امید، مثل یک قولِ پنهانی است که به خودت میدهی؛ قولی که حتی وقتی تمام درها بسته است، باز هم میتوانی پنجرهای برای نفس کشیدن پیدا کنی.
دنیای بیرون ممکن است هرچقدر میخواهد بیرحم باشد، اما تو صاحبِ قلبی هستی که هیچکس نمیتواند آن را در بند بکشد؛ مگر اینکه خودت اجازه بدهی.
ما همه در حال شکستن هستیم، اما همین شکستن است که به ما اجازه میدهد نورِ درونمان را ببینیم. هیچچیز بهاندازهی زخمی که التیام یافته، زیبا نیست.
گاهی سکوت، تنها راهی است که میتوانیم با خودمان صحبت کنیم، بدون اینکه کسی حرفهایمان را قطع کند.