بسم الله الرحمٰن الرحیم؛

به‌نظرتون ما چرا نماز هامون رو با حضور قلب و تمرکز نمیخونیم؟؟

_متاسفانه مشکل ما اینه خدا رو بزرگ نمیبینیم، مثلا آقا من بنده به این کوچیکی و حقیری که اگه خدا فقط چند ثانیه نگاهش رو ازم بگیره دیگه هیچ کاری نمیتونم انجام بدم و حرکت کنم، حالا ایستادم جلوی خالق کل جهان و هستی..

و حواسمون نیست جلوی چه کسی ایستادیم.. 💔 معمولا وقتی یه بزرگتر داره بازی بچه ها رو تماشا میکنه، بازی برای بچه ها یه لذت خاصی داره. چون وقتی بچه ها احساس میکنن یه بزرگتر داره تماشاشون میکنه و همه حرکاتشون رو زیز نظر داره، شور و هیجان خاصی توشون ایجاد میشه که نشاط بازی رو بیشتر میکنه و میخوان به چشم بزرگتر بیان. 🫴🏼

حالا بنده خدا به این فکر تو جلوی خدا وایسادی نماز بخونی و عبادت کنی و خدا منتظر توست.. دیگه بزرگ تر از خدا؟؟

پس چرا مراقب نیستیم نمازمون رو با اخلاص بخونیم؟ و مدام فکر نکنیم اونقدری که وسط نماز دچار شک و تردید میشیم. چون صفت عظیم و کبیر خدا رو درک نکردیــــم. اخلاص یعنی به قدری خدارو بزرگ ببینی که همه ی کارهات رو با احساس نشاط و خوشحالی انجام بدی چون میدونی خدا داره نگاهت میکنه.

وقتی تو زندگی مون اخلاص نباشه، تو کارامون همش منتظر نتیجه می مونیم. نتیجه گرایی تو مسیر معنویت، خیلی ضرر داره و خطرناکه. 💔

*حرف ها برگرفته از کتاب طعم شیرین خدا "من با خدای کوچکم قهرم". خبب حالا چکار کنیم توی نمازمون حضور قلب و تمرکز داشته باشیم!؟ 👇🏽