به روز صبح پامیشم ، خیلی رندوم ، دست و صورتمو میشورم ، صبحونه میخورم ، میرم موسیقی تمرین میکنم ، نقاشی میکشم ، ناهار میخورم ، میخوابم ، میرم بیرون اسکیت بازی ، به غروب خیره میشم و شب میشه . من تصمیممو گرفتم . وقتی برگشتم خونه انجام میدم ، دیلیت اکانت میکنم ، سیمکارتمو میکشونم و گوشیمو پرت میکنم از پنجره ، حتی اگه آدرس خونه مونو داشته باشی هم نمیتونی پیدام کنی ، چون من توی یه دشت بزرگ توی خیالاتم دراز کشیدم و کسی نمیتونه پیدام کنه. من میرم جوری که احتمال باریدن برف تو تابستون از احتمال اومدنم بیشتر باشه .

من بودم و گوشه‌حرم، من بودم و غلتیدن اشک‌ها روی گونه‌ام، من بودم و نوای دسته‌های عزاداری که میرفتن و میومدن من و بودم و من بودم و من با حسرت تماشای ضریح. من بودم با امام من، سرور من، و لطف و کرمش.

ای به قربان اباعبدالله ))

و حالا؟ آفتاب دو ساعتی میشه که بالا اومده، توی ماشین نشستم و خیره به درختای نخل با این خاک مقدس وداع میکنم. یعنی لیاقت دارم یه بار دیگه طلای گنبدت رو از بین‌الحرمین تماشا کنم؟

وداع، وداع، وداع. آخه چه وداعی مولای من؟ ذوب شدم در عظمت این خاندان. ذوب شدم و در تار و پود حرم جا موندم.

انسانه و عشق؛ و چه عشقی والا تر از این؟ بنده چی میخواد جز اذن عاشقی؟ اصلا چه نیازی داره به غیر اهل‌بیت؟

چقدر عظمت، چقد شکوه؛ و من چه ناتوانم در درکش.

و دوباره خونه؛ دوباره خستگی، سردرگمی و آشفتگی.