ای اهل حرم میر و علمدار نیامد....

بیا برگرد خیمه‌ علمدارم..

هر کجا چشم در این علقمه می‌اندازم قطعه ای از پسر ام‌بنین افتاده !

به نیزه زار آمده ام یا تو پر از نیزه شدی؟

حداقل صیدتو رو به قبله کن شمر حوصله کن ، شمر حوصله کن..

بلند مرتبه شاهی ز صدر زین افتاد...

دارن میرن سراغ خیمه ها؟

عزیزِ دلم، تو را به‌خاطر دِرهم چه دَرهم‌ات کردند...

«من هر وقت تابلوی آقای فرشچیان را که خود ایشان چند سال قبل به من داده نگاه کرده‌ام، گریه کرده‌ام؛ با این‌که من سینه‌ام پُر است از روضه‌های صبح عاشورا و عصر عاشورا. چه کسی بیشتر از ماها می‌داند که در این‌باره چه نوشته‌اند و چه خوانده‌اند و چه گفته‌اند؟ می‌گویند آدمهایی که اهل این چیزها هستند، خودشان گریه نمی‌کنند؛ ولی ما در عین‌حال که این همه روضه بلدیم، آقای فرشچیان دارد روضه‌یی می‌خواند که ماها را می‌گریاند. این چه هنر پُرفایده و پُرمغز و پُرمعنایی است که یک‌نفر هنرمند می‌تواند این حالت را به وجود بیاورد؟» رهبر شهید، ۱۰ شهریور ۱۳۷۲

جالوت بلند فریاد زد: من از نوادگان یحییِ نبی هستم که بزرگان نصرانی مرا احترام می‌کنند و در پیش پای من بلند می‌شوند. شما چگونه نوه ی مستقیم پیغمبر خود را چنین بی شرمانه به مانند حیوانات وحشی دریدید و زنان اورا در این مجلس به عرضه گذاشته اید؟