ارزیابی متن و فرامتن مذاکرات پاکستان -۱ انجام و فرجام مذاکره اخیر در پاکستان، یک تجربه دیگر بر تجارب قبلی ما افزود و عبرت هایی با خود به همراه داشت. می توان بررسی کرد که آیا شرکت در این مذاکره، ضروری بود یا نه؟ مصلحت واقعی پشت آن بود، یا تصوری غیر واقعی از مصلحت؟ برای جلب منفعت بود یا دفع ضرر؟ سودمند بود یا زیانبار؟ هدف، حاصل شد یا نقض غرض شد؟ نیاز بود هیئت مذاکره کننده در سطح ریاست مجلس باشد یا نه؟ اولا اقدام در متن قواعد و قوانین ثابت، به نتیجه واحد و نه متفاوت ختم می شود. ذات آتش، سوزانندگی است و اقتضای دمای صفر درجه، انجماد. توقعی خلاف واقع بوده، اگر تصور شده باشد آمریکا آن هم از نوع ترامپی -که با هیچ کشوری، مذاکره و توافق محترمانه نداشته، و دو بار فقط در یک سال اخیر به ما خیانت کرده- این بار رفتار متفاوتی داشته باشد. رهبر شهید ما، ۱۹ بهمن ۱۴۰۳، با اشاره به سوابق بدعهدی و یاغیگیری آمریکا فرمودند: "تجربه می‌گوید مذاکره با چنین دولتی غیرعاقلانه، غیرهوشمندانه و غیرشرافتمندانه است و با آن نباید مذاکره کرد". با وجود این یقین، دولت نوپا هنوز تصور می کرد مذاکره، هم سایه جنگ را دور می کند و هم (به ادعای رئیس و عضو دیگر شورای اطلاع رسانی دولت) موجب شراکت و جذب سرمایه گذاری دو هزار میلیارد دلاری می شود. دو بار خیانت آمریکا در خرداد و اسفند پارسال، نشان داد که مذاکره نه دفع شر کرد و نه جلب منفعت. دشمن از رصد علاقه افراطی به مذاکره با طرف پایمال کننده برجام، دچار سوء محاسبه و تشدید دشمنی و ارتکاب جنگ شد. اما ماجرای مذاکرات پاکستان. ترامپ، ناکام در چهل روز جنگ و تمدید چند نوبت اولتیماتوم، دنبال راه گریز آبرومندانه می گشت. او آخرین بار مدعی نابودی تمدن ایران شده و ضمنا پاکستان را برای آتش بس واسطه کرده بود تا از بن بست خودساخته رها شود. پیشنهاد مذاکره، راه در روی او بود. در این طرف، پیشنهاد محل بحث قرار گرفت و نظرات مختلف مطرح شد. ترامپِ خودکامه، بدون اعتنا به مصالح ملت آمریکا و صرفا به عنوان گروگان باند صهیونیستی "اپستین" رفتار می کرد. اما در این طرف، بحث های آزاد و مشورت در جریان بود. 💢ادامه دارد @IMANI_mohammad

ارزیابی متن و فرامتن مذاکرات پاکستان -۲ رهبر انقلاب، پس از دریافت همه نظرات و ملاحظه نظر دولت، مجوز مذاکره مشروط را با احصاء برخی شروط مهم صادر کردند. همچنین درخواست دولت برای ریاست هیئت مذاکره کننده از سوی آقای قالیباف را هم پذیرفتند. البته شیاطین آمریکایی، نمی توانستند این بار بر خلاف ذات خدعه و خیانت همیشگی خود رفتار کنند. آنها می خواستند ناکامی در میدان را پای مذاکره جبران کنند و وانمود کردند ایران کم آورده و باید امتیازات بزرگی بدهد! و این در حالی بود که قبل از برپایی مذاکره و برای جلب نظر ایران به طرف میاجی گفته بودند حاضرند بر اساس چهارچوب ده بندی طرف ایرانی مذاکره کنند. در همین حین، رژیم صهیونیستی اولین شرط آتش بس (توقف حمله به لبنان) را زیر پا گذاشت و آمریکا، دومین نقض آشکار را با اعلام محاصره دریایی مرتکب شد. این در حالی بو که طرف ایرانی، مجوز بازگشایی محدود تنگه هرمز و تردد برخی کشتی ها را صادر کرده بود. برای چندمین بار، آشکار شد که آمریکا دنبال تعامل محترمانه -حتی در وضعیت ضعف خود- نیست، بلکه میز مذاکره را محل دیکته عقده های ناگشوده خود می داند. ونس، معاون ترامپ، پس از به بن بست رساندن مذاکرات به فاکس‌نیوز گفت: "خطوط قرمز خود را به روشنی مشخص کردیم و حالا نوبت تهران است که قدمی بردارد. نمی‌خواهم بگویم که فقط اوضاع بد پیش رفت، بلکه معتقدم اتفاقات خوبی هم افتاد. ما پیشرفت زیادی داشتیم... آنها قادر نبودند توافقی را نهایی کند. باید به تهران برمی‌گشتند تا یا از رهبر یا از جای دیگری، تأییدیه شرایطی را که ما تعیین کرده بودیم، بگیرند.» روزنامه فایننشال تایمز هم فاش کرد: "ونس، پس از مذاکرات ناموفق در پاکستان، با حال و هوایی خوش‌بینانه بازگشت و به افراد مورد اعتمادش گفت که محاصره، احتمالاً ظرف چند روز ایرانی‌ها را وادار به تسلیم خواهد کرد". او بد محاسبه کرده بود. آیا نوع مواجهه تیم ما در این باره نقش داشت؟ آیا اولویت بندی در مواجهه با طرف جنایتکار و جنگ افروزی که رهبر و 3400 شهروند ایرانی را به شهادت رساند، رعایت شده بود؟ آیا معقول بود که تعطیلی 10- 15 یا 5 ساله برنامه غنی سازی در مقابل دریافت قسطی 20 میلیارد دلار پول بلوکه شده، موضوع مذاکره شود در حالی که عدم مذاکره در باره حقوق هسته ای و مواد غنی سازی شده، جزو شرط ها بود؟ یک نکته کلان و بسیار مهم درباره متن و فرامتن هر مذاکراتی از جمله مذاکره اخیر، این است که مراقب باشیم چه ادراکی به طرف متخاصم منتقل می شود. آیا از موضع قدرت جدید منطقه ای، و پیروز میدان و طلبکارانه است، یا از موضع غفلت از اولویت بندی و تنازل به معامله سطح پایین؟ این مهم، غالبا در مذاکرات برجام و پسا برجام رعایت نشد و خسارت به دنبال آورد. شرکت رئیس مجلس در این مذاکره، دو لبه متفاوت داشت. از یکسو، مذاکره در سطح بالاتری انجام می شد، با این احتمال که موثر تر و مفید تر باشد. از طرف دیگر، احتمالا خلط شان نظارتی مجلس (نهاد مطالبه گر) با ماموریت های وزارت خارجه بود. برخی تحلیلگران می گویند نباید آقای قالیباف، برای مذاکره ای که سرنوشت آن معلوم بود، هزینه شود و به برخی مجادلات و ابهامات دامن بزند. این، فارغ از هزینه فداکارانه ای است که آقای قالیباف برای کشور به جان خرید، و مواضع انقلابی بسیار خوبی که قبل و بعد از مذاکرات گرفت. 💢ادامه دارد @IMANI_mohammad

ارزیابی متن و فرامتن مذاکرات پاکستان -۳ جمع بندی مذاکرات، به همراه برخی نقدها و ملاحظات فنی قابل تامل، تقدیم رهبر انقلاب شد. نهایتا تصمیم بر آن شد که برای به هم زدن بازی آمریکا و تثبیت پیروزی میدان، این بار مذاکره برگزار نشود. علت هم به میانجی پاکستانی و طرف آمریکایی ابلاغ شد: مادام که طرف مقابل، آتش بس را زیر پا می گذارد و متعرض کشتی های ایران می شود، مذاکره معنایی ندارد و آتش بس هم در واقعیت امر، لغو است. نکته قابل تامل اینکه ترامپ نوبت قبل، آتش بس کذایی را در ازای دریافت امتیاز مذاکره فروخت، اما این بار در مقابل استقامت و اقتدار و تدبیر ایران، مجبور شد با وجود لغو مذاکرات، آتش بس را به شکل یکطرفه تمدید کند. ایران در مرحله جدید، نه تنها مذاکره نکرد، بلکه سه کشتی و نفتکش متخلف را هم در خلیج فارس مورد اعمال قانون قرار داد و مجددا نشان داد که تنگه هرمز، با تهدید و شیطنت های آمریکا گشوده نخواهد شد. آمریکا، مرتکب جنایت جنگی آن هم وسط مذاکره شده و بنابراین، هر نوع مذاکره ای باید شامل معرفی رسمی متجاوز، مجازات جنایتکاران، دریافت غرامت، و ارائه تعهد معتبر مبنی بر عدم تکرار جنایت باشد. با وجود برخی اشکالات در کیفیت مذاکره، کشور ما دستاوردهای فرا مذاکراتی در زمینه تقویت نیروهای مسلح و قدرت آفندی و پدافندی کشور هم داشت. ضمنا -ولو با پرداخت هزینه هایی- بار دیگر حجت بر دیر باورترین افراد تمام شد که آمریکا دنبال دیکته و تحمیل است و نه توافق محترمانه. انواع اهانت ها و دروغ هایی که ترامپ بر زبان راند، از کلافگی و درماندگی در مقابل ابتکار عمل رهبری ایران حکایت می کند. او کوشید با فرافکنی، دودستگی و شکافی را که شخصا در آمریکا به بار آورده، به ایران نسبت دهد. این در حالی است که هم در میان مردم و هم در میان مسئولان ایرانی، بالاترین انسجام ممکن ظرف چند سال اخیر پدید آمده است. در عین حال باید مراقب مشورت های مسموم جریان نفوذ و همچنین اختلاف افکنی خنّاسان بود. بسیار ضرورت دارد که اعضای تیم مذاکره کننده، عبرت ها و درس های مذاکره اخیر را برای ارتقای انسجام ملی بازگو کنند و راه دو قطبی سازی های جعلی (مثل مذاکره یا مقاومت) را ببندند. همچنین، مهم است که ایستادگی بر مطالبات و خطوط قرمز رهبر انقلاب جا بیفتد و مدیران ارشد بر این اصل تاکید کنند که خطوط قرمز حکیمانه ای که از سوی رهبر انقلاب اعلام و ابلاغ می شود، غیر قابل عدول و چانه زنی است. @IMANI_mohammad

. 💢 تصویر واقعی ستاد جنگ ترامپ @IMANI_mohammad

. تصویر واقعی ستاد جنگ ترامپ 🔹این، یک تصویر معمولی نیست؛ نمایه واقعیت توانمندی آمریکا، فارغ از رنگ و لعاب های رسانه ای است. 🔹نیوزویک نوشت: 🔻«تصاویر غذای نظامیانی که در ناو لینکلن حضور دارند، توسط یکی از آنها منتشر شده. کهنه ‌سربازی که تصاویر را منتشر کرده، می‌گوید یکی از دوستانش، از کاهش وزن ۸ کیلویی فرزندش در ناو خبر داده است. 🔻اما مشکل فقط غذا نیست؛ مشکل روحیه هم هست. خانواده‌ها می‌گویند بسته‌ها و نامه‌هایی که فرستاده‌اند، هنوز به مقصد نرسیده و در بن‌بست لجستیکی گیر کرده است. 🔻وقتی سیستم غذا و ارسال پستی یک ارتش در هفته هشتم جنگ می‌لنگد، حتماً چیزهای مهم‌تری هم درحال فروپاشی است که ما از آنها بی‌خبریم.» 🔹این عکس ها، تصویر واماندگی اتاق جنگ پنتاگون و دولت آمریکاست. 🔹نظامی خط مقدم، وقتی از غذا شکایت می کند و تصویر آن را به پشت جبهه می فرستد و منتشر می شود، یعنی این جنگ، کمترین قداستی در ذهن او ندارد و تاب آوریش در هم شکسته است. 🔹خبر دیگری که در تصویر نیوزویک پنهان است، از هم گسیختگی لجستیک (پشتیبانی) با میدان جنگ، در همان چند هفته اول است و حال آن که وزیر جنگ متوهم آمریکا دیروز ادعا کرد عجله ای برای پایان جنگ نداریم. 🔹تصویر، همچنین تایید اخبار قبلی درباره مخالفت خدمه ناوهای آمریکایی با اعزام به جنگ است. 🔹قبل از اقدام خدمه ناو لینکلن، خدمه ناو فورد، با خرابکاری در فاضلاب کشتی و آتش سوزی در رختشویخانه، موجب اعزام ناو به تعمیرگاه شدند. صف های طولانی دستشویی، حاکی از بحران فاضلاب در نیروی دریایی پنتاگون بود! 🔹احتمالا همین وضعیت در ناوهای بوش و تریپولی و.. هم حاکم است. نظامیان آمریکایی نمی دانند برای چه باید با ایران بجنگند و تلفات بدهند. 🔹اما خبر مهم تر، همان است که دیروز روزنامه انگلیسی تلگراف نوشت: 🔻"پنتاگون، تحت فشار جنگ با ایران فروپاشیده است. برکناری رئیس نیروی دریایی، نشان دهنده ناامیدی ترامپ از ناکامی در پایان دادن به بن بست جاری است. 🔻وزارتخانه ای که تحت رهبری پیت هگسث به هرج و مرج کشیده شده، گزینه هایش رو به پایان است. 🔻نه تنها کشتی های ایرانی محاصره را می شکنند و کشتی های خارجی را توقیف می کنند، بلکه به نظر می رسد نیروی دریایی ترامپ، رهبری خود را از دست می دهد. 🔻جنگ مدت هاست از چهار تا شش هفته اولیه ای که ترامپ پیش بینی کرده بود، گذشته است. پنتاگون تحت رهبری هگست، به پارانویا، هرج و مرج و خیانت فرو رفته است. 🔻او در سه هفته، رئیس ستاد ارتش آمریکا و چند نفر دیگر را برکنار کرده است. از فوریه ۲۰۲۵، تعداد بی سابقه ای از رهبران ارشد پنتاگون اخراج شده اند". 🔹ژنرال کین رئیس ستاد مشترک ارتش آمریکا، پیش از آغاز جنگ به ترامپ هشدار داد که پنتاگون و ارتش، تاب و توان طولانی شدن جنگ را ندارند و اگر جنگ از چند هفته بگذرد، تلفات و خسارات غیر قابل تحمل خواهد شد. 🔹پریشان حالی آمریکا را در مخالفت ناتو با همراهی در جنگ ایران (شراکت در خسارات آن) هم دید. 🔹برخی تحلیلگران ارشد در آمریکا مکرا می گویند که ترامپ و تیم کوتوله وی، سیاست خارجی و اعتبار و اقتدار نظامی آمریکا را به مفهوم واقعی کلمه "به گند کشیده اند". @IMANI_mohammad

رئیس سابق سیا در روز پنجاه و هفتم جنگ رئیس سابق سیا: جنگ با ایران چاله عمیقی است که در آن مانده ایم آمریکا در مقابل حکومت ریشه‌دار ایران گزینه مطلوبی روی میز ندارد دیگر تحلیلگران چه می گویند؟ اثر سیلی تحقیرآمیز ایران به اسرائیل و آمریکا تا دهه‌ها خواهد ماند. خاورمیانه به وضعیت پیش از جنگ بازگردد، غیر واقع‌بینانه و خطای محاسباتی آمریکاست. ایران با اهرم‌هایی مانند کنترل تنگه هرمز همچنان دست برتر را دارد. نظریه مرد دیوانه و قلدری ساده‌لوحانه ترامپ، نسبت به ایران جواب نداد. ترامپ شبیه گورباچف و شرایط آمریکا شبیه سال‌های پایانی شوروی است. خروج آمریکا از منطقه اختیار نیست، اجباری است. آمریکا عملاً تسلیم شده است. ایران در اراده و پایداری دست برتر را دارد. @IMANI_mohammad

۳ احتمال درباره شلیک با اسلحه شکاری 🔻سخنگوی پلیس آمریکا: فرد تیراندازی کننده در مراسم امشب (شام ترامپ با خبرنگاران) تنها بوده و کسی او‌ را پشتیبانی نکرده است. 🔻رئیس پلیس واشنگتن: مظنون با چندین سلاح - تفنگ ساچمه‌ای، تپانچه و چاقو - به ایست بازرسی سرویس مخفی حمله کرده است. 🔻مدیر اف‌بی‌آی: مهاجم از یک سلاح شکاری استفاده کرده است. همچنین اف‌بی‌آی در حال بررسی سلاح کشف‌شده از مظنون و پوکه‌های گلوله‌ای است که در محل تلاش برای نفوذ پیدا شده‌اند. 🔹ماجرای تیراندازی در مهمانی ترامپ واقعی بوده یا ساختگی؟ 🔹اگر واقعی بوده، چگونه یک معلم عادی توانسته با تفنگ ساچمه ای و چاقو و تپانچه، از چند لایه امنیتی شدید و ده ها پلیس و نیروی امنیتی عبور کند؟ 🔹اصلا یک معلم آمریکایی چرا باید تصمیم بگیرد ترامپ را از پای در آورد؟ با کدام نفرت و برانگیختگی؟ 🔹این امر، چه ارتباطی به سقوط شدید مقبولیت رئیس جمهوری که فقط یک سال از روی کار آمدنش می گذرد و دائما سرگرم پمپاژ جنگ اعصاب و شکاف سازی در داخل آمریکا و جنگ افروزی پر هزینه در خارج بوده، دارد؟ 🔹اما اگر فرض کنیم ماجرا، صحنه سازی ترامپ یا اطرافیان وی بوده، چه معنایی می تواند داشته باشد؟ آیا او و دولتش، آن قدر دستشان از ارائه حداقل دستاورد خالی است که مجبورند با صحنه سازی، اذهان را منحرف کنند؟ 🔹ترامپ، رکورد عدم مقبولیت بایدن و بوش را شکسته است. 🔹فرض سوم می تواند این باشد که مافیای پشت پرده پرونده اپستین، خواسته باشند از ترامپ زهر چشم بگیرند. شاید هم به وقتش -اگر احساس کردند تاریخ مصرف ترامپ تمام شده- او را مثل اپستین قربانی کنند. 🔹این احتمال البته باید ثابت شود و سند و مدرکی داشته شد. 🔹در غیر این صورت، احتمالات قبلی تقویت می شود، به ویژه اینکه متهم، یک معلم با تفنگ ساچمه ای و اسلحه شکاری است. @IMANI_mohammad

جنگ ۶۰ روزه و ماهیت نبرد راهبردها رشد و بلوغ یک انسان، بیش از آنکه با افزایش توان جسمی سنجیده شود، ناظر به تشخیص، قدرت روحی و تحمل مسئولیت است. اینکه در مقابل چالش‌ها، تاب‌آوری داشته باشد. جا نزند و خود را نبازد، بلکه از تهدید‌ها، فرصت بسازد. جامعه رشد یافته نیز از همین جنس است. یعنی قبل از هر مؤلفه دیگری، واجد مهارت تاب‌آوری و قدرت پیش‌روندگی در تندباد بحران‌هاست. 1) جنگ تحمیلی سوم که فردا 60 روزه می‌شود، میدان بروز رشد ملت ایران است. چه چیزی برخلاف محاسبات دشمن، موجب تاب‌آوری درخشان این ملت شد؟ جنس این استقامت پیروز چیست؟ چگونه باید آن را تثبیت و تقویت کرد و برای پیشرفت کشور به خدمت گرفت؟ سخن از دو مدل، «راهبرد» و «راهبری» است که موجب می‌شود یک ملت، شهیدان خود را با افتخار سر دست بگیرد و دیگری، کشته‌هایش را پنهان دارد و نتواند به آنها مباهات کند. یک ملت، به مدت دو ماه هر شبانه‌روز به میدان آمده و سینه سپر کرده است، اما در مقابل، هیچ اجتماعی در دفاع از جنگ افروزان برپا نمی‌شود، چون تلقی شرافتمندی نسبت به آن وجود ندارد. 2) ایران در این جنگ، راهبردی و منسجم و با وقار رفتار کرده است؛ اما آمریکا، آشفته و هیجانی و سردرگم. ایران، رهبر حکیم خود را در جنگ تحمیلی از دست داد. اما معماری رهبر شهید، چنان استوار بود که ایران، منسجم و مقتدر ایستاد و بزرگ‌ترین شکست 80 سال اخیر را به آمریکا تحمیل کرد. در مقابل، آمریکا شبه رهبری دارد که گروگان مافیای جزیره فحشا، و معمار از هم گسیختگی راهبردی در آمریکاست. ترامپ، با ادعای شکست دادن 3 روزه ایران، جنگ‌افروزی کرد، اما آمریکا را در مخمصه تنگه هرمز انداخت. همین دیروز، «نورالی ناتزن» تحلیلگر جمهوری‌خواه و حامی پیشین ترامپ گفت: «او، خیلی شبیه بچه‌‌ای است که از شدت کلافگی، اسباب ‌بازی‌‌هایش را از کالسکه بیرون پرت می‌‌کند؛ چون خودش هم می‌‌داند که اوضاع در مقابل ایران، مطلقاً به ‌هم‌ ریخته و فاجعه ‌بار است». 3) در مقایسه تفاوت دو رهبری (اگر قابل مقایسه باشند)، باید به اعترافات «رائول مارک گرشت» افسر پیشین سیا و عضو ارشد بنیاد دفاع از دموکراسی‌ها اشاره کرد. نشریه فارین پالیسی، ۴ مهر ۱۳۹۸ در حالی که ترامپ در اوج توهم بود، گفت‌و‌گویی را با «گرشت» ترتیب داد. این عنصر ضدایرانی، هر چند عقده‌گشایی فراوانی علیه رهبر انقلاب انجام داد، اما نهایتا اذعان کرد: «باید بگویم که گزینش اهداف از سوی ایرانی‌ها مرا بسیار تحت تاثیر قرار داده است. رهبر عالی ایران، این اقدام را آزمونی نهائی برای عقب‌نشینی آمریکا می‌داند... اعمال تحریم بیشتر، پاسخی ضعیف است. زمانی که نمی‌توانید هیچ کار دیگری انجام دهید، از تحریم استفاده می‌کنید... برخی افراد، رهبر عالی ایران را بازیگری محتاط می‌دانند، اما واقعیت این است که او، رویارویی با محدودیت‌ها و کنار زدن آنها را دوست دارد. رهبر عالی ایران، یکی از موفق‌ترین رهبران خاورمیانه از زمان جنگ جهانی دوم است. او از مهارت‌های ممتاز و استعداد‌های عالی برخوردار است. من می‌توانم بر مبنای رکورد‌های آماری بگویم که رهبر عالی ایران، قطعا برتر از ترامپ و در نقطه مخالف او قرار دارد. من در این باره اطمینان دارم، چون سال‌ها درباره او مطالعه کرده‌ام». 4) رهبر جدید ایران، در کنار جراحت، داغدار شهادت مظلومانه پدر و همسر و سه هزار و چهارصد فرمانده و مدیر و نخبه و شهروند ایرانی است؛ اما خیابان و میدان و دیپلماسی را حکیمانه و با وقار، پیش برده است. او آخرین بار، اذن مذاکره را داد و خباثت و عهدنشناسی آمریکا مجددا نمایان شد؛ سپس، درست جایی که ترامپ تهدید را چاشنی کار کرده بود تا امتیاز بگیرد، میز بازی دشمن را به هم زد. با اقتدار، راه سوءاستفاده حریف از مذاکره را بست و مجوز برخورد مقتدرانه با دشمن را در دریا صادر کرد. در مقابلِ رهبر جدید ایران -که نیم قرن در مکتب امام شهید، حکمت نظری و عملی آموخته- سیاستمدار جنایتکار اما وامانده‌ای است که همه دنیا بر خِرد آشفتگی و زوال عقل وی گواهی می‌دهند. 5) ترامپ و وزیر جنگ او را باید در رتبه «احمق» و «احمق‌تر» رتبه‌بندی کرد. این دو ادعا کرده‌اند نیروی دریایی وتوان نظامی ایران را نابود کرده‌اند. اما چنان کم آوردند که دو بار مجبور به اعلام آتش‌بس شدند. تنگه هرمز، بعد از دو ماه، با اراده ایران همچنان بسته مانده و قوز بالای قوز اینکه آمریکای وامانده نمی‌داند جبهه مقاومت چه زمانی، اهرم تنگه دوم (باب‌المندب) را فعال می‌کند و شوک ترکیبی غیرقابل تحملی را به حریف می‌دهد. بی‌علت نیست که اشرار جنگ‌افروز، پس از طغیان اولیه، مانند گرگ زخم خورده به دور خزیده‌اند و شبانه‌روز زوزه می‌کشند. نه می‌توانند عقب‌نشینی کنند و نه توان کافی برای تکرار جنگ را - بی‌آنکه ضربات بدتری بخورند- دارند. یقین دارند که ایران و متحدانش، این بار برگ‌های جدیدی را رو می‌کنند. 💢ادامه دارد @IMANI_mohammad

6) جنگ، فردا 60 روزه می‌شود؛ و حال آن که به ترامپ متوهم گفته شده بود ظرف سه روز، گل سر سبد پیروزی‌ها را به چنگ می‌آورد. اما حالا دولت او در هفته نهم، وسط باتلاق دست و پا می‌زند. به یک معنا، تغییر رژیم، در حال وقوع است! ظرف چند ماه، بیش از 20 مقام دولتی و نظامی آمریکا، از جمله سه وزیر (کار، امنیت داخلی، نیروی دریایی)، مشاور امنیت ملی و دادستان کل و مدیر مرکز مبارزه با تروریسم، و 13 مقام ارشد نظامی، اخراج شده یا استعفا داده اند‌. ایرانِ قدرتمند، با آمریکا چه کرده که مقامات آن، برای نجات از مخمصه دست و پا می‌زنند و نیویورک‌تایمز و پروفسور رابرت پِیپ (استاد دانشگاه شیکاگو) و دیگران می‌گویند که جنگ، از ایران به عنوان چهارمین ابرقدرت رونمایی کرد؟ 7) درباره بزرگی بحران، همین بس که روزنامه انگلیسی تلگراف اخیرا نوشت: «پنتاگون، تحت فشار جنگ، فرو پاشیده است. برکناری رئیس نیروی دریایی، نشان‌دهنده ناامیدی ترامپ از ناکامی در پایان دادن به بن‌بست است. وزارتی که تحت رهبری هگسث به هرج و مرج کشیده شده و به گفته افراد مطلع، در حال از دست دادن ایده‌ها برای پایان دادن به درگیری است. نه تنها ایرانی‌ها، کشتی‌ها را توقیف می‌کنند و کشتی‌های شان، محاصره را می‌شکنند، بلکه به نظر می‌رسد نیروی دریایی آمریکا، رهبری خود را از دست می‌دهد. جنگ، مدت‌هاست از چهار تا شش هفته پیش‌بینی شده، گذشته است. پنتاگون تحت رهبری هگست در پارانویا، هرج و مرج و خیانت فرو رفته است. او از فوریه تاکنون، تعداد بی‌سابقه‌ای از مقامات ارشد را برکنار کرده است». 8) دولت آمریکا، بشدت تحت فشار است. چند روز قبل، خبرنگار پرسید: «به مردم آمریکا که می‌‌پرسند جنگ چقدر دیگر طول خواهد کشید، چه می‌‌گویید؟» ترامپ، آن قدر به هم ریخته بود که طاقت از کف داد و گفت: «تو چقدر بی‌شرفی! آنچه را گفتم نشنیدی؟ جنگ ویتنام چند سال طول کشید؟». در همین حال، معاون او «ونس»، با اذعان به گسترش اعتراضات گفته است: «من با آمریکاییانی که پس از ۲۵ سال درگیر شدن در خاورمیانه خسته شده‌‌اند، همدردی می‌‌کنم. نگرانی را درک می‌‌کنم، اما تفاوت این است که قبلا رؤسای‌ جمهور احمقی داشتیم»! مفهومِ این مواجهه با افکار عمومی، چیزی جز درماندگی و به ستوه آمدگی است؟ 9) روایت جهانی درباره «تاب‌آوری ملت ایران و چیرگی در جنگی بی‌نظیر»، به حد تواتر رسیده است: - وال ‌استریت ژورنال: ترامپ، نگران تکرار شکست کارتر، و ضربه‌‌ای است که از ایران خورده است. - مارک اسپر، وزیر دفاع سابق: ایرانی‌‌ها، در مقابل شدید‌ترین حملات تاب آوردند و رئیس اطلاعات ملی ما گفت هیچ نشانه‌‌ای از گسست دیده نمی‌‌شود. آنها چنان احساس قدرت می‌‌کنند که درباره‌ شرایط پایان جنگ شرط می‌‌گذارند. - جان مرشایمر: محاصره ایران، نه تنها بیهوده است، بلکه اقتصاد جهانی را در لبه پرتگاه قرار می‌‌دهد. ایران، کشوری شدیداً ملی‌ گرا و سرسخت است و در برابر تهدید وجودی، تاب‌آوری بالایی دارد. آنها و حوثی‌‌ها به ‌زودی، دریای سرخ را مسدود خواهند کرد و با فلج کردن اقتصاد، ترامپ را وادار به عقب‌‌نشینی می‌‌کنند. - آدام ارلی، دیپلمات سابق: اسرائیل و آمریکا، مقاومت ایران را دست کم گرفتند. ایرانیان، شور انقلابی دارند و می‌‌توانند درد را خیلی فراتر از محاسبه برنامه‌‌ریزان ما تحمل کنند. آنها خیلی دوام می‌آورند، مخصوصا وقتی، حرف زانو زدن مقابل آمریکا با‌شد. - پاتریشیا مارینز، تحلیلگر نظامی: جنگ نامتقارن ایران، دقیقاً طبق برنامه پیش رفت و موجب پیروزی از طریق تاب‌‌آوری شد. - نیویورک تایمز: برخلاف وعده پیروزی سریع و ارزان، قدرت‌ها در چنین جنگ‌هایی، معمولاً نه در میدان، بلکه به دلیل فرسودگی اقتصادی و داخلی فرو می‌‌پاشند. ادعای ترامپ نتیجه معکوس داده و منجر به جسورتر شدن ایران و انزوای آمریکا شده است. مقامات ما تصور می‌‌کردند ایران، با اولین فشار عقب ‌نشینی می‌‌کند. اما آنها تاب‌‌آوری ملی ایران و توان بهره‌‌گیری از جغرافیا را نادیده گرفته بودند. 10) دیگران هم ارزیابی‌های مشابهی درباره این «استقامت پیروز» دارند: - دنى سيترينوويج (مدير سابق میز ایران در اطلاعات ارتش اسرائيل): جنگ، بر پایه مفروضات نادرست درباره تاریخ و فرهنگ و تاب‌‌آوری نظام ایران آن شکل گرفت. نگران ‌کننده‌‌تر اینکه، هیچ مسیر واقع ‌بینانه‌‌ای برای پایان دادن به جنگ وجود ندارد. - گاردین: واشنگتن نه با مسئله تاکتیکی، بلکه شکست در برآورد راهبردی مواجه است. سردرگمی، پیامد شکاف عمیق میان انتظارات و واقعیات، و ناتوانی از درک ایرانی است که تاب‌‌آوری ساختاری ایجاد کرده است. تغییر رویکرد از «شوک و هراس» به «صبر کن و ببین»، نه انتخاب استراتژیک، بلکه عقب‌‌نشینی آمریکا مقابل واقعیات‌ تحمیلی است. 💢ادامه دارد @IMANI_mohammad

- بلومبرگ: ترامپ، از اینکه حکومت ایران فرو نپاشیده و تسلیم نشده، خشمگین است. این تاب‌‌آوری، غافلگیر‌کننده بود. گزینه‌های ترامپ، به خاطر توان ایران برای ادامه درگیری، محدود‌تر شده، و هزینه‌های طولانی شدن جنگ، بدون نشانه‌‌ای از عقب‌‌نشینی ایران، ناامیدی ترامپ را تشدید کرده است. - الکس یانگر، رئیس سابق سرویس جاسوسی انگلیس: ایران، دست برتر را در جنگ دارد. از اینکه به این نتیجه رسیده‌‌ام، متأسفم. آمریکا، ابتکار عمل را به ایران واگذار کرد. تصمیمات درست نظامی از ژوئن گذشته، قدرت تاب‌آوری بیشتری به آنها داده و با فهم اهمیت جنگ انرژی، تنگه‌‌ها را در وضعیت تهدید نگه داشته و درگیری را به سطحی جهانی کشاندند. - ریچارد‌ هاس، رئیس سابق شورای روابط خارجی آمریکا: در این جنگ، احتمالا تاب‌‌آوری ایران بهتر از آمریکا خواهد بود. یک تحقیر پرهزینه در نهایت انتظار آمریکا را می‌کشد. - دو ویلپن، نخست‌وزیر پیشین فرانسه: ما در ایران، روحیه مقاومت بسیار مستحکم را دست ‌کم می‌گیریم، اما به سختی می‌توان بر این روحیه غلبه کرد. - میشل بنهامو مدیر مؤسسه اروپایی جنگ: آمریکایی‌ها ضربه سختی خوردند و نمی‌دانند چگونه واکنش نشان دهند. ترامپ جرات نمی‌‌کند بگوید بازنده شده؛ چرا که به هیچ وجه نمی‌‌خواهد به کارتر دیگری تبدیل شود که او هم قربانی شکست مقابل ایرانی‌‌ها شد. 11) جنگ اراده‌ها، از یک میدان به میدان دیگر منتقل، اما متوقف نمی‌شود. رویکرد مقتدرانه ایران موجب شده که در جبهه دشمن شکاف بیفتد و حتی دولت‌های غربی بگویند این جنگ، جنگ ما نیست. دیپلماسی ما (فراتر از مذاکره فرسایشی با آمریکا) باید در سراسر جهان، به یارگیری از کشورهایی بپردازد که منافع‌شان به خاطر شرارت آمریکا و اسرائیل آسیب دید. ضمنا باید به دشمن اطمینان داد که در صورت لزوم، جنگ منطقه‌ای ابعاد دردناک‌تری خواهد یافت. 12) ملت رشید ما در جنگ تحمیلی، بر خلاف مغالطه مسموم «نمی‌شود» و «نمی‌توانیم»، نشان داد که می‌تواند. اگر هم جایی نقض و کاستی هست، مربوط به قصور و تقصیر‌ها و غفلت یا انحرافات مدیریتی در برخی بخش‌هاست، نه ناتوانی ملت و نظام. باید این مدل موفق جهادی در حوزه دفاعی و نظامی را به دیگر حوزه‌های مدیریتی توسعه داد. اقتصاد و صنعت، وقتی رونق می‌گیرند و ثمرات ملی می‌دهند که رنگ و بوی ایثار و مجاهدت به خود بگیرند. ملت ما در این جنگ، قدرت خیره‌کننده جهانی را به نمایش گذاشت و ده‌ها میلیون جانفدا در عرصه‌های گوناگون، پار کار آمدند. در جنگ اقتصادی، رسانه‌ای و دیپلماتیک هم باید مجال به میدان آمدن عناصر کاربلد و جانفدا را فراهم، و بازدارندگی بیشتر تولید کرد. مردم پایه مقاومت پیروز هستند. مسئولان باید برای تثبیت و توسعه این پیروزی، دیدبان حامی زندگی مردم باشند و با قاطعیت تمام، سر فرصت‌طلبان و تروریست‌های اقتصادی را به سنگ بکوبند. این، موجب تقویت سرمایه اجتماعی و مقاومت ملی است. در این نبرد تمدنی، باید در تراز بزرگی ملت رشید ایران بزرگ شد و از بازی در زمین نیرنگ دشمن پرهیز کرد؛ چه فریب مذاکراتی باشد و چه تفرقه‌افکنی در پوشش موافق و مخالف مذاکره. 💢یادداشت روز کیهان @IMANI_mohammad

ترامپِ تُهی شده چگونه شارژ می شود؟ سیاستمدار استراتژیست به ویژه در جنگ، کمتر حرف می زند تا مُشت خود را باز نکرده و به حریف این پیام را نداده باشد که چیزی در چنته ندارد. دونالد ترامپ، بر عکس زیاد حرف می زند و کاری هم از پیش نمی برد. اما آشکار می کند که لاف و لفاظی، در شخصیت وی، بر داشتن دست پُر و تهدید معتبر، پیشی گرفته است. او، از استراتژی تُهی شده است. شصت روز از آغاز جنگ، و بیست روز از اعلام آتش بس می گذرد. ترامپ، چهل روز جنایت کرد. اما در مقابل، چنان ضربات دردناکی خورد که تن به آتش بس داد و با وجود چند نوبت صدور ضرب الاجل، نتوانست ایران را عقب براند. سیزده پایگاه مهم آمریکا در منطقه، و بیش از دویست هواپیما و پهپاد پیشرفته پنتاگون منهدم شدند. ناوگان دریایی او ناچار به عقب نشینی تا اقیانوس هند شد. آمریکا به اورانیوم های غنی شده دسترسی پیدا نکرد ،اما بیابان های جنوب اصفهان، گورستان هواپیماهایش شد. تنگه هرمز، بسته ماند. ایران به تلافی توقیف شدن چند کشتی، چند کشتی را توقیف کرد. فشار متقابل ایران، چنان شدید بود که ترامپ، وزیر نیروی دریایی را اخراج کرد. چند مقام ارشد پنتاگون هم از سوی هگست وزیر جنگ، اخراج شدند. نشریه تلگراف گزارش داد: شیرازه وزارت جنگ آمریکا از هم پاشیده است. ترامپ از سوی بسیاری از حامیان سیاسی و رای دهندگان سابق، به خاطر راه اندازی جنگی پر خسارت و بی دستاورد سرزنش می شود. بنزینی که طبق وعده او باید به زیر دو دلار می آمد، بالای چهار دلار رفته است. محبوبیت ترامپ در روند سقوط شدید، گوی سبقت را از بایدن و بوش ربوده است. در این وضعیت بغرنچ، او زیاده گویی می کند و پر از اشتباه و تناقض سخن می راند. به وضوح، آشفته است. فحاشی می کند؛ اما نمی داند راه در رو کجاست. درنده خوترین رئیس جمهور آمریکا، که بنا داشت با تقلید از شگرد "مرد دیوانه" نیکسون، دنیا را مرعوب و مطیع خود کند، به ستوه آمده است. در چنین شرایطی، نباید هیچ پیغامی که رنگ و بوی عقب نشینی داشته باشد، به او منتقل شود. در برابر آخرین تقلاهای فریبکارانه ترامپ برای ستاندن امتیازی که در جنگ به دست نیاورده، فقط باید پیام اقتدار فرستاد. ترامپ، روحیه خود را باخته و فقط با دیدن اقتدار ایران از پا می افتد. بر عکس، هر نوع پیامی که مستقیم یا غیر مستقیم، بوی ضعف و تردید و انفعال بدهد، او را شارژ می کند. @IMANI_mohammad

. 💢اعتراف حامی دیروز جنگ به شکست تاریخی آمریکا @IMANI_mohammad