین، تمام اتاق را پر کرده بود.
نمیدانم چرا، اما پیش از آنکه به جسد نزدیک شوم، دوربینم را روشن کردم. آخرین عکسی که پیش از مرگ او گرفته بودم، تصویر راهروی خالی عمارت بود.
وقتی عکس را ظاهر کردم، چیزی دیدم که در لحظه ثبت تصویر متوجهش نشده بودم.
در انتهای راهرو، کنار در نیمهباز اتاق مطالعه، سایه کسی افتاده بود.
اما عجیبتر اینکه سایه، به سمت اتاق نمیرفت؛ از آن بیرون میآمد.»
نام و هویت
اِوِلین هِیز، زنی آرام با چشمانی که بیشتر از زبانش حرف میزنند. سالهاست در درمانگاه خیریه یکی از محلههای فقیر شهر کار میکند؛ جایی که آدمها با زخمهایشان میآیند، نه با عنوان و ثروتشان. او بهخوبی میداند آدمها همیشه در روشنایی بهترین چهر خود را نشان نمیدهند؛ بعضی از شریفترین دلها در تاریکترین زندگیها پنهان شدهاند.
با این حال، اهل قضاوت عجولانه نیست. باور دارد ارزش آدمی را نه لباسش تعیین میکند، نه جایگاهش؛ بلکه انتخابهایی که وقتی هیچکس نگاهش نمیکند، انجام میدهد.
جایگاه و نقش او در مهمانی
اِوِلین مهمان افتخاری میزبان است؛ زنی که قرار بوده پیش از آغاز شام، چند دقیقهای درباره بخشش، مسئولیت و ارزش جان انسانها صحبت کند. میزبان ادعا کرده بود میخواهد بخشی از ثروتش را به درمانگاههای محروم اختصاص دهد و از او خواسته بود در این تصمیم همراهش باشد.
اما اِوِلین از همان لحظه ورود، بیشتر از سخنان میزبان به رفتار او با خدمتکاران توجه میکرد.
ارتباط او با مقتول
میزبان چند سال پیش هزینه درمان یکی از بیماران درمانگاه را پرداخته بود؛ کمکی که زندگی آن مرد را نجات داد. اِوِلین آن روز میزبان را انسانی بخشنده میدانست و حتی در برابر انتقادهای دیگران از او دفاع کرده بود.
اما مدتی بعد، فهمید آن کمک بیقیدوشرط نبوده است. میزبان در ازای آن، از خانواده بیمار خواسته بود درباره اتفاقی قدیمی سکوت کنند. اِوِلین هیچوقت نتوانست بفهمد آن اتفاق چه بوده، اما از همان روز نگاهش به او تغییر کرد.
دلیل حضورش در عمارت
دعوتنامه با جملهای عجیب به دستش رسیده بود:«شاید وقت آن رسیده باشد که درباره بخشش، از کسی بشنویم که خودش هنوز نتوانسته ببخشد.»
اِوِلین آمده بود تا پیشنهاد میزبان را بررسی کند؛ اما در دل، سوال دیگری داشت: چرا مردی که اینهمه از نیکی حرف میزد، برای خاموشکردن صدای یک خانواده تا این اندازه تلاش کرده بود؟
راز و انگیزه پنهانی
اِوِلین تنها کسی بود که میدانست بیمار نجاتیافته، پیش از مرگش حقیقتی درباره میزبان به او گفته است. او قول داده بود آن راز را با کسی در میان نگذارد؛ قولی که حالا با مرگ میزبان معنای دیگری پیدا کرده بود.
در جیب لباسش، یک سکه قدیمی نگه میداشت؛ همان سکهای که میزبان روز نخست به خانواده بیمار داده بود و روی آن جملهای حک شده بود: «بهای هر جان، بیش از آن است که بتوان خرید.»
اِوِلین میدانست این جمله برای مردی که آن را هدیه داده بود، بیشتر شبیه طعنه است تا افتخار.
روایت اِوِلین از شب حادثه
«از همان اول مهمانی، احساس خوبی نداشتم. میزبان مدام از کارهای خیریهاش حرف میزد، اما وقتی یکی از خدمتکارها سینی را انداخت، طوری سرش داد زد که انگار تمام عمارت را به آتش کشیده است.
کمی پیش از نیمهشب، در راهروی کنار کتابخانه دیدمش. از من پرسید هنوز هم فکر میکنم آدمها ارزش بخشیدهشدن دارند یا نه. جواب دادم بستگی دارد حاضر باشند مسئولیت کاری را که کردهاند بپذیرند یا نه. چیزی نگفت و از کنارم رد شد.
بعد صدای افتادن چیزی آمد. اول فکر کردم یکی از خدمتکارهاست. چند لحظه بعد صدای فریاد بلند شد و همه به سمت اتاق مطالعه رفتیم.
وقتی وارد شدم، میزبان روی زمین افتاده بود. چند نفر جیغ میزدند و یکی از مهمانها مدام میگفت کسی نباید به چیزی دست بزند.
من فقط به دست راست مقتول نگاه میکردم؛ سکهای که همیشه به زنجیر ساعتش وصل بود، آنجا نبود.
نمیدانم چه کسی آن را برداشته، اما مطمئنم پیش از رسیدن ما به اتاق، چیزی از آنجا کم شده بود.
و نه، من برای دعا کردن به آن اتاق نرفته بودم. امشب دیگر هیچچیز با چند کلمه آرامشبخش درست نمیشود»