رفته رفته خسته میشود آدمیزاد،
نه از تو، تصدقت از تو که هیچوقت و هیچگاه خسته نمیشوم؛
بلکه از انتظارت خسته میشوم.
از این چشم به راهی.
از این نوای غمگین.
از این زندگی بی تو.
آدمیزاد ظرفیتی دارد،
میبُرد از همه چیز، مخصوصا اگر انتظار باشد.
خستهام…
آنقدر که انگار شانههایم زیر وزن روزها ترک برداشتهاند.
گاهی حس میکنم جهان، هرچه بیرحمی دارد روی من امتحان میکند.
و من، در میان این همه آشوب، مقصرترین آدمِ زندگیِ خودم میشوم.
آنقدر خودم را سرزنش میکنم
که گاهی یادم میرود
من نیز آدمی هستم
با قلبی که میتپد،
با احساسی که زخم برمیدارد،
و با جانی که خسته میشود.
گاهی یادم میرود
که من هم حق دارم از پا بیفتم،
حق دارم بلرزم،
حق دارم درد داشته باشم.
و در سکوتِ آخرِ شب،
وقتی همهی بارهای دنیا از شانهام میگذرد،
آرام زیر لب میگویم:
«من هم انسانم…
و چه خستهام.»
#خزعبلات.
هدایت شده از پیرِشعر .
بوسه هم دیگر نمیبخشد به دل آرامشی
دست بگشا و مرا در کنج آغوشت نشان .
| شاهدسنقری