اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یااَباعَبْدِاللَّهِ وَعَلَى الاَْرْواحِ الَّتى حَلَّتْ بِفِناَّئِکَ عَلَیْکَ مِنّى سَلامُ اللَّهِ اَبَداً ما بَقیتُ وَبَقِىَ اللَّیْلُ وَالنَّهارُ وَلاجَعَلَهُ اللَّهُ آخِرَ الْعَهْدِ مِنّى لِزِیارَتِکُمْ اَلسَّلامُ عَلَى الْحُسَیْنِ وَ عَلى عَلِىِّ بْنِ الْحُسَیْن وَ عَلى اَوْلادِ الْحُسَیْنِ وَ عَلى اَصْحابِ الْحُسَیْنِ @Heyam66

#تلنگرانهـ ‌خیلی قشنگه مخصوصا دخترااااااااااا لطفا بخووووووووونید داداشم منو دید تو خیابون.. با یه نگاه تند بهم فهموند برو خونه تا بیام.. خیلی ترسیده بودم.. الان میاد حسابی منو تنبیه میکنه.. نزدیک غروب رسید.. وضو گرفت دو رکعت نماز خوند بعد از نماز گفت بیا اینجا خیلی ترسیده بودم گفت آبجی بشین نشستم بی مقدمه شروع کرد یه روضه از خانوم حضرت زهرا خوند حسابی گریه کرد منم گریه ام گرفت بعد گفت آبجی میدونی بی بی چرا روشو از مولا میپوشوند از شرم اینکه علی یدفعه دق نکنه آخه غیرت الله میدونی بی بی حتی پشت در هم نزاشت چادر از سرش بیفته! میدونی چرا امام حسن زود پیر شد بخاطر اینکه تو کوچه بود و نتونست کاری برا ناموسش کنه آبجی حالا اگه میخوای منو دق مرگ نکنی تو خیابون که راه میری مواظب روسری و چادرت باش یدفعه ناخداگاه نره عقب و یه تار موت بیفته بیرون من نمیتونم فردای قیامت جواب خانوم حضرت زهرا رو بدم سرو پایین انداخت و شروع کرد به گریه کردن.. اومد سرم رو بوسید و گفت آبجی قسمت میدم بعد از من مواظب چادرت باشی از برخوردش خیلی تعجب کردم.. احساس شرم میکردم گفتم داداش ایشاالله سایه ات همیشه بالا سرمه.. پیشونیشو بوسیدم... سه روز بعد خبر آوردن داداشت تو عملیات والفجر به شهادت رسیده بعدا" لباساشو که آوردن دیدم جای تیر مونده رو پیشونی بندش... سربند یا فاطمه الزهرا.س.. حالا هر وقت تو خیابون یه زن بی چادر رو میبینم... اشکم جاری میشه.. پیش خودم میگم حتما" اینا داداش ندارن که.... یا زهرا🥲 اللَّـهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّد وآلِ مُحَمَّد @Heyam66

وای خدا نگاه کنید چه کردم چقدر خوشگل شده 🌱✨ @Heyam66

آمادگی برای یه تور عکاسی😁 @Heyam66

زرافه شکلاتی یا شکلات زرافه ای فقط دلم میخواد گازش بزنم 😬😬 @Heyam66

🥲🤤

سلام

بعد از مدت ها به افتخار ۲۹ تای شدنمون میخوام فعالیت کنم

🌺🍃🌺🍃🌺🍃 🍃 🌺 🍃 🌺 🍃 #قصه_ی_دلبری #فصل_پنجم #پارت_دوم در کل ۲۹ روزی که در منطقه بودم،سه بار زنگ زد.اونجا اینترنت نداشتم،ارتباط تلگرامی مون هم قطع شد.خیلی محترمانه و مؤدبانه صحبت میکرد و مشخص بود کسی پهلوش ایستاده که راحت نبود.هیچ وقت این قدر مؤدب ندیده بودمش.گاهی که دلم تنگ می‌شود، دوباره به پیام هاش نگاه میکنم.می‌بینم اون موقع به من همه چیز رو گفته،ولی گیرایی من ضعیف بوده و فهوای کلامش رو نگرفته ام.از این واضح تر نمی‌تونست بنویسه: _قبل از اینکه من شهید بشم، خدا به تو صبرو تحمل میده _مطمئنم تو و امیرحسین سپرده شدین دست یکی دیگه سفرم افتاده بود در ایام محرّم.خیلی سخت گذشت،از طرفی بلا تکلیف بودم که چرا این قدر امروز و فردا می‌کنه،از طرفی هم هیچکدوم از مراسم اونجا به دلم نمی‌چسبید.زمان خاصی داشت،بیشتر از دوساعت هم طول نمی‌کشید. سال های قبل با محمدحسین، محرّم و صفر سرمون رو میگرفتی هیئت بود،تهِمون رو میگرفتی هیئت. عربی نمی‌فهمیدم ،دست و پا شکسته فرازهای معروف مقتل رو متوجه می‌شدم. افسوس میخوردم چرا تهران نموندم،ولی دلم رو صابون میزدم برای ایام اربعین.فکر میکردم هرچه اینجا به ظاهر کمتر گذرم می‌افتد به هیئت و روضه، به جاش در مسیر نجف تا کربلا جبران می‌شود. قرار گذاشته بود از مأموریت که برگشت، باهم بریم پیاده روی اربعین.یادم نمیره، یکشنبه بود زنگ زد.بهش گفتم:«اگر قرار نیست بیای،راست و پوست کنده بگو،برمی‌گردم ایران.» گفت:«نه هرطور شده تا یکشنبه هفته بعد خودم رو میرسونم .» نمیدونم قبل از نماز ظهر بود یا بعداز نماز.شنبه هفته بعد ،چشمم به در و گوشم به زنگ بود.با اطمینانی که به من داده بود،باورم نمی‌شد بدقولی کنه،یک روز دیگه وقت داشت.۲۸ روز به امید ديدنش، در غربت چشمم به در سفید شد. حاج آقا اومد، داخل اتاق راه میرفت. تا نگاش میکردم چشمش رو از من میدزدید.نشست روی مبل فشارش رو گرفت،رفتارش طبیعی نبود.حرف نمی‌زد، دورو بر امیرحسین هم آفتابی نشد.مونده بودم چه اتفاقی افتاده.قرآنِ روی عسلی رو برداشتم که حاج آقا ناگهان برگشت و گفت:«پاشو جمع کن بریم دمشق.» مکث کرد،نفس به سختی از سینه اش بالا اومد، خودش رو راحت کرد:«حسین زخمی شده».ناگهان حاج خانم داد زد:«نه،شهید شده،به همه اول میگن زخمی شده.» سرم روی صفحه قرآن خشک شد.داغ شدم،لبم رو گاز گرفتم،پلکم افتاد.انگار بدنم شده بود پَر کاه و وسط هوا و زمین می چرخید.نمیدونستم قرآن رو ببندم یا سوره رو تموم کنم.یک لحظه هم فکر نکردم ممکن است شهید شده باشه.سریع رفتم وضو گرفتم ایستادم به نماز.نفسم بند اومده بود.فکر میکردم زخم و زار شده و دارد از بدنش خون میره. تا به حال مجروح نشده بود که آمادگی اش رو داشته باشم.نمی‌تونستم جلوی اشکم رو بگیرم.مستأصل شده بودم و فقط نماز میخوندم .حاج آقا گفت:«چمدونت رو ببند.» اما نمی‌تونستم.حس از دست و پام رفته بود. خواهر کوچیک محمدحسین وسایلم رو جمع کرد.قرار بود ماشین بیاد دنبالمون،در این فرصت، تند تند نماز می‌خوندم. داشتم فکر میکردم دیگه چه نمازی بخونم که حاج آقا گفت:«ماشین اومد.» به سختی لباسم رو پوشیدم .توان بغل کردن امیرحسین رو نداشتم،یادم نیست چه کسی اوردش تا داخل ماشین. انگار این اتوبان کش می‌اوند و تمامی نداشت.نمیدونم صبر من کم شده بود یا دلیل دیگری داشت. هی می‌پرسیدم:«چرا هرچی میریم، تموم نمیشه؟» حتی وقتی راننده نگه داشت،عصبانی شدم که «الان چه وقت دستشویی رفتنه؟» لب هام می‌لرزید و نمی‌تونستم روی کلماتم مسلط بشم.میخواستم نذر کنم.شاید زودتر خونریزی اش بند می‌اومد. مغزم کار نمی‌کرد. ختم قرآن، نماز مستحبی،چله،قربانی، ذکر،به چه کسی؟به کجا؟می‌خواستم داد بزنم. قبلا چندبار می‌خواستم نذر کنم سالم برگرده که شاکی شد و گفت:«برای چی؟اگه با اصل رفتنم مشکل نداری،کار درستی نیست.» وقتی عزیزترین چیزت رو به راه خدا می‌فرستی که دیگه نذر نداره،هم می‌خوای بدی هم می‌خوای ندی؟ ✧═🍀 ☕ 📖 ☕ 🍀═✧ @Heyam66

🌺🍃🌺🍃🌺🍃 🍃 🌺 🍃 🌺 🍃 #قِـصِّـه_ی_دِلْبَري #فصل_پنجم #پارت_سوم می‌گفتم:«درسته که چمران شهید شد و به آرزوش رسید،ولی اگه بود شاید بیشتر به درد کشور میخور» زیر بار نمی‌رفت. میگفت:«ربطی نداره». جمله شهید آوینی رو میخواند:«شهادت لباس تک سایزیه که باید تن آدم به اندازه اون دربیاید.هروقت به سایز این لباس تک سایز دراومدی،پرواز میکنی ،مطمئن باش» نمیخواست فضای رفتن رو از دست بده،می‌گفت:«همه چی رو بسپار دست خدا.پدرومادر خیر بچه شون رو میخوان،خدا که بنده هاش رو از پدرومادرشون بیشتر دوست داره.» حاج آقا و حاج خانم حالشون رو نمی‌فهمیدن، باخودشون حرف می‌زدن، گریه می‌کردن.اون قدر دستام می‌لرزید که نمی‌تونستم امیرحسین رو بغل کنم،مدام میگفتم:«خدایا خودت درست کن،اگه تو بخوای با یه اشاره کارا درست میشه».نگران خونریزی محمدحسین بودم.حالت تهوع عجیبی داشتم، هی عق میزدم،نمیدونم از استرس بود یا چیز دیگه. حاج آقا دلداری ام می‌داد و میگفت:«گفتن زخمش سطحیه،با هواپیما آوردنش فرودگاه،احتمالا باهم می‌رسیم بیمارستان.» باورم شده بود.سرم رو به شیشه تکیه دادم.صورتم گُر گرفته بود.میخواستم شیشه رو بدم پایین،دستام یاری نمی‌کرد، چشمام رو بستم،چیزی مثل شهاب از سرم رد شد.انگار در چشمم لامپی روشن کردن.یک نفر در سرم دم گرفت شبیه صدای محمدحسین:«از حرم تا قتلگه زینب صدا میزد حسین دست و پا میزد حسین/زینب صدا میزد حسین» بغضم ترکید ،میگفتم:«خدایا چرا این روضه اومده توی ذهنم،» بی هوا یاد مادرم افتادم،یاد رفتارش در این گونه مواقع،یاد روضه خوندن هاش.هرموقع مسئله ای پیش می‌اومد، برای خودش روضه میخوند،دیدم نمیتونم جلوی اشک هام رو بگیرم،وصل کردم به روضه ارباب. نمیدونم کجا بود،باید ماشین رو عوض می‌کردیم. دلیل تعویض ماشین رو هم نمیدونم.حاج آقا زودتر از ما پیاده شد.جوانی دوید جلو،حاج آقا رو گرفت در بغل و ناغافل به فارسی گفت:«تسلیت میگم» نفهمیدم چی شد.اصلا این نیرو از کجا اومد که تونستم به دو خودم رو برسونم پیش حاج آقا. یک لحظه از آقایون دوره اش کرده بودن.پاهاش سست شد و نشست.نمیدونم چطور از بین نامحرمان رد شدم.جلوی جمعیت یقه اش رو گرفتم.نگاش رو از من دزدید،به جای دیگری نگاه می‌کرد.با دستم چانه اش رو گرفتم و صورتش رو اوردم طرف خودم.برام سخت بود جلوی مردها حرف بزنم،چه برسه به اینکه بخوام داد بزنم ،گفتم:«به من نگاه کنید» اشک هاش ریخت پشت دستم خیس شد.با گریه داد زدم :«مگه نگفتین مجروح شده؟» نمی‌تونست خودش رو جمع کنه.به پایین نگاه می‌کرد.مردهای دوروبر نمی‌تونستن کمکی کنن،فقط گریه می‌کردن.دوباره داد زدم:«مگه نگفتین خونریزی داره؟ اینا دارن چی میگن؟» اشکش رو پاک کرد،باز به چشم هام نگاه نکرد و گفت:«منم الان فهمیدم» نشستم کف خیابون،سرم رو گذاشتم روی سنگ های جدول و گریه کردم.روضه خوندم،همون روضه ای که خودش در مسجد رأس الحسین برام خوند: من میرم ولی،جانم کنار توست تا سال های سال،شمع مزار توست عمه جانم،عمه جانم،عمه جان قد کمانم عمه جانم،عمه جانم،عمه جان نگرانم عمه جانم،عمه جانم،عمه جانِ مهربانم انگار همه بی تابی و پریشانی ام رو همان لحظه سر حاج آقا خالی کردم.بدنم شُل شد‌.بی حسِ بی حس.احساس میکردم یکی آرامشم داد،جسمم توان نداشت،ولی روحم سبک شد.ما رو بردن فرودگاه.کم کم خودم رو جمع کردم.بازی ها جدی شده بود.یاد روزهایی افتادم که هی فیلم اون مادر شهید لبنانی رو می‌گرفت جلوم که:«تو هم همین طور محکم باش» حالا وقتش بود به قولم وفا کنم.کلی آدم منتظرمون بودن.شوکه شدن از کجا باخبر شده ایم.به حساب خودشون می‌خواستن نرم نرم به ما خبر بدن. خانمی دلداری ام می‌داد. بعد که دید آرام نشسته ام ،فکر کرد بُهت زده ام.هی میگفت:«اگه مات بمونی دق میکنی،جیغ بکش،داد بزن.» با دو دستش شانه هام رو تکان میداد:«یه چیزی بگو» ✧═🍀 ☕ 📖 ☕ 🍀═✧ @Heyam66