🔰 #یادداشت |🔻سخنی با رئیس جمهور ✍🏼دکتر حسن نعیم آبادی 🔸آقای پزشکیان: نخبگان ، دانشمندان و یاری کنندگان کشور به کجا مراجعه کنند ؟ ◽رئیس جمهور محترم، که با دغدغه ای کم نظیر، بارها و بارها بر یک حقیقت اساسی انگشت می‌گذارند: «کشور بدون مشارکت و همکاری نخبگان به جایی نمی‌رسد» و «شما بیایید و این کار را بگیرید و انجام دهید». این شاه‌بیت کلام ایشان، که در همه سخنرانی‌ها تکرار می‌شود، نشان از نگاهی عمیق و مسئله محور دارد. اما افسوس که این حقیقت والا، امروز در فاصله میان گفتار و ساختار عملی، گرفتار آمده است. هیچ راهکار عملی، هیچ مرجع مراجعه، هیچ درگاه ثبت‌نام، هیچ فرآیند شفافی برای آن «بیایید و انجام دهید» تعریف نشده است. و بدتر آنکه، به گواه قرائن، حتی مشاوران و نزدیکان ایشان نیز استقبال چندانی از عملیاتی‌سازی این ایده ندارند. ◽جناب رئیس‌جمهور، شما مکرراً فرموده‌اید: «من به تنهایی نمی‌توانم کاری کنم. بیایید دست به دست هم دهیم». اما مردم و نخبگان پرسش مشخصی دارند: بیاییم کجا؟ با چه سازوکاری؟ چه کسی شنونده است؟ چه تضمینی وجود دارد که ایده ما گم نشود یا در بروکراسی دفن نشود؟ هیچ آدرس مشخصی، هیچ سامانه‌ای، هیچ دبیرخانه‌ای، هیچ پنجره واحد نمی‌یابد. نتیجه چه می‌شود؟ انبوهی از سرمایه فکری و تجربی هدر می‌رود و آن شور اولیه به سرخوردگی و انفعال تبدیل می‌شود. این خلأ ساختاری، هزینه‌های سنگینی دارد. نخست، تولید ناامیدی در نخبگان: وقتی یک فرد متخصص چند بار ایده خود را به نهادهای مختلف بفرستد و یا پاسخی نگیرد، یا پاسخ کلی و تشریفاتی بشنود، قطعاً بار چهارم اقدام نخواهد کرد. دوم، تضعیف اعتماد عمومی به گفتمان مشارکتی: مردم به سرعت تشخیص می‌دهند که «حرف زیبا» بدون «ساختار پشتیبان»، صرفاً یک استعاره سیاسی است. سوم، غارت ایده‌ها توسط جریان‌های موازی: نبود سازوکار رسمی، موجب می‌شود افراد فاقد صلاحیت یا ذی‌نفوذان غیرمسئول، ایده‌های نخبگان را مصادره کنند و به نام خود ارائه دهند، که این خود بی‌عدالتی ساختاری است. ◽اما نگران‌کننده‌تر از همه، موضع مشاوران و نزدیکان ایشان است. چرا این ایده راهبردی، با وجود تأکید مکرر خودِ رئیس‌جمهور، در درون دولت تزریق نمی‌شود؟ دلیل را باید در سه عامل جست: نخست، عادت به حکمرانی بسته و جوان ستیز و تحول باور؛ بسیاری از مدیران ارشد همچنان بر این باورند که «حل مسائل کار کارشناسان و مدیران درون‌دولتی است» و مشارکت نخبگان بیرونی را مزاحمت یا تهدید می‌دانند. دوم، ترس از از دست دادن کنترل؛ سازوکار شفاف مشارکت به معنای ورود صداهای جدید، نقدهای صریح و مطالبه‌گری مستمر است که تحمل آن برای برخی مدیران آسان نیست. سوم، نبود انگیزه اجرایی؛ تا وقتی که «میزان تعامل با نخبگان» به یک شاخص ارزیابی عملکرد مدیران تبدیل نشود، هیچ مدیری به خود زحمت طراحی چنین سازوکاری نخواهد داد. و متأسفانه به نظر می‌رسد تیم مشاوران دولت نیز یا به عمق این مسئله واقف نیستند یا ترجیح می‌دهند با همان روال سنتی پیش بروند. ◽پیشنهاد: جناب رئیس‌جمهور، راهکار مشخص و عملی این است: به جای سخنرانی، یک دستور اجرایی صادر کنید. تنها یک صفحه کافی است. عنوان آن: «آیین‌نامه تشکیل دبیرخانه دائمی مشارکت نخبگان در حکمرانی» که در آن قید شود: ۱. ظرف دو هفته، یک سامانه ملی راه‌اندازی شود. ۲. هر شهروند دارای مدرک تحصیلی مرتبط یا سابقه مدیریتی یا اختراع یا تألیف، بتواند در آن ثبت‌نام کرده و «تعهد همکاری داوطلبانه» بدهد. ۳. فهرست 10۰ مسئله اولویت‌دار کشور (با استخراج از اسناد بالادستی) منتشر شود. ۴. هر نخبه بتواند حداکثر سه مسئله را برای همکاری انتخاب کند و ایده مکتوب خود را ارسال نماید. ۵. مهلت پاسخ‌دهی به ایده‌ها تعیین شود. ۶. عملکرد مدیران در تعامل با این سامانه، بخشی از ارزیابی سالانه آنان باشد. ۷. یک شورای راهبری متشکل از خودِ نخبگان منتخب (نه فقط دولتی‌ها) بر فرآیند نظارت کند. ◽و امامهمتر از همه: از مشاوران خود بخواهید که صریحاً نظر دهند چرا تا امروز این کار انجام نشده است. اگر مانع، فقدان بودجه است، که نیست. اگر مانع، ضعف فنی است، که در کشور ما صدها شرکت دانش‌بنیان آماده همکاری‌اند. اگر مانع، اراده است، آن را باید شما ایجاد کنید. و اگر مشاوران شما به دلایل پنهان با این ایده مخالفند، آنها را تغییر دهید. چون این ایده، ایده شخصی شما نیست؛ این خواست حیاتی در حکمرانی نوین کشوراست.

◽ ملت ایران دیگر از «گفتمان خوب و عمل ضعیف» خسته شده است. شما فرصت تاریخی دارید تا ثابت کنید یک رئیس‌جمهور می‌تواند لایه‌های میانی دیوان‌سالاری را بشکند و مستقیماً به نخبگان متصل شود. یک قدم عملی، حتی اگر ناقص، ارزشی بیشتر از صد سخنرانی پرشور دارد. دستور بدهید و نظاره کنید که چگونه سیل ایده‌ها، ذهن‌ها و دست‌های توانای این سرزمین، به یاری دولت می‌آید. آن وقت، دیگر نخواهید گفت «بیایید انجام دهید»؛ بلکه خواهید گفت «دیدید، انجام شد». ┄┅┅┅┅🔻سیاست بین‌الملل 🔻 ┅┅┅┅┄ 🆔 @international_politics

📰 نشریه اخبار و تحلیل‌های چهارشنبه 10 تیر ۱۴۰۵ 📌#نشریه_اخبار_و_تحلیل_ها ☑️ با بصیرت تحلیل کنید 🇮🇷| basirat.ir 🇮🇷| @basirat_fa

🔻اهرم‌های نوظهور ایران در نظم پساجنگ ✍🏼مهدی نیک بین ◽تحولات اخیر در تنگه هرمز، لبنان و روند گفت‌وگوهای غیرمستقیم ایران و ایالات متحده نشان می‌دهد که موازنه قدرت در غرب آسیا وارد مرحله‌ای دیگر شده است؛ مرحله‌ای که در آن جمهوری اسلامی ایران توانسته اهرم‌های ژئوپلیتیکی و حقوقی خود را به ابزار چانه‌زنی مؤثر تبدیل کند. برخلاف برخی روایت‌ها اولیه که جنگ را با هدف مهار ایران توجیه می‌کردند، پیامدهای میدانی و دیپلماتیک اکنون حاکی از تقویت موقعیت ساختاری ایران است. ◽در پرونده تنگه هرمز، طرح عمان برای دریافت هزینه خدمات دریانوردی چه داوطلبانه و چه در قالب چارچوبی مشترک در واقع اعتراف ضمنی به واقعیت جدید قدرت در این آبراه است. درج بند «عبور امن بدون پرداخت هزینه» با اعتبار ۶۰ روزه در یادداشت تفاهم پایان جنگ، نشان می‌دهد حتی ایالات متحده نیز پذیرفته که وضعیت پیش از جنگ قابل بازگشت خودکار نیست. از منظر حقوق بین‌الملل دریاها، تمایز میان عوارض ترانزیت و هزینه خدمات امنیتی و ایمنی امکان طراحی سازوکاری مشروع را فراهم می‌کند؛ الگویی که در مالاکا و سنگاپور نیز سابقه دارد. بدین‌ترتیب، ایران با تکیه بر نقش خود در تأمین امنیت، مقابله با آلودگی و مدیریت بحران، می‌تواند هزینه‌های امنیتی تحمیل‌شده از جنگ را به سازوکار پایدار تأمین مالی تبدیل کند. افزایش قیمت نفت به بالای ۱۰۰ دلار نیز نشان داد که اختلال در هرمز نه یک تهدید لفظی، بلکه اهرمی واقعی است. ◽هم‌زمان، اقدام خزانه‌داری آمریکا علیه مؤسسات مالی مرتبط با حزب‌الله، بیش از آنکه تضعیف محور مقاومت باشد، نشان‌دهنده استمرار راهبرد فشار حداکثری در شرایطی است که واشنگتن به گفت‌وگوهای فنی در دوحه نیازمند است. برگزاری مذاکرات به‌صورت غیرمستقیم و تمرکز بر آزادسازی دارایی‌های ایران، بیانگر آن است که آمریکا برای پیشبرد تفاهم، ناگزیر از پذیرش مطالبات اقتصادی تهران است. این وضعیت، تناقض در سیاست آمریکا را عیان می‌کند. به طوری که از یک‌سو تحریم و تهدید، و از سوی دیگر نیاز به سازوکارهای توافقی برای مهار پیامدهای جنگ را شاهد هستیم. ◽در جبهه شامات نیز توصیه مصر به دولت لبنان برای اجتناب از درگیری با حزب‌الله و هشدار درباره شکنندگی آتش‌بس، نشان می‌دهد که حتی بازیگران عربی می‌دانند حذف یا تقابل مستقیم با حزب‌الله می‌تواند به جنگی گسترده‌تر منجر شود. قاهره با درخواست سازوکار نظارتی روشن و تضمین عقب‌نشینی اسرائیل، عملاً بر ضرورت تداوم نقش بازدارنده مقاومت تأکید می‌کند. این امر جایگاه ایران را به‌عنوان پشتیبان اصلی این محور در معادلات امنیتی منطقه تثبیت می‌کند. ◽در مجموع این تحولات حاکی از آن است که جنگ نه‌تنها به مهار ایران نینجامید، بلکه به بازتوزیع اهرم‌های قدرت به سود تهران انجامید. ایران اکنون در سه سطح دارای مزیت نسبی است. نخست، اهرم ژئوپلیتیکی در هرمز با امکان نهادینه‌سازی هزینه‌های امنیتی؛ دوم، اهرم دیپلماتیک از طریق مذاکرات غیرمستقیم و مطالبه آزادسازی دارایی‌ها؛ و سوم، عمق راهبردی در شامات با حفظ بازدارندگی مقاومت. در چنین شرایطی، راهبرد منطقی برای ایران استمرار ترکیب بازدارندگی فعال و دیپلماسی مشروط است؛ راهبردی که ضمن پرهیز از تنش غیرضروری، هزینه‌های هرگونه ماجراجویی جدید را برای طرف مقابل افزایش داده و جایگاه ایران را به‌عنوان بازیگر تعیین‌کننده نظم امنیتی منطقه تثبیت می‌کند. ┄┅┅┅┅🔻سیاست بین‌الملل 🔻 ┅┅┅┅┄ 🆔 @international_politics

🔻یوم‌الله تشییع امام شهید؛ تعظیم شعائر و بازتولید ایران قوی ✍🏼دکتر محسن محمدی الموتی ◽خدای متعال در آیه ۳۲ سوره حج، «تعظیم شعائر الهی» را از نشانه‌های تقوای قلوب برمی‌شمارد. شعائر، نمادها و رویدادهایی هستند که یاد خدا و ارزش‌های متعالی را در ضمیر انسان زنده می‌سازند. در این میان، شهادت خود یکی از شعائر بزرگ الهی است و شهادت قائد اعظم امام خامنه‌ای، به عنوان یکی از برجسته‌ترین این نشانه‌ها، جلوه‌ای بی‌نظیر از تعظیم مردمی را به همراه داشت. مردم ایران با حضور ده‌ها میلیونی خود، «یوم‌الله» تشییع را چنان رقم زدند که این رویداد، در تاریخ شیعه بی‌سابقه و انسان را به یاد عظمت الهی می‌اندازد. ◽رخداد تشییع پیکر مطهر امام شهید، با حضور ده‌ها میلیونی مردم در تهران، قم، عراق و مشهد، نه فقط یک آیین سوگواری، بلکه پدیده‌ای بی‌سابقه در بازخوانی نسبت امت با امام است. این حضور گسترده، در واقع عینیت‌یابی تعظیم شعائر در مقیاسی است که پیش‌تر در خاطره جمعی شیعه ثبت نشده بود. آنچه این رویداد را از یک مراسم عاطفی متمایز می‌سازد، کارکردهای چندلایه آن در سطوح هویتی، راهبردی و سیاسی است که در ادامه به اختصار تبیین می‌شود. ◽بنیان‌گذار انقلاب اسلامی، سال‌ها پیش با صراحت تمام، ملت ایران را در عصر حاضر برتر از ملت حجاز در عهد نبوی و کوفه در عهد علوی معرفی فرمودند. امروز، حماسه تشییع، گویاترین گواه بر صدق این داوری تاریخی است. اما راز این برتری را باید در تحولی بنیادین جست که امامین انقلاب در نسبت اسلام و ایران پدید آوردند: آنان اسلام را نه در تقابل با هویت ایرانی، بلکه در متن و بستر این سرزمین کهن معنا کردند و ایرانِ همیشه در معرض شکست و وابستگی را به «ایران قوی» مبدل ساختند. این ایرانِ قدرتمند، محصولی بود که معمارش، خود و خانواده‌اش را در راه تثبیت آن فدا کرد تا اقتداری خودبنیان در نظم جهانی پدید آید. ◽این رویداد عظیم، هم‌زمان با تغییر در محاسبات دشمنان همراه خواهد بود. آنچه در سناریوهای آمریکایی-صهیونیستی لحاظ نشده بود، تأثیر «ابررویداد» شهادت امام خامنه‌ای بر تحول روندهای منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای است. در این فضای جدید، پرچم «یالثارات الخامنه‌ای» نه یک شعار احساسی، که نماد راهبردی است که بر دستگاه محاسباتی نظام باقی خواهد ماند. انتقام خون امام شهید، به مثابه یک متغیر اصلی، در هر سطح از مواجهه با دشمن - حتی در صورت مذاکره - جاری می‌باشد؛ چرا که ماهیت این انتقام راهبردی پایان‌ناپذیر و فراتر از هلاکت عاملان مستقیم آن است و هدف نهایی آن، ازاله نظم آمریکایی از منطقه و بازگرداندن رعب از دست‌رفته به نظام سلطه می‌باشد. ◽از منظر جامعه‌شناختی، این حضور ده‌ها میلیونی، دستاوردهایی فراتر از یک همایش آیینی داشته است: مشروعیت نظام را به یک رفراندوم بی‌نظیر در شرایط جنگی تبدیل کرده، قدرت بازدارندگی مردمی را به عنوان ستون فقرات امنیت ملی به تصویر کشیده، عملیات روانی دشمن درباره فاصله مردم و حاکمیت را در عمل خنثی ساخته، و روحیه نیروهای مسلح را با پشتوانه‌ای ملموس از حمایت عمومی تقویت نموده است. در عرصه دیپلماسی نیز، این رویداد به دیپلمات‌های ایرانی اهرمی فشارآفرین بخشیده که پشت میز مذاکره، از پشتوانه یک ملت مصمم سخن می‌گویند و طرف مقابل را با این واقعیت روبه‌رو می‌سازند که اگر مذاکرات به نتیجه نرسد، آمادگی جامعه برای بازگشت به جنگ، نه تنها کاهش نیافته، که به مراتب افزایش یافته است. ◽با این حال، تعظیم شعائر در این سطح، تنها به کنش جمعی مردم پایان نمی‌پذیرد؛ بلکه نوبت به تعظیم مسئولان و مدیران می‌رسد که باید این سرمایه عظیم را به زبان عمل در عرصه‌های حکمرانی، علم، فرهنگ،اقتصاد و دیپلماسی ترجمه کنند. در غیر این صورت، این حماسه به یک خاطره فروکاسته خواهد شد و دشمن از نبود ترجمه عملیاتی آن بهره‌برداری خواهد کرد. آنچه امروز از مدیران و مسئولان انتظار می‌رود، طراحی نظاماتی است که «ایران قوی» را از یک مفهوم راهبردی، به زیست‌بومی ملموس در زندگی روزمره مردم تبدیل کند؛ زیست‌بومی که در آن، تعظیم شعائر به تعالی علمی، اقتصادی و اجتماعی بینجامد. ◽در جمع‌بندی، تشییع باشکوه امام شهید را باید سرآغاز فصل جدیدی در تاریخ انقلاب دانست؛ فصلی که در آن، خون پاک امام شهید به جریان‌افکنی یک مطالبه ماندگار انجامیده و پرچم «یالثارات الخامنه‌ای» تا ظهور منجی بر دستان امت در اهتزاز خواهد بود. این رویداد، به روشنی نشان داد که ایران، فراتر از یک جغرافیا، به جبهه تمدنیِ ایمان، غیرت و حماسه مبدل شده است و اینک، مسئولیت سنگین ترجمه عملیاتی این حماسه بر دوش مدیران و نخبگان کشور قرار دارد. راه این است و بس؛ راهی که در آن، تعظیم شعائر به تقوای قلبی و تقوای قلبی به تدبیر و عمل صالح در عرصه‌های ملی و فراملی پیوند می‌خورد. ┄┅┅┅┅🔻سیاست بین‌الملل 🔻 ┅┅┅┅┄ 🆔 @international_politics

📰 نشریه اخبار و تحلیل‌های چهارشنبه ۱۷ تیر ۱۴۰۵ 📌#نشریه_اخبار_و_تحلیل_ها ☑️ با بصیرت تحلیل کنید 🇮🇷| basirat.ir 🇮🇷| @basirat_fa

🔻آنکارا و صحنه عیان فرسودگی ناتو ✍🏼 مهدی نیک بین ◽نشست دو‌روزه ناتو در آنکارا را باید بیش از یک اجلاس عادی امنیتی دید؛ این رویداد در عمل صحنه‌ای برای بازآرایی موقت روابط فراآتلانتیک، آزمودن ظرفیت‌های ترکیه در نقش میانجیِ قابل اعتماد و مدیریت شکاف‌های درونی ائتلاف است. بر پایه گزارش‌های به‌روز و خبرهای رسمی، محور آشکار نشست، افزایش بودجه دفاعی، گسترش تولید تسلیحات، تقویت سامانه‌های ضدپهپادی و استمرار حمایت از اوکراین است. دبیرکل ناتو، مارک روته، نیز با تاکید بر «انقلاب صنعتی دفاعی فراآتلانتیک» می‌کوشد پیام اصلی اجلاس را از سطح شعار به سطح تولید و قراردادهای واقعی منتقل کند؛ یعنی ناتو فقط یک پیمان سیاسی نیست، بلکه باید به یک ماشین صنعتی و نظامی پرشتاب تبدیل شود. ◽اما در لایه پنهان، نشست آنکارا سه هدف مهم‌تر را دنبال می‌کند. نخست، مهار نارضایتی واشنگتن از اروپا. ترامپ بارها از ناامیدی از ناتو سخن گفته و حتی تلویحاً شرکت خود در اجلاس را به میزبانی ترکیه و حضور اردوغان گره زده است. این نشان می‌دهد که برای کاخ سفید، ناتو امروز بیش از هر زمان دیگر میدان چانه‌زنی بر سر سهم‌خواهی امنیتی است. دوم، بازتعریف نقش ترکیه به‌عنوان حلقه واسط میان غرب و بحران‌های منطقه‌ای است؛ از اوکراین تا غزه، از پرونده ایران تا تنگه هرمز. آنکارا با میزبانی اجلاس تلاش می‌کند هم جایگاه ژئوپلیتیکی خود را ارتقا دهد و هم از امتیازهای نظامی، از جمله بحث اف ۳۵ و احتمال لغو برخی تحریم‌ها، بهره بگیرد. سوم، پیام بازدارندگی به بازیگران منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای است؛ حضور هم‌زمان بحث‌های مربوط به هرمز، ایران، روسیه و چین نشان می‌دهد ناتو در پی آن است که بحران‌های پراکنده را در قالب یک چارچوب امنیتی واحد صورت‌بندی کند. ◽با این حال، این نشست از منظر انتقادی با تناقض جدی روبه‌روست. از یک سو ناتو از «دفاع جمعی» و «ثبات» سخن می‌گوید، اما از سوی دیگر به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم در منطق نظامی‌سازی منطقه‌ای، رقابت تسلیحاتی و مشروعیت‌بخشی به ائتلاف‌های دریایی و بازدارندگی تهاجمی مشارکت می‌کند. در چنین چارچوبی، تنگه هرمز نه صرفاً یک آبراه انرژی، بلکه ابزاری برای فشار سیاسی و امنیتی علیه ایران می‌شود. همچنین سخنان مقام‌های ناتو درباره ایران و اوکراین، نشان می‌دهد که اجلاس آنکارا بیش از آنکه محل حل بحران باشد، تریبونی برای مدیریت روایت‌ها و تثبیت بلوک‌بندی‌های جدید است. بنابراین، نشست آنکارا را باید تلاشی برای ترمیم انسجام فرسوده ناتو، بازتعریف رهبری آمریکا و تبدیل ترکیه به سکوی عملیاتی جدید ائتلاف دانست؛ تلاشی که اهداف آشکارش دفاعی‌اند، اما منطق پنهانش به‌وضوح سیاسی، رقابتی و بازدارنده است. ◽در عمل، نشست آنکارا بار دیگر نشان داد ناتو بیش از آنکه یک سازمان منسجم و کارآمد باشد، ائتلافی ناکارآمد، با اعضایی دارای منافع متضاد است. اختلاف بر سر ایران، اوکراین، بودجه دفاعی، نقش آمریکا و حتی جایگاه ترکیه، بیانگر آن است که انسجام این سازمان بیش از گذشته ظاهری و تاکتیکی شده است. در عصر کنونی، ساختارهای نوین بین‌المللی بیشتر بر ائتلاف‌های کوتاه‌مدت، موضوع‌محور و منعطف استوارند، نه پیمان‌های سنگین، بروکراتیک و پرهزینه. از این منظر، نشست ناتو نمادی از بحران مشروعیت، فرسودگی ساختاری و ناتوانی در هم‌راستا کردن منافع اعضاست. | #آنکارا | #ناتو | #ایالات_متحده | ┄┅┅┅┅🔻سیاست بین‌الملل 🔻 ┅┅┅┅┄ 🆔 @international_politics

🔻تقابل ایران و آمریکا بر پایه آخرین تحولات میدانی ✍🏼مهدی نیک بین ◽استقرار هم‌زمان هواپیماهای هشدار زودهنگام E-3 Sentry، گشت دریایی P-8A Poseidon و شمار قابل‌توجهی از تانکرهای سوخت‌رسان KC-135R و KC-46A در آسمان خلیج فارس، عربستان، قطر و دریای عمان، بیش از آنکه نشانه آغاز یک حمله فوری باشد، بیانگر تلاش آمریکا برای ایجاد پایداری عملیاتی و حفظ امکان اجرای مأموریت‌های طولانی‌مدت هوایی است. نقش محوری پایگاه العدید قطر در پروازهای سوخت‌رسان نیز نشان می‌دهد واشنگتن در پی تضمین برتری اطلاعاتی و تداوم حضور هوایی در منطقه است. ◽در مقابل، اعلام انسداد تنگه هرمز از سوی ایران، در صورت تداوم، معادله را به یک بحران ژئواکونومیک تبدیل می‌کند؛ زیرا هزینه‌های امنیت انرژی، بیمه دریایی و تجارت جهانی را به‌طور هم‌زمان افزایش می‌دهد(در واقع بازار جهانی با توجه به شرایط بی ثبات موجود به وضعیت پیش از آتش بس باز می‌گردد). در چنین شرایطی، حتی شلیک اخطار به یک شناور نیز می‌تواند به‌عنوان نقطه آغاز زنجیره‌ای از واکنش‌های نظامی و سیاسی تفسیر شود. ◽اما از بُعد تسلیحاتی، حضور گسترده هواپیماهای سوخت‌رسان نشان‌دهنده نیاز آمریکا به حفظ چرخه پروازی جنگنده‌ها، پهپادها و هواپیماهای شناسایی است؛ موضوعی که نشان دهنده وابستگی عملیات‌های هوایی به خطوط پشتیبانی لجستیکی است. در مقابل، ایران با اتکا به راهبرد بازدارندگی نامتقارن، تلاش می‌کند هزینه مداخله مستقیم را از طریق تهدید خطوط کشتیرانی، آسیب‌پذیری پایگاه‌های منطقه‌ای و فشار بر گلوگاه‌های راهبردی افزایش دهد. ┄┅┅┅┅🔻سیاست بین‌الملل 🔻 ┅┅┅┅┄ 🆔 @international_politics

🔻برشی از سخنرانی دکتر محسن محمدی الموتی ◽موضوع :استحکام ساخت قدرت از دیدگاه امام شهید ◽سازمان عقیدتی سیاسی وزارت دفاع ┄┅┅┅┅🔻سیاست بین‌الملل 🔻 ┅┅┅┅┄ 🆔 @international_politics

🔻جنگ با ایران فاتحه دبی و دوحه را خواند! ◽تازه‌ترین گزارش شاخص جهانی زیست‌پذیری اکونومیست از افت قابل‌توجه جایگاه شهرهای خاورمیانه، به‌ویژه حاشیه خلیج فارس پس از جنگ با ایران خبر می‌دهد. ◽در رتبه‌بندی ۱۷۳ شهر جهان بر اساس شاخص‌هایی چون امنیت، سلامت، آموزش، فرهنگ و زیرساخت، دوحه با سقوط ۷ پله‌ای به رتبه ۱۰۸ رسید. دبی و ابوظبی نیز هر کدام چهار پله تنزل کردند و به‌ترتیب در جایگاه‌های ۷۹ و ۷۶ قرار گرفتند. #اکونومیست #جنگ #ایران ┄┅┅┅┅🔻سیاست بین‌الملل 🔻 ┅┅┅┅┄ 🆔 @international_politics

📰 نشریه اخبار و تحلیل‌های چهارشنبه 24 تیر ۱۴۰۵ 📌#نشریه_اخبار_و_تحلیل_ها ☑️ با بصیرت تحلیل کنید 🇮🇷| basirat.ir 🇮🇷| @basirat_fa

🔻ترامپ بار دیگر در موقعیت اَرّه ✍🏼مهدی نیک بین ◽اعلام آمادگی مقاومت عراق برای حمایت از ایران، استمرار عملیات نیروهای یمنی، رهگیری پهپادهای متخاصم توسط سامانه‌های پدافندی ایران، تشدید رقابت سیاسی بر سر تنگه هرمز و اختلاف‌نظر میان متحدان غربی درباره نحوه مواجهه با این آبراه راهبردی، همگی به یک واقعیت اشاره دارند؛ هرگونه اقدام علیه ایران، می‌تواند زنجیره‌ای از پیامدهای امنیتی، سیاسی و اقتصادی را در سطوح مختلف فعال کند. ◽به همین دلیل، محاسبات راهبردی بازیگران فرامنطقه‌ای نسبت به گذشته پیچیده‌تر شده و مفهوم بازدارندگی نیز ابعاد گسترده‌تری یافته است. اهمیت این تغییر زمانی روشن‌تر می‌شود که جایگاه تنگه هرمز در اقتصاد جهانی مورد توجه قرار گیرد. بر اساس گزارش اداره اطلاعات انرژی آمریکا (EIA)، روزانه حدود ۲۰ میلیون بشکه نفت و نزدیک به یک‌پنجم تجارت جهانی گاز طبیعی مایع (LNG) از این گذرگاه عبور می‌کند. این آمار نشان می‌دهد هرگونه تنش در هرمز مستقیماً بازار انرژی، حمل‌ونقل دریایی، نرخ بیمه کشتی‌ها و ثبات اقتصاد جهانی را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد. به همین دلیل، حتی میان کشورهای غربی نیز درباره نحوه مدیریت این آبراه اجماع کاملی وجود ندارد و مخالفت انگلیس با پیشنهادات واشنگتن را می‌توان در همین چارچوب تحلیل کرد. ◽همین پیوند میان امنیت منطقه و امنیت انرژی، اظهارات اخیر دونالد ترامپ درباره تبدیل شدن آمریکا به «نگهبان تنگه هرمز»، پیشنهاد دریافت عوارض از کشتی‌های عبوری و عقب‌نشینی سریع از این ایده را نیز قابل فهم می‌کند. تغییر موضع کاخ سفید و جایگزین کردن آن با توافقات اقتصادی و سرمایه‌گذاری کشورهای عربی خلیج فارس، نشان داد که حتی در داخل آمریکا نیز هزینه‌های سیاسی و اقتصادی هرگونه تغییر در وضعیت موجود، بر تصمیم‌گیری‌ها سایه انداخته است. در مقابل، تأکید ایران بر نقش خود در تأمین امنیت تنگه هرمز و واکنش وزیر امور خارجه به این اظهارات، تلاشی برای تثبیت این پیام بود که امنیت این آبراه بدون در نظر گرفتن نقش تهران، معادله‌ای ناقص خواهد بود. ◽حال در همین چارچوب، اعلام آمادگی مقاومت عراق و تداوم عملیات نیروهای یمنی نیز نباید صرفاً به‌عنوان دو رخداد نظامی مستقل تفسیر شوند. این تحولات نشان می‌دهند که ظرفیت واکنش در منطقه، از الگوی سنتی رویارویی مستقیم فاصله گرفته و به شبکه‌ای از بازیگران همسو متکی شده است؛ وضعیتی که دامنه بحران را از یک جغرافیای محدود فراتر می‌برد و هزینه هرگونه اقدام نظامی را افزایش می‌دهد. در چنین فضایی، تصمیم‌گیران خارجی ناگزیرند علاوه بر ملاحظات نظامی، پیامدهای اقتصادی، امنیت انرژی و احتمال گسترش بحران به جبهه‌های مختلف را نیز در محاسبات خود لحاظ کنند. ◽در مجموع، تحولات اخیر نشان می‌دهد که موازنه بازدارندگی در منطقه به‌گونه‌ای تغییر کرده است که هزینه هرگونه تشدید تقابل با ایران به‌طور قابل‌توجهی افزایش یافته است. تجربه جنگ اخیر نیز موجب شده طرف مقابل با رویکردی محافظه‌کارانه‌تر عمل کرده و از گسترش درگیری، به دلیل احتمال بروز سناریوهای پیش‌بینی‌ناپذیر، پرهیز کند. ازاین‌رو، ترامپ بار دیگر در موقعیت ارّه قرار گرفته که نه توان پایان دادن به جنگ و پذیرش تفاهم بدون هزینه را دارد و نه امکان گسترش رویارویی را؛ بنابراین، راهبرد غالب آن مدیریت کنترل‌شده تنش و خرید زمان به امید رسیدن شرایط مطلوب تر است که وقوع آن نیز بسیار بعید است. ┄┅┅┅┅🔻سیاست بین‌الملل 🔻 ┅┅┅┅┄ 🆔 @international_politics