00:00. M

I'm sorry, I have to go have breakfast.

m will soon take m's place.

بهت زل می‌زنم و دنبال خودم می‌گردم، اما فقط یه غریبه رو می‌بینم که لباس تو رو پوشیده

تو درست روبروم ایستادی، اما انگار داری با سایه‌ی کسی حرف می‌زنی که سال‌ها پیش مرده.

سندرم کاپگراس گاهی با خودم فکر می‌کنم ترسناک‌ترین چیز، مرگِ یک نفر نیست؛ بلکه تماشایِ اون کسیه که درست روبروی تو نشسته، اما دیگه اون آدمِ همیشگی نیست. انگار یه جائی توی هسته‌ی وجودش خالی شده و یه موجودِ شبیه به اون، فقط برای فریب دادنِ چشم‌های تو، اونجا نشسته. این همون لحظه‌ی فروپاشیِ واقعیتِ کاپگراس هست وقتی ظاهر حفظ می‌شه، اما روح، غریبه شده