دلتنگی همان حفرهای است که در بطنِ هستی دهان باز کرده تا تمامِ معنایِ حضور را ببلعد، جایِ خالیِ کسی که بودناش، گویی بخشی از ساختارِ وجودیِ تو بوده و حالا فقداناش، تضادی دردناک میانِ آنچه هستی و آنچه بودهای ایجاد کرده، در این مسیرِ بیانتها، ذهنِ تو به گورستانی تبدیل میشود که خاطرات در آن نه به عنوانِ یادگاری، بلکه به مثابهیِ شواهدِ یک جرمِ ناتمام، مدام بازتولید میشوند، تو در این میانِ پوچ، محکوم به زیستن در میانِ سایههایی هستی که هرگز لمس نمیشوند، چرا که دلتنگی، ترجمانِ ناقصِ زبانی است که میخواهد عمقِ این فروپاشیِ تدریجی را در واژهها بگنجاند، اما در نهایت، تنها سکوتی سنگین باقی میماند که میگوید حقیقتِ تنهایی، بیش از آن است که بتوان با منطقِ زیستن آن را تاب آورد، این همانجاست که زمان، مفهومِ خطیِ خود را از دست میدهد و تو را در چرخهای بیپایان از فقدان گرفتار میکند، جایی که هر طلوع، نه آغازی جدید، بلکه تکرارِ ملالآورِ غیابِ کسی است که حضورش، تنها دلیلِ معنادارِ بودنِ تو بوده است.
