شب خوبی بود؛
پسرک کنارم نشست و یهو بوی صحنِ
آقام امام حسین علیه السلام اومد
بو کشیدم و رو به مهدیه گفتم بوی کربلا میاد
سراسیمه دنبال منشأ عطر بودیم که پسرک
گفت خاله من زدم گفتم خاله از کجا آوردیش
اشاره کرد به جای کوچیک عطرو گفت ایناهاش
با ذوق از دستش گرفتم و زدم به رگ مچ دستم و
برای مهدیه هم زدم،
همینطور که بو میکشیدم بغض تو گلوم جمع شد و خوشحال از اینکه تونستیم یه نشونی از حرم آقام داشته باشیم یهو یه صدایی پیچید و مهدیه گفت جلوتو ببین
سر که بالا آوردم دیدم
یه آقای مُسِنی با یه جعبه که داخلش پرچم حرم امام حسین علیه السلام بود رسید جلوی پام، حیرون بلند شدم و سرمو گذاشتم روی پرچم و بغضِ تو گلوم حالا دیگه راه اشکمو باز کرده بود و... :)
