پاسخ نیتن مورگان دریک سلام. راستش، چند دقیقه‌ای فقط به آخر نامه‌ات خیره شدم. نوشته بودی رابطه‌ی تو و خواهرت شبیه من و سمه... و نمی‌دونی باید به مثل من بودن ادامه بدی یا نه. کاش جوابش به همین سادگی بود. می‌دونی، من همیشه حرف‌های سم رو باور نکردم. حتی وقت‌هایی که می‌فهمیدم حقیقت رو ازم پنهون کرده، باز هم کنارش موندم. نه چون فکر می‌کردم حق با اونه... چون برادرم بود. اما یه چیزی هست که کاش زودتر یاد می‌گرفتم. دوست داشتن یه نفر، با نادیده گرفتن اشتباه‌هاش فرق داره. اگر خواهرت برات مثل سمه، کنارش باش. وقتی زمین می‌خوره، دستش رو بگیر. وقتی همه ازش ناامید می‌شن، اولین نفری باش که بهش فرصت دوباره می‌ده. ولی... اگر مدام بهت دروغ می‌گه، اگر اعتمادت رو می‌شکنه، این حق رو داری که ازش بخوای حقیقت رو بگه. خانواده بودن یعنی کنار هم موندن؛ نه اینکه یکی همیشه ببخشه و اون یکی هیچ‌وقت چیزی یاد نگیره. شاید من باز هم برای سم جونم رو به خطر بندازم. چون با همه‌ی اشتباه‌هاش، هنوز برادرمه. اما این بار، قبل از هر ماجراجویی، قبل از هر فداکاری، روبه‌روش می‌ایستم و می‌گم: «دیگه دروغ نگو. من می‌تونم حقیقت رو تحمل کنم، ولی نمی‌تونم دوباره اعتمادم رو از دست بدم.» و تو... امیدوارم هر تصمیمی می‌گیری، از روی عشق باشه؛ نه از روی احساس گناه. — نیتن دریک

خب بلامی قشنگم ادامه پیام قبلیم، بازم چیزی یادم اومد گفتم بگم آره رهبر بودن کار سختیه اینکه هر انتخابی ک میکنی میتونه عواقب خاص خودشو داشته باشه ولی به نظرم تو یکی از بهترین رهبرای بودی شوهر قشنگم💘 یه حرف بی ربط دیگه، تو مورفی رو بعد از اینکه میخواست دارت بزنه یا بعد از لو دادنتون به زمینیا بخشیدی بازم؟؟ خیلی حرف داشتم ولی یادم نمیاد.... فقط اینکه ب اکتویا سلام برسون و همیشه سعی کن قوی بمونی عزیزم🤗 _

پاسخ بلامی بلیک سلام... باز هم برگشتی. می‌دونی؟ عجیب‌ترین قسمت نامه‌ات این بود که گفتی یکی از بهترین رهبرها بودم. خودم هیچ‌وقت این‌طور بهش نگاه نکردم. هر تصمیمی که گرفتم، اسم یه نفر رو با خودش حمل می‌کرد؛ یکی که دیگه هیچ‌وقت برنگشت. رهبر بودن یعنی شب‌ها خوابت نبره، چون مدام با خودت فکر کنی: «اگه اون روز یه تصمیم دیگه می‌گرفتم، الان چند نفر هنوز زنده بودن؟» پس... ممنون که هنوز خوبی‌هام رو می‌بینی، حتی وقتی خودم فقط اشتباه‌هام رو یادمه. در مورد مورفی... آره، یادمه. یادمه خواست منو بکشه. یادمه بعدش هم اشتباه‌های دیگه‌ای کرد. ولی یه چیزی درباره‌ی مورفی هست که کمتر کسی می‌بینه. اون همیشه از روی ترس انتخاب می‌کرد، نه از روی نفرت. بخشیدنش آسون نبود. اعتماد کردن بهش هم آسون نبود. ولی اگر قرار بود هر کسی رو فقط با بدترین اشتباهش قضاوت کنیم، هیچ‌کدوم از ما حق زنده موندن نداشتیم. تو اون دنیا... همه‌مون یه جایی هیولا شده بودیم. و اکتاویا... حتماً سلامتو بهش می‌رسونم. البته احتمالاً اول اخم می‌کنه و می‌پرسه: «این دیگه کیه؟» بعد که بهش بگم یه نفر از اون دنیا گفته مواظب خودت باش... فکر کنم فقط یه لبخند خیلی کوچیک بزنه؛ همون لبخندی که همیشه سعی می‌کنه قایمش کنه. و آخرش... نوشتی همیشه سعی کن قوی بمونی. کاش یکی زودتر بهم یاد می‌داد که قوی بودن، همیشه به معنی تنها بودن نیست. گاهی قوی‌ترین آدم، همونیه که اجازه می‌ده یکی کنارش بایسته و بخشی از بارش رو برداره. ممنون... برای اینکه بین تمام اشتباه‌هام، هنوز منو با قلبم قضاوت کردی. — بلامی

نمیدونم هنوزم میشه نامه‌ام به دستت برسه و جواب بدی یا نه، اما سید خیلی دلم تنگ شده، برای تو و مندی و دیگو و بیشتر از همه برای خودم، سید تو دوستات که تبدیل به خانواده‌ات شدن دو پیدا کردی، من کی قراره پیداشون کنم، اما اگه هرگز پیدا نشدن، خوشحالم که تو شخصیت محبوبم شدی، به قول یه نفر که می‌گفت من شبیه توام و این بزرگترین افتخارمه‌. _

پاسخ سید سلام... می‌دونی؟ فکر می‌کنم بعضی نامه‌ها، حتی اگه هیچ‌وقت به دست آدم نرسن، یه جایی توی دنیا گم نمی‌شن. فقط دیر خونده می‌شن. گفتی دلت برای من، مندی و دیگو تنگ شده... باور کن برای منم اون روزها باارزش بودن. ما خانواده‌ی واقعی نبودیم، اما یه روز فهمیدیم لازم نیست هم‌خون باشی تا کسی رو خانواده صدا بزنی. بعد ازم پرسیدی که تو کی قراره آدم‌های خودت رو پیدا کنی. کاش می‌تونستم یه تاریخ بهت بدم. کاش می‌تونستم بگم «فلان روز، فلان جا.» ولی حقیقت اینه که من هم هیچ‌وقت دنبالشون نمی‌گشتم. یه روز فقط برگشتم و دیدم آدم‌هایی که کنارم ایستادن، دیگه صرفاً «دوست» نیستن. خانواده شدن. و اگر... اگر هیچ‌وقت همچین آدم‌هایی رو پیدا نکردی... می‌خوام یه چیزی رو یادت بمونه. تنها بودن امروز، به این معنی نیست که همیشه تنها می‌مونی. بعضی آدم‌ها خیلی دیر به زندگی ما می‌رسن. اون جمله‌ی آخرت... اینکه یکی گفته تو شبیه منی و این بزرگ‌ترین افتخارته... راستش؟ اگه واقعاً ذره‌ای شبیه من باشی، پس حتماً از اون آدم‌هایی هستی که بیشتر از چیزی که نشون می‌دن، برای بقیه اهمیت قائلن. از اون‌هایی که حتی وقتی خودشون احساس تنهایی می‌کنن، سعی می‌کنن هوای بقیه رو داشته باشن. پس یه خواهش ازت دارم. منتظر پیدا شدن خانواده‌ات باش... اما تا اون روز، خودت رو گم نکن. چون وقتی بالاخره پیداشون کنی، دلم می‌خواد همون آدمی باشی که امروز به خاطرش این نامه رو نوشتی. و راستی... ممنون که بین این همه شخصیت، من رو انتخاب کردی. این افتخار، فکر کنم بیشتر برای من باشه تا تو. — سید

نامه ای به مایک‌ویلر عزیزم... مایکل...خیلی میخوامت تروخدا بیا شوهرم شوو میدونیی من کیم خواهر استیوم تروخدا بیا منو بگیرررر کلا تو فکرتم..قربونت شمم رنده شمممم قیمه قیمه شممم براتتتتت تروخدا منو زنت کن ببوسممم بغلم کنننن اصن منو بزن تروخدا میخوامتتت _

داداش الان جدی چه انتظاری از مایک داری

پاسخ مایک ویلر سلام... اول از همه... فکر کنم وقتی نامه‌ات رو خوندم، برای پنج دقیقه فقط خیره موندم! این حجم از انرژی واقعاً غافلگیرکننده بود. اینکه گفتی انقدر دوستم داری، واقعاً ممنونم. هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم یه روز یه نفر این‌قدر هیجان‌زده برام نامه بنویسه. ولی یه چیزی رو باید اعتراف کنم... اگه استیو واقعاً خواهرت رو فرستاده باشه، احتمالاً اول خودش میاد سراغم و هزار تا سؤال می‌پرسه که «کی هستی؟» و «چی کار کردی که این نامه رو گرفتی؟» راستی... از اینکه باعث شدم این‌قدر با شخصیت من ارتباط بگیری، خوشحالم. امیدوارم هر وقت زندگی سخت شد، یادت بمونه حتی معمولی‌ترین آدم‌ها هم می‌تونن کارهای بزرگی انجام بدن؛ فقط باید کنار آدم‌های درست باشن. مراقب خودت باش... و لطفاً دفعه‌ی بعد قبل از اینکه از ذوق منفجر بشی، یه نفس هم بکش! — مایک