⭕️ حضور یک روحانی در جایگاه ریاست هیأت بولینگ و بیلیارد خراسان شمالی به مدت چهار سال! 🆔 @Howzaviat

⭕️ گزارشی حاشیه‌ای از اجرا کنگره آیت‌الله نائینی در مشهد در شنبه شب، سوم آبان‌ماه ۱۴۰۴، تالار آفتاب ولایت در مشهد مقدس، میزبان نشستی بود که عنوان «اختتامیه کنگره بین‌المللی آیت‌الله العظمی نائینی» را بر پیشانی داشت. اما آنچه در عمل به وقوع پیوست، بیش از آنکه شایسته نام یک کنگره بین‌المللی و درخور شأن علمی مرجع بزرگی چون میرزای نائینی باشد، روایتی از شتاب‌زدگی، بی‌برنامگی و ناهماهنگی‌های مثال‌زدنی بود که این سوال جدی را در ذهن هر ناظری متبادر می‌ساخت: به کجا چنین شتابان؟ تصمیم برای برگزاری این نشست در مشهد، گویا تصمیمی آنی و خلق‌الساعه بوده است؛ تصمیمی که در چند روز اخیر گرفته شد و تبعات این تعجیل، از همان ابتدا تا انتهای مراسم، چون سایه‌ای سنگین بر سر برنامه سنگینی می‌کرد. فقدان اطلاع‌رسانی قبلی و کافی، اولین نشانه از این آشفتگی بود. اما این تنها آغاز ماجرا بود. صحنه اجرا، به جای آنکه نمادی از نظم و مدیریت باشد، به صحنه نمایشی از سردرگمی بدل شده بود. مجری برنامه که خود قربانی این بی‌نظمی بود، با مراجعه مکرر افراد به روی سن و دست‌به‌دست شدن کاغذهای متعدد، رشته کلام و تمرکز خود را از دست داده بود. سینِ برنامه، که باید نقشه راه یک رویداد علمی باشد، گویی در میانه راه گم شده بود و مدیریت زمان، مفهومی فراموش‌شده به نظر می‌رسید. اوج این اعتراضات به وضعیت نابسامان، در کلام صریح نماینده هیئت عتبه علویه، جناب سید نبا الحمامی، تجلی یافت. پیش از قرائت پیام، با لحنی آکنده از ناراحتی، به بی‌نظمی و بی‌تدبیری حاکم بر جلسه اعتراض کرد و با اشاره‌ای کنایه‌آمیز و دردناک به جایگاه پرچم علوی بر روی سن، زخمی کهنه را یادآور شد: «اگر دیگران و دشمنان امیرالمومنین (ع) را خلیفه چهارم قرار می‌دهند، امشب نیز در مشهد، پرچم مبارک علوی جایگاه چهارم را یافت...» این سخن، که برگزاری همایش را مناسب شأن علمی مرحوم نائینی نمی‌دانست، نقدی عمیق بر شکلی بود که با محتوای کنگره‌ای به نام یکی از بزرگترین فقهای شیعه، هیچ تناسبی نداشت. هرچند عذرخواهی شایسته مدیر حوزه علمیه خراسان به زبان عربی، حرکتی قابل تحسین بود، اما اصل انتقاد همچنان به قوت خود باقی ماند. آشفتگی زمانی به اوج خود رسید که مشخص شد برنامه‌ریزی اولیه صرفاً برای چهار سخنران تنظیم شده بود. اما اضافه شدن ناگهانی نام حجت‌الاسلام والمسلمین سید احمد خاتمی، کمتر از ۲۴ ساعت مانده به برنامه، تمام معادلات زمانی را بر هم زد. سخنرانی طولانی ایشان، که با وعده ارائه نکات جدید و نشنیده آغاز شد، کاملاً بر اندیشه سیاسی مرحوم نائینی متمرکز بود. آقای خاتمی با اشاره به اینکه حوزه علمیه مشهد، حوزه‌ای انقلابی و ادامه‌دهنده خط فکری نائینی است، این نکته جالب توجه را بیان کرد که مرحوم نائینی در نجف، شخصاً با پول خود کتاب‌های «تنبیه‌الامة» را از بازار خریداری و جمع‌آوری می‌کرد. این تمرکز بر سیاست، سبب شد تا استاد علیدوست به دلیل کمبود شدید وقت، با شتاب و عجله به ارائه بحث خود بپردازد. ایشان ضمن اشاره به چاپ ۱۰۰ مقاله از ۳۰۰ مقاله ارسالی در مجموعه‌ای فاخر، هدف اصلی کنگره را چنین تبیین کرد: «اگر امروز نائینی بود، چگونه رفتار می‌کرد و اندیشه او چگونه قابل تطبیق است؟». ایشان آگاهانه کمتر به مباحث سیاسی ورود کرد و در کنار استاد درایتی و استاد ربانی بیرجندی، بیشتر بر ابعاد فقهی و اصولی شخصیت نائینی متمرکز شدند. در این میان، استاد ربانی بیرجندی که به زبان عربی سخن می‌گفت، به نکته‌ای تلخ اشاره نمود و از بی‌مهری‌هایی گفت که مرحوم نائینی در اواخر عمر خود در نجف اشرف، حتی از سوی برخی علما و حوزه علمیه متحمل شده بود. اما متاسفانه، به دلیل همان آشفتگی در مدیریت زمان که ناشی از سخنرانی طولانی سخنران پیشین بود، سخنان ارزشمند استاد بیرجندی نیز نیمه‌کاره رها شد. و اما تلخ‌ترین بخش این رویداد بین‌المللی، نادیده گرفتن ابتدایی‌ترین الزامات آن بود. در نشستی با حضور حجم انبوهی از میهمانان عراقی، هیچ ابزاری برای ترجمه همزمان در نظر گرفته نشده بود. گویی فراموش شده بود که «بین‌المللی» بودن یک همایش، صرفاً به حضور میهمانان خارجی نیست، بلکه نیازمند فراهم آوردن زیرساخت‌های ارتباطی و تشریفات متناسب است؛ از جایگاه مناسب پرچم‌ها گرفته تا حضور مترجم. در پایان، کنگره آیت‌الله نائینی در مشهد، با تمام تلاش‌های علمی صورت گرفته، در میدان عمل و اجرا، تصویری ضعیف از خود به نمایش گذاشت. این رویداد نشان داد که عجله و عدم پیش‌بینی، می‌تواند ارزشمندترین محتواها را نیز در سایه فرم ضعیف خود کم‌رنگ کند و اعتبار نهاد برگزارکننده را خدشه‌دار سازد. این کنگره، بیش از هر چیز، یک فرصت‌سوزی بود؛ فرصتی که می‌شد از آن برای تجلیل باشکوه از مقام علمی میرزای نائینی و نمایش توانمندی مدیریتی حوزه علمیه خراسان بهره برد، اما در گردباد شتاب‌زدگی گم شد. 🆔 @Howzaviat

📹 پرتاب‌شدگی هویتی! ✅ واکنش حجت‌الاسلام عالم‌زاده‌ نوری، معاون تهذیب حوزه‌های علمیه به خبر طلبه صافکار طلبه موفق طلبه ایست که در عالم طلبگی خودش موفق است، آن فعالیت‌هایی که نیاز به تحصیلات تخصصی علوم اسلامی دارند، کارویژه‌های روحانیت هستند و اگر کاری هیچ ربطی به دروس حوزوی ندارد کار آخوندی نیست. افتخار روحانیت این نیست که کشاورزی کند یا مشکل ترافیک را حل کند یا ماشین مردم را تعمیر کند، اگر انتظاراتی غیر از این از روحانیت وجود دارد آن انتظارات باید تعدیل شوند نه اینکه روحانیت سمت کارهای دیگر برود! روحانیت نباید از جایگاه خودش فاصله بگیرد و دچار پرتاب‌شدگی هویتی شود! آقای روحانی مثلا رفته مدیر باشگاه بیلیارد شده، البته ممکن است کار خوبی باشد اما مگر هر کار خوبی را روحانی باید انجام بدهد؟! آقای روحانی به تیمار سگ‌های بیمار می‌پردازد، این ممکن است کار خیری باشد اما حتما باید یک روحانی انجامش دهد؟! اگر یک پزشکی مدیر باشگاه بیلیارد شود خیلی افتخارآمیز است یا این نوعی گسست هویتی برای اوست؟ هر چه درباره آن پزشک می‌گوییم درباره روحانیت هم باید بگوییم! البته اگر طلبه‌ای بخاطر اضطرار و مسائل معیشتی و خانوادگی رفته سمت کاری غیرطلبگی، او وظیفه خودش را انجام داده است اما این را نباید به نام طلبگی فاکتور کرد! 🆔 @Howzaviat

⭕️ نجات یافته از عمامه ! ✍️ حجت‌الاسلام دکتر یحیی جهانگیری این کتاب تازه منتشر شده، تجربه زیسته یک طلبه خارجی در حوزه را روایت می‌کند که در نهایت با دیدن واقعیت‌ها در حوزه، به فرار از حوزه رو آورده است. به نظر می‌رسد پروژه‌ی حوزه فوبیا در دستگاه‌های دشمن شکل گرفته است تا به اشکال مختلف هراس از حوزه و حوزویان را ایجاد ‌کند. اینجاست که مراکز متولی باید به فکر روایت درست از زیست طلبگی، حوزویان و حتی بیوتات را بر عهده بگیرند. به ویژه در عرصه بین الملل. شاید هم به فکر تصحیح و تعدیل سیاست‌ها و آموزش‌ها و رفتارهای خود با طلاب خارجی باشیم. (سربسته گفتم و حرف‌ها دارم) من نمی‌دانم؟ آیا شما می‌دانید کدام بخش حوزه این مأموریت را بر دوش دارد؟ 🆔 @Howzaviat

🔖گزارش وضعیت فرهنگی و اجتماعی ایران 🗂مرکز آمار- بهار ۱۴۰۴ 🆔 @Howzaviat

⭕️ «اعتدال» در قوای نفسانیّه ‌بدان‌که قوّۀ غضبیّه یکی از نعَم بزرگ الهی است که به واسطۀ آن تعمیر دنیا و آخرت شود، و با آن حفظ بقای شخص و نوع و نظام عائله گردد، و مدخلیّت عظیم در تشکیل مدینه فاضله و نظام جامعه دارد. اگر این «قوّۀ شریفه» در حیوان نبود، از ناملایمات طبیعت دفاع نمی‌کرد و دستخوش زوال و اضمحلال می‌گردید. و اگر در انسان نبود، علاوه بر این، از بسیاری از کمالات و ترقّیات باز می‌ماند ... حفظ تجاوزات و تعدّیات و حدود و ثغور و دفع موذیات و مضرّات از جامعه و شخص در زیر پرچم این قوه انجام گیرد. از این جهت است که حکما برای دفع خاموشی و خمودی آن علاجها قرار دادند. و برای بیدار کردن و تحریک نمودن آن معالجات علمی و عملی است، از قبیل اقدام در امور مهّۀ هائله، و رفتن در میدان‌های جنگ، و در موقع خود، جهاد با أعدای خدا. حتی از بعضی از متفلسفین منقول است که در محل‌های خوفناک می‌رفت و توقف می‌کرد و نفس خود را در مخاطرات عظیمه می‌انداخت و سوار کشتی می‌شد در موقع تلاطم دریا، تا آنکه نفسش از خوف نجات پیدا کند و از کسالت و سستی رهایی یابد.‌‌(۱) 📍برای استاد رضا امیرخانی عزیز، از درگاه خداوند شفای کامل، سلامتی پایدار و بازگشت هرچه زودتر به صحت و عافیت را مسئلت می‌کنیم. —————————————- چهل‌ حدیث امام؛ صفحه ۱۳۳-۱۳۴ 🆔 @Howzaviat

⭕️ پیشگامانِ نواندیشانِ دینی ✍️ علیرضا آزاد، هیأت علمی الهیات دانشگاه فردوسی بارها ضمن خواندن کتاب‌های متقدمان و مطالعه سنت‌ عالمان اسلامی، آراء نواندیشانه‌ای را دیده‌ام که کم از اقوال روشنفکرانه امروز ندارد. به‌عنوان مثال: - شیخ صدوق(۳۸۱) قائل به سهوالنبی بود؛ شیخ طوسی(۴۶۰) در تفسیر سوره انعام امکان سهو و نسیان ائمه را مطرح کرد و شیخ مفید(۴۱۳) قائل شد که برخی ترک اولی‌ها از انبیا سر زده است. - شیخ صدوق(۳۸۱) و ابن‌ابی‌عقیل(۳۳۰) و محقق اردبیلی(۹۹۳)، شراب را نجس نمی‌شمردند، هر چند که خوردن آن را حرام می‌دانستند. - محقق حلی(۶۷۶) ازدواج با زنان غیرمسلمان اهل كتاب را صحيح قلمداد می‌کرد. - محقق اردبیلی(۹۹۳) دلایل حرام شمردن موسیقی غنایی را کافی نمی‌دانست. - فیض کاشانی(۱۰۵۸) سن بلوغ را نسبی می‌دانست. - سید مرتضی(۴۳۶) به تباین جسم و روح یا تجرد محض روح باور نداشت و هم‌صدا با نظّام(۲۲۱) و دیگر معتزلیان، روح را جسم لطیف قلمداد می‌کرد. - شیخ مفید(۴۱۳) برخلاف نظر مشهور شیعه که علم امام را لدنی و دفعی می‌دانند، قائل بود که امامان علم اکتسابی دارند و تدریجاً بر دانش‌شان افزوده می‌شود. علاوه بر آن علم امام را به منحصر به حکم ماکان و مایکون می‌دانست و نه عین ماکان و مایکون. حتی سید مرتضی(۴۳۶) اطلاع امام حسین از شهادتش را زیر سوال می‌برد و می‌گوید: "ولم یکن فی حسابه..." - نجم‌الدین طوفی(۷۱۶) معتقد بود که اگر نص شریعت با مصلحت اجتماعی منافات داشته باشد، مصلحت جامعه باید مقدم شمرده شود. - فیض کاشانی(۱۰۵۸) بنا بر نقل صاحب جواهر، نکاح معاطاتی را جایز می‌شمرد و شیخ مفید(۴۱۳) غسل را پس از رابطه کامل جنسی بدون انزال، واجب نمی‌دانست. - سید مرتضی علم‌الهدی(۴۳۶) و برخی از دیگر فقیهان خمس را محدود به غنائم جنگی می‌دانستند و در سود حاصل از کسب و کار واجب نمی‌شمردند. - ابن ادریس(۵۹۸) تحت‌الحنک کردن را نه فقط مستحب نمی‌دانست بلکه به خاطر آنکه نوعی لباس خلاف عرف جامعه بود، حرام می‌دانست. - ابن جنید(۳۸۱) و شیخ صدوق(۳۸۱) حجاب و پوشش سر را برای زنان کنیز نه تنها واجب نمی‌دانستند و گاه حرام می‌شمردند‌ و برخی دیگر وجوب حجاب را به ستر صلاتی محدود کرده بودند. - ابن‌ابی‌عقیل(۳۳۰) معتقد بود که اگر همسر شرط کند که شوهرش همسر دوم نگیرد، تعدد زوجات حرام خواهد بود. - ابن‌هیثم(۴۳۰) می‌گفت که برای شناخت طبیعت باید بر تجربه و آزمایش تکیه کرد، نه بر روایات و متون نقلی. - ابن ابی‌الحدید(۶۵۶) و برخی علمای زیدیه و معتزله آیه ارث را ناظر به شرایط اجتماعی صدر اسلام می‌دانستند و تلویحاً قائل به امکان تساوی ارث زن و مرد بودند. - خواجه نصیرالدین طوسی(۶۷۲) و ابن‌حزم(۴۵۶) نوشیدن اندکی شراب را تا حدی که حالت سکر و مستی نیاورد، حرام نمی‌دانستند. - شیخ مفید(۴۱۳) و سید مرتضی(۴۳۶) و ابوالقاسم بلخی(۳۱۹) و برخی دیگر، قائل بودند که اعجاز در ذات قرآن نیست بلکه خداست که با تصرف قلبی در دل معارضان، مانع از آوردن مشابه آن توسط آنان می‌شود. ❓هرچند در بسیاری از موارد بالا با آنان هم‌رأی نیستم اما برایم سؤال است که: - چرا چنین نوگرایی‌هایی راه خود را در تاریخ تراث اسلامی، چنان که باید و شاید باز نکرد و هرگز تبدیل به جریان غالب نشد و همواره در سایه ماند؟ - آیا در آن زمان با عالمانی که چنین آراء خلاف مشهوری داشتند، برخوردی قهری صورت می‌گرفت؟ آیا خلع لباس و اخراج و اعدام می‌شدند؟! - با وجود این همه نوگرایی برخاسته از عمق سنت گذشته، چرا امروزه نواندیشان دینی بیش از رهیافت‌های اندیشمندان اسلامی، به رهیافت‌های غربی نظر دارند؟ - پاسخ این سؤالات هر چه باشد، به نظر می‌رسد برخی عالمان گذشته روشنفکرتر از عالمان امروز بودند و شهامت بیشتری در طرح نظرات خلاف مشهور داشتند و تبعات کمتری را بابت ابراز عقایدشان متحمل می‌شدند. - آنچه مسلم است آنکه راه صحیح نواندیشی دینی در امروز و آینده، آشنایی عمیق با سنت و میراث عالمان گذشته اسلامی است. 🆔 @Howzaviat

⭕️ درخواستی دردمندانه از ریاست محترم جمهور جناب آقای دکتر پزشکیان (زید عزه) سلام علیکم با سپاس از زحمات جنابعالی و همکاران محترمتان درخواست این دردمند دلخون این است که دیگر نه تنها نهج البلاغه نخوانید بلکه به پاس حرمت حضرت مولا امیر المؤمنین ( روحی فداه) با صراحت و صداقت بفرمایید وضع کنونی مملکت اساسا و به هیچ وجه کوچکترین ربطی به رفتار و گفتار علوی ندارد. حوزهٔ علمیهٔ قم محمد عندلیب همدانی یکشنبه ۳۰ آذر ۱۴۰۴ 🆔 @Howzaviat

⭕️ ۵ هزار یا ۱۰۰ هزار؟! ✍️ علیرضا آزاد، هیأت علمی الهیات دانشگاه فردوسی انگلیسی‌ها به کسی که اولویت‌ها را نمی‌شناسد، می‌گویند: " Penny wise, pound foolish یعنی: حواسش به پِنی (پول خُرد) هست و به پوند (پول درشت) نیست." کل بودجه دولتی و شبه‌دولتی نهادهای دینی و فرهنگی کشور، جمعاً کمتر از ۵ هزار تومان به ازای هر نفر ایرانی در هر روز است. خسارت بالقوه ناشی از تأخیر در بهره‌برداری مؤثر از فازهای پارس جنوبی بیش از ۱۰۰ هزار تومان به ازای هر نفر ایرانی در هر روز است. چرا درباره اولی فریاد می‌کشیم و نسبت به دومی بی‌تفاوت هستیم؟! رضا امیرخانی برای اولی، کتاب "نفحاتِ نفت" را نوشت. چه کسی برای دومی، کتاب "نفتِ رفته" را خواهد نوشت؟ هنرِ محیط‌بان، دیدن درخت نیست، شناخت جنگل است. 🆔 @Howzaviat

🌷 رهبر انقلاب: ان‌شاء‌الله به زودیِ زود، خداوند احساس پیروزی را در دلهای همه‌ی مردم ایران رواج بدهد. ۱۴۰۴/۱۰/۱۹ 📥 نسخه قابل چاپ | استوری 💻 Farsi.Khamenei.ir

🎼 رَسَمتُکَ یا حَبیبی فی خَیالی... 🍃تورا در ذهنم تصور می کنم ای محبوب من .... 🆔 @Howzaviat

✍️بسمه‌تعالی جناب آقای عبدالحسین خسروپناه دبیر محترم شورای عالی انقلاب فرهنگی سلام علیکم با احترام، در پی رخدادها و ناآرامی‌های اخیر کشور، اگرچه بخشی از این حوادث حاصل برنامه‌ریزی و اقدامات جریان‌های معاند و سازمان‌یافته خارجی بوده است، اما سهم قابل توجهی از افراد حاضر در این وقایع را نوجوانان و جوانانی تشکیل می‌دهند که بیش از آن‌که ماهیتی امنیتی داشته باشند، با چالش‌های فکری، بحران‌های هویتی و آسیب‌های تربیتی و فرهنگی روبه‌رو هستند. ازاین‌رو، پرداختن به این مسئله صرفاً از منظر امنیتی، قادر به تبیین کامل و حل همه ابعاد پیچیده و چندلایه آن نخواهد بود. بدون تردید شورای عالی امنیت ملی در مواجهه با تهدیدهای سازمان‌یافته، براندازانه و امنیتی، مسئولیتی مستقیم و انکارناپذیر دارد؛ اما در حوزه پیامدهای اجتماعی، فرهنگی و تربیتی این رخدادها به‌ویژه در ارتباط با نسل نوجوان و جوان و نیز میزان کارآمدی نظام آموزش‌وپرورش و آموزش عالی به نظر می‌رسد شورای عالی انقلاب فرهنگی، به‌عنوان عالی‌ترین نهاد سیاست‌گذاری در عرصه فرهنگ، آموزش، رسانه و تربیت نسل آینده، نقشی بنیادین، راهبردی و بی‌بدیل بر عهده دارد. واکاوی ریشه‌های گرایش نوجوانان و جوانان به رفتارهای پرخطر و هنجارشکن، بازاندیشی در ساختارها و کارکردهای نظام‌های آموزشی، دانشگاهی، رسانه‌ای و فرهنگی و ارائه راهکارهای ایجابی و مؤثر، از جمله مأموریت‌های ذاتی آن شورا به شمار می‌آید. بر این اساس، شایسته است شورای عالی انقلاب فرهنگی با حضوری فعال، عالمانه و مسئولانه در این عرصه، ضمن تعامل و هم‌افزایی با نهادهای امنیتی، نقش محوری خود را در پیشگیری، اصلاح و ترمیم آسیب‌های فرهنگی و اجتماعی ایفا کند و با تدوین سیاست‌هایی جامع، آینده‌نگر و منطبق با واقعیت‌های نسل جدید، نسبت به اصلاح، بازسازی یا کنارگذاری نهادهای ناکارآمد و نیز بازنگری در محتوای آموزشی—به‌ویژه در حوزه دروس معارف و علوم انسانی—اقدام نماید. بی‌تردید اتخاذ چنین رویکردی می‌تواند زمینه‌ساز بازسازی سرمایه اجتماعی، تقویت هویت ملی و دینی نسل نوجوان و جوان و کاهش امکان سوءاستفاده دشمنان از شکاف‌های فرهنگی و تربیتی شود. بدیهی است غفلت از این بُعد فرهنگی، در بلندمدت هزینه‌هایی به‌مراتب سنگین‌تر از اتکای صرف به رویکردهای امنیتی بر کشور تحمیل خواهد کرد. ✍️جمعی از پژوهشگران حوزه علوم انسانی اسلامی 🆔 @Howzaviat