ولی با این توفان برقامون رفت

اگه کسی تو خیابون بود الان دیگه تو آسمون بود

عیدی میدم. از دست حضرت معصومه سلام الله علیها. خودمم آخرش به چند نفر هدیه مالی میدم. این پیام فور کنید تا هر کی میخواد از حضرت معصومه سلام الله علیها عیدی بگیره دست خالی نمونه. منم تا فردا تگتون و میزارم تو چنل. ارسال تگ: @emmmmad #فور

آره دقیقا یه لحظه آسمون قرمز شد😳خیلی وحشتناک بود

خب نظر اکثریت این بود که رمان بزارم

تازه گله هم میکردید که چرا یه مدت طولانی نزاشتم

معذرت میخوام من توی مشهد داشتم پارت هارو آماده میکردم😁✨

رمان #ساندیس‌خورا راجب یک اکیپ دخترانه که در سیر زمان سفر می کنند و به دوران جنگ برمی‌گردند و چندی در آنجا زندگی می‌کنند قصه از آنجایی شروع شد که رفتیم گلزار... #رمان به قلم #لیلا #حسنیه #آلا ✨🌱@Heyam66

#رمان #پارت۷ #ساندیس‌خورا 《بسم الله الرحمن الرحیم》 🌿✨ "بچه ها این سرباز همون شهید فرید صادقی بود که راجبش تو گلزار تحقیق کردیم!" یک کم فکر کردم آره هستی درست میگفت واقعا خودش بود و ما دقت نکرده بودیم. حسنی با تعجبی وصف نشدنی گفت"واقعا شما شهید فرید صادقی هستین؟ ولی زنده این که" چشمانش به اندازه‌ی توپ پینگ پونگ بزرگ شده بود و خنده دار.تک خنده ای کردم و گفتم"خب باهوش ما اومدیم به یه زمان دیگه اگر یادت باشه ۱۱ بهمن ۱۳۶۵ شهید می‌شدن ولی هنوز ۱۱ بهمن نیست که" بعد رو به شهید صادقی پرسید"ببخشید الان چندمه؟"شهید صادقی که از حرف های ما چیزی دست گیرش نشده بود گفت"امروز۷بهمنه و خب سال۱۳۶۵ چرا انقدر براتون عجیبه؟" کمی فکر کردم که چگونه برایش توضیح دهم.ناگهان فاطمه معصومه دهانش را باز کرد تا توضیح دهد،اما هستی با آرنج به پهلویش کوبید تا ساکتش کند رو به حسنی کردم اما اوهم ساکت بود پس خودم دست به کار شدم ، درست و مفصل توضیح دادم"ما اهل قم هستیم و در سال۱۴۰۳ زندگی میکردیم یک روز به گلزار شهدا میریم و ازشدت خستگی خوابمون میبره اما وقتی بیدار میشیم اینجاییم و انگار تو زمان سفر کردیم" برایم عجیب نبود که حرف هایم را باور نکند زیرا خودم نیز باور نکرده ام که در زمان سفر کردم البته ما چهار نفر.شهید صادقی باز پرسید"شما من رو از کجا میشناسید؟من که تاحالا ندیدمتون"چپ چپ نگاهش کردم رسما می گفت شما دروغ میگویید که از آینده آمده اید.گفتم"ماکه هرچی بگیم باور نمیکنید ولی شما در تاریخ ۱۱بهمن۱۳۶۵شهید میشید"شهید صادقی با تعجب گفت"واقعا منم شهید میشم؟" شادی از چهره اش می بارید خواستم پاسخش را بدهم اما کسی شهید صادقی را صدا کرد و اوهم مجبور به رفتن شد. راستش چیزی نمیتوانست بگوید ما چهار دختر مجهول بودیم که از ناکجا یافت شده بودیم و هنوز مارا باور نداشتند... ✨🌱@Heyam66

#رمان #پارت۸ #ساندیس‌خورا 《بسم الله الرحمن الرحیم》 🌿✨ ♦️از زبان حسنی به دور و اطراف چادر نگاهی کردم خیلی نامرتب و خاک گرفته بود.بیرون از چادر آب بود ولی مطمئنا در جنگ نباید آب راحرام کرد بنابراین روبه فاطمه معصومه گفتم"پاشو گلکم کمک کن یه دستی به اینجا بکشیم"فاطمه معصومه نچی کردم و سرش را بالا انداخت که یعنی نمیخواهم دوباره گفتم‌"کمک کن اینجارو تمیز کنیم خودت جای راحتی میشینی" دستش را در هوا تکان داد و برو بابایی گفت.عصبی گفتم"د مگه با تو نیستم" اصلا توجهی نکرد.درسا بلند گفت"فا‌طمه معصومه به حسنی کمک کن اینجارو تمیز کنه بعدم کمکش کن غذا پیدا کنه!"فاطمه معصومه چپ چپی به من نگاه کرد و بلند شد گفت"خب الان چکار کنم ولم کنی دوستم؟"کاملا مشخص بود حرصش در آمده اما جلوی درسا چیزی نمیگوید.خنده ام گرفت اما فقط کمی لبخند زدم و گفتم"یخورده باید کفو تمیز کنیم همین"به زمین نگاهی کرد و ناله ی آرومی کرد و دم گوشم گفت"منو ول کن حالو حوصله ندارم بخدا نای راه رفتن ندارم تازه تیرم خوردم"حسنی با تعجب گفت"تیر حتی نزدیک پاتم نخورد چی میگی تو عجبا"درسا کاملا جدی گفت"اومدم اینجا تمیز باشه"خب لازمه گاهی جدی باشه تا ما طبق برنامه پیش بریم.چادر که تمیز شد فاطمه معصومه شاد گفت:خب شب بخیر من می خوابم"نچ نچی کردم و گفتم"الان میان بنده خداها گشنشونه بریم یچیزی برا خوردن پیدا کنیم"انگار اوهم گرسنه بود که سریع بلندشد چادرش را تکاند و راه افتاد به دنبال من.نمیدانستم کجا بروم به همسن دلیل رفتم به چادر فرمانده.نامش یادم نبود.انگار فاطمه معصومه فهمید چه در ذهنم میگذرد پس گفت"برادر ریاحی مونه حاج محمد ریاحی!"تک خنده ای کردم و گفتم‌"خودم میدونستم لازم نبود تو بگی"فاطمه معصومه که انگار تیرش به سنگ خورده بود گفت"خب حالا بده اطلاعات عمومیت بالا تر بره تا تصبیت بشه؟" سرم را به چپ راست تکان دادم.صداهایی از چادر می آمد انگار دعوا بود سرعتمان را زیاد کردیم و جلدی وارد چادر شدیم. داخل را که دیدم خنده ام گرفت کنترلش کردم تا اتفاق بدتری نیافتد.درسا سرخ شده بود و فرمانده ریاحی عصبی هی دستش را به روی محاسنش میکشید.مشخص بود بحث کرده اند اما نمیدانم بر سر چی.کاملا ناگهانی فا‌طمه معصومه گفت" درسا شماره کارتشو بگیرم ارث باباشو بزنم به حسابش؟"و سوالی به درسا نگاه کرد این جمله را خیلی جدی گفت و همه اول متوجه نشدند اما کمی بعد فرمانده ریاحی شروع به خندیدن کرد.درسا هم جو کمی آرام شده بود که هستی باخنده جلو آمده و گفت" یه بار تو عمرت به موقع درست حرف زدی"فاطمه معصومه که انگار بهش برخورده است چشم غره ای رفت و دستانش را چلیپا کرد.رویش را برگرداند و گفت"من دیگر چیزی نمیگویم تا التماسم کنید" گفتم"عمرا اگه به حرفت عمل کنی"جوابی نداد ناگهان سربازی واردشد همان سربازی بود که با فرمانده خودمانی صحبت میکرد.روبه فرمانده گفت"داداش منو ول کن حالوحوصله ندارم بخدا نای راه رفتن ندارم تازه تیرم خوردم"چقدر جمله اش شبیه جمله فاطمه معصومه بود!! ✨🌱@Heyam66

#رمان #پارت۹ #ساندیس‌خورا 《بسم الله الرحمن الرحیم》 🌿✨ ریاحی گفت"پس چرا نه باند پیچی داری نه هیچی؟"درسا میان کلامشان گفت"ول کنید توروخدا جواب منو بدین دیگه"فرمانده نگاهی گذرا به درسا انداخت و سرش را پایین انداخت سرباز علی نام انگار تازه مارا دیده باشد هول شد.درست مثل فاطمه معصومه سر به هوا بود!.ریاحی به درسا پاسخ داد"گفتم نه اصلا ابدا به هیچ عنوان" هستی نالان گفت‌"آخه چرا حتما حکمتی بوده که ما اومدیم به این زمان"متعجب به بچه ها نگاه کردم.مگر چه میخواستند از فرمانده؟ ریاحی گفت"میدان جنگ جای زن نیست که پشت جبهه بمونسد برای خودتون بهتره!"فا‌طمه معصومه ناگهانی گفت"ماکه زن نیستیم"همه با تعجب نگاهش کردند حتی سرباز علی نام.خودش خجالت کشید و ساکت شد.گفتم"دیدی نتونستی"سرباز علی نام گفت"شما اصلا کار با تفنگ رو بلدین؟"بعد هم نیشخندی زد.معمولا اگر به ما توهین شود یا کسی مسخرمان کند فا‌‌طمه معصومه ساکتونمی شود به همین دلیل گفت"ببخشید شما هم بلد نبودی البته شک دارم هنوزم یاد گرفته باشید چون تیرتون به من که نخورد جلو پام افتاد بعدم ما ۹ماه تمام داشتیم دفاعی رو میخونیدن بالاخره سر درمیاریم"سرباز علی نام که فامیلی اش وحدت بود گفت"من تیر رو از قصد جلوی پاتون زدم چون نمیخواستم آسیب ببینید بعدم تو کتابا نوشتن عملی کار کردین؟"فاطمه معصومه عصبی شد خواست چیزی بگوید که هستی میانجی گری کرد و بحث را عوض کرد و گفت"فرمانده ما بلدیم ولی شما یه مرور کنید تا مطمئن بشید"راستش من بلد نبودم که چطور مسلح کنم اسلحه را.بلد بودم اما سخت بود زورم کمی نمیرسید.اما به روی خودم نیاوردم.ریاحی گفت" یه کلام خطم کلام نه وسلام" فاطمه معصومه گفت" ورحمة الله وبرکاته"هستی عصبی نگاهش کرد بعد رو به فرمانده گفت"چرا مسخره بازی در میارید دیگه"درسا گفت"فرمانده نمیزارید ما بیایم نه؟"ریاحی گفت"نه"و ابروانش را بالا انداخت.درساد باشه ای گفت و از چادر بیرون رفت.رو به ریاحی گفتم"من میخوام یه چیزی درست کنم بخوریم کجا میشه این کارو کرد؟" فرمانده به وحدت گفت مارو راهی چادر آشپزخانه کند.اوهم جلو راه افتاد.وقتی به چادر رسیدیم وحدت سرش را پایین انداخت و گفت"اینجاست راستش غذارو کدومتون درست میکنید؟"گفتم خب باهم الان بقیه هم میان"سرش را تکان داد وگفت"پس برای من هم بزارید بی زحمت"باشه ای گفتم و داخل چادر شدیم.وای خدای من همه چی در اینجا پیدا میشد.به قول معروف از شیر مرغ تا جان آدمیزاد.بچه ها که آمدند تصمیم گرفتیم... ✨🌱@Heyam66

#رمان #پارت۱۰ #ساندیس‌خورا 《بسم الله الرحمن الرحیم》 🌿✨ عدس پلو با سیب زمینی درست کنیم برای حدودا 12 نفر تا اگر کسی خواست به اوهم برسد.درسا میگفت هر کس چه کند.تقسیم وظایف این گونه بود: «من برنج را پاک می کردم و میپختم هستی عدس را پاک می کرد و میپخت فاطمه معصومه سیب زمینی هاراپوست می کند و سرخ می کرد درسا هم مواد را باهم مخلوط می کرد» فاطمه معصومه گفت"درساوخانوم خسته میشی کمکت کنم؟"هستی گفت بچه ها بیخیال من گشنمه"سری تکان دادم و دست بکار شدیم.برنج ها را به سرعت پاک کردم شستم در آب برنجی که از قبل آماده کرده بودم گذاشتم. نمک را ریختم و نگاهی به بچه ها کردم هستی درحال پاک کردن بود وفاطمه معصومه داشت سیب زمینی هارا تکه تکه میکرد. به کمک هستی رفتم وقتی به روی گاز گذاشتم به کمک فا‌طمه معصومه رفتم.بعد از اتمام کار به درسا گفتم برنج را آبکش کند و اوهم قبول کرد و کارا انجام داد. هستی و فاطمه معصومه بحث مهمی راجب مدل لباس سرباز ها داشتند من هم بی سروصدا از چادر بیرون آمدم.دور اطراف چادر خبری نبود به پشت چادر رفتم.خاک ها انقدر نرم بودند که وقتی از روی آنها رد می شدم از سطح زمین بلند می شدند و در هوا معلق.هوا خیلی گرم بود و عرق بود که از سر و رویم می بارید. دستم را سایه بان چشمانم کردم و سعی کردم به اینجا نگاهی بیاندازم.یک تانکر بزرگ آب که پشت یک کامیون بزرگ بود،یک چادر دیگه و چند ماشین نیسان مانند که سرنشین نداشت.انگار به انبار گردان آمده باشم.به سمت چادری که آنجا بود رفتم.پارچه را که کنتر زدم دهانم از شدت تعجب باز شد.هنگ کرده بودم.تابه حال انقدر سلاح و اسلحه کنار هم ندیده بودم.انواع و اقسام تفنگ.لوازم دفاعی،نارنجک و... خب من که با اینها نمیتوانم کاری کنم. برگشتم پیش بچه ها.بحثشان راجب راضی کردن فرمانده ریاحی بود برای اینکه مارو هم با خودشان به خط مقدم ببرند.ناگهان فکر عجیبی به ذهنم رسید.بلند گفتم"بچه ها پشت این چادر یه تانکره آب باکلی اسلحه هست"درسا گفت"خب ادامه بده"گفتم"خب شب قبل از اینکه برن خط مقدم ما چند تا اسلحه که بتونیم باهاش کار کنیم بر میداریم و تو تانکر قایم میشیم و باهاشون میریم"فا‌طمه معصومه بشکنی زد و شروع به خواندن«وان تو تیری فور تشکر تشکر»کرد.خنده ام گرفت اما باز به درسا نگاه کردم.درسا پرسید"اگه تو این زمان بمیریم چه اتفاقی می افته؟" خب نمیدانستم چه اتفاقی می افتد... ✨🌱@Heyam66