اصرار ترامپ بر امضای توافق در روز تولدش یکشنبه ۲۴ خرداد ۱۴ ژوئن برخی رسانه های غربی تاکید دارند طرف ایرانی در بیانیه‌ای رسانه‌ای این اقدام را «اصرار غیرعادی» ترامپ برای برگزاری مراسم در روز تولدش خواند و گفت که برخی ناظران معتقدند انگیزه او «تبدیل این رویداد به یک مراسم نمادین شخصی و یک رویداد تبلیغاتی» است. · رسانه‌های ایرانی: روزنامه‌ی «فارس» و سایر رسانه‌های دولتی صریحاً این اقدام را یک «رویداد تبلیغاتی» و «حقه‌ی تبلیغاتی» نامیده‌اند و حتی تهدید کرده‌اند که «در صورت اصرار، مذاکرات را ترک خواهند کرد». ·▪️تحلیل منطقی: کارشناسان سیاسی برگزاری امضای یک توافق بین‌المللی مهم در روز تولد یک مقام ارشد را -که معمولاً با تشریفات داخلی همراه است- به شدت غیرحرفه‌ای و نمایشی می‌دانند. 👈 این اقدام به وضوح نشان می‌دهد که انگیزه‌های داخلی و تبلیغاتی بر اصول دیپلماتیک و حرفه‌ای اولویت داشته است. ▪️جمع‌بندی نهایی: ماجرای این توافق نشان می‌دهد که ما با یک معادله‌ی دیپلماتیک معمولی سروکار نداریم؛ «دیپلماسی اجباری» جای مذاکره را گرفته و هدف اصلی آن بیشتر مدیریت افکار عمومی داخلی و کسب پیروزی تبلیغاتی (حتی به قیمت کاهش اعتبار فرآیند دیپلماسی) است تا حل و فصل واقعی و پایدار مناقشه.

🎧 #صوت 📢 سخنرانی تبیینی حجت‌الاسلام والمسلمین #نبویان "نائب‌رئیس کمیسیون امنیت ملی مجلس شورای اسلامی ایران" در تجمع مردم نیروگاه قم 📍 میدان توحید| ۱۴۰۵/۰۳/۲۳

🎥 این توافق اگر اجرا شود خسارتی سنگین‌تر از برجام به ملت ایران تحمیل می‌کند حجت‌الاسلام والمسلمین ذوالنور در تجمع مردم ولایت مدارقم، میدان توحید: 🔹آنچه که ما در این توافق نامه دیدیم، اگر محقق بشود به مراتب از خسارت محض برجام برای ملت ما ضرر و زبانش بیشتر است!

🎯 چگونه دشمن، نقد علمی را به فحاشی خیابانی تبدیل می‌کند؟ 🔹 در میدان نبردهای امروز، دشمن بیش از آنکه به دنبال اشغال خاک باشد، به دنبال اشغال ذهن‌هاست. جنگ شناختی دقیقاً بر همین اساس طراحی شده است؛ یعنی تغییر ادراک مردم، ایجاد خطای محاسباتی و منحرف کردن افکار عمومی از مسائل اصلی. یکی از پیچیده‌ترین روش‌هایی که در سال‌های اخیر به‌ویژه در فضای مجازی فارسی‌زبان مشاهده می‌شود، راهبرد «مظلوم‌نمایی همراه با تحریک تندروها» است؛ روشی که نتیجه آن نه تقویت یک جریان سیاسی، بلکه نابودی نقد منطقی و گرفتار شدن جامعه در چرخه افراط و هیجان است. 🔥 مرحله اول؛ تولید محتوای تحریک‌آمیز در این مرحله، برخی شبکه‌های رسانه‌ای و حساب‌های هدایت‌شده، مطالبی تند، هیجانی و گاه کاملاً غیرمستند منتشر می‌کنند. اتهام‌های اثبات‌نشده، نقل‌قول‌های جعلی، تصاویر دستکاری‌شده و نسبت دادن سخنان ساختگی به افراد سیاسی، از ابزارهای رایج این عملیات است. هدف اصلی این نیست که مخاطب حقیقت را بپذیرد؛ بلکه کافی است برای چند ساعت یا چند روز خشمگین شود. در بسیاری از موارد، حتی پس از اثبات جعلی بودن محتوا، اثر اولیه خود را بر افکار عمومی گذاشته و هزاران بار بازنشر شده است. ⚡ مرحله دوم؛ تحریک احساسات و حذف عقلانیت پس از انتشار محتوا، شبکه‌ای از اکانت‌ها و کانال‌های هماهنگ وارد میدان می‌شوند. بازنشرهای گسترده، کامنت‌های احساسی و موج‌سازی رسانه‌ای باعث می‌شود بخشی از مخاطبان انقلابی یا سیاسی، بدون بررسی صحت مطالب، وارد فضای توهین و واکنش‌های هیجانی شوند. در این نقطه، مهم‌ترین سرمایه جبهه انقلاب یعنی «استدلال» قربانی می‌شود. نقدهای مستند و کارشناسی درباره مسائل مهم کشور، جای خود را به فحاشی، برچسب‌زنی و درگیری‌های لفظی می‌دهد. در نتیجه افکار عمومی به جای شنیدن استدلال، تنها رفتارهای افراطی را مشاهده می‌کند و اصل نقد به حاشیه رانده می‌شود. 🎭 مرحله سوم؛ ساکت کردن نخبگان هوشمندانه‌ترین بخش عملیات دقیقاً همین مرحله است. نخبگان، کارشناسان و تحلیلگران انقلابی که نقدهای علمی و مستند دارند، ناگهان خود را در فضایی می‌بینند که هر سخن آنان ممکن است کنار فحاشی‌ها و رفتارهای هیجانی قرار گیرد. در چنین شرایطی دو اتفاق رخ می‌دهد: ▪️ اگر وارد میدان شوند، ممکن است اعتبار علمی آنان آسیب ببیند. ▪️ اگر سکوت کنند، میدان به دست افراطیون و هیجانات سپرده می‌شود. در هر دو حالت، دشمن به هدف خود رسیده است؛ زیرا صدای عقلانیت و تحلیل خاموش می‌شود. 🕸 مرحله چهارم؛ اغتشاش شناختی در برخی شبکه‌های اجتماعی و پیام‌رسان‌ها، کانال‌ها و صفحات جعلی ایجاد می‌شود. سخنی ساختگی به یک شخصیت نسبت داده می‌شود، تصویری جعلی منتشر می‌شود یا متنی بدون منبع بازنشر می‌گردد. سپس موجی از خشم و واکنش شکل می‌گیرد. وقتی بعداً مشخص می‌شود مطلب از اساس دروغ بوده است، دیگر فضای روانی لازم ایجاد شده و آسیب خود را گذاشته است. این همان چیزی است که در ادبیات امنیتی و رسانه‌ای از آن با عنوان «اغتشاش شناختی» یاد می‌شود؛ وضعیتی که در آن تشخیص حقیقت از دروغ برای بخش مهمی از جامعه دشوار می‌شود. 🚨 برنده واقعی چه کسی است؟ در چنین صحنه‌ای نه مردم پیروز می‌شوند، نه جریان‌های سیاسی و نه کشور. تنها برنده، دشمنی است که موفق شده: 🔸 جامعه را دچار دوقطبی کند. 🔸 نقد علمی را به حاشیه براند. 🔸 نخبگان را منزوی کند. 🔸 انرژی نیروهای انقلابی را به جای مقابله با دشمن، صرف درگیری‌های داخلی نماید. 🇮🇷 تجربه برجام و یک درس مهم همان‌گونه که تجربه برجام نشان داد، حل مسائل کشور بدون تکیه بر قدرت داخلی و صرفاً با امید به تغییر رفتار دشمن، نتیجه مطلوبی نخواهد داشت. اما در کنار این واقعیت، یک خطر دیگر نیز وجود دارد: اینکه نقد سیاست‌ها و تصمیمات، به جای آنکه مبتنی بر استدلال، سند و تحلیل باشد، به فضای هیجانی و احساسی کشیده شود. در این صورت نه حقیقت روشن می‌شود و نه مطالبه‌گری به نتیجه می‌رسد. ✅ راه حل چیست؟ 🔹 افزایش سواد رسانه‌ای 🔹 راستی‌آزمایی اخبار قبل از بازنشر 🔹 تفکیک نقد علمی از تخریب سیاسی 🔹 پرهیز از تهمت، توهین و هیجان‌زدگی 🔹 حفظ وحدت در کنار مطالبه‌گری 🔹 تقویت قدرت داخلی به جای شرطی کردن کشور به تصمیم دشمن ✍ امروز بیش از هر زمان دیگری، جبهه انقلاب به «بصیرت رسانه‌ای» نیاز دارد. دشمن زمانی شکست می‌خورد که جامعه بتواند میان نقد مستند و عملیات روانی، میان مطالبه‌گری و تخریب، و میان حقیقت و جعل تفاوت قائل شود.

توئیت بیژن عبدالکریمی آقا مجتبی خامنه‌ای بزرگوار، اگر من بدانم که شما از صمیم قلب با این توافق موافق هستید، تا پای جان از آن حمایت می‌کنم و در مقابل اگر بدانم که با آن از عمق جان مخالف هستید، تا جایی که توان دارم در برابر آن ایستادگی می‌کنم.

‌ ♻️ پیشگویی عجیب حاج قاسم درباره اینکه تفکر مذاکره، جام زهر

🎯 اختلاف جبهه انقلاب زمینه ساز گام‌بعدی ترورها و سپس تهاجم گسترده نظامی دشمن جنگ پیش از جنگ؛ الگوی تاریخی دشمن برای فروپاشی از درون مقدمه: خطای راهبردی در خوانش تهدید یکی از خطاهای راهبردی رایج این است که تهدید نظامی را همواره با موشک و هواپیما تعریف کنیم. مرور تجربه کشورهای هدف در دو دهه اخیر نشان می‌دهد قدرت‌های مداخله‌گر، پیش از هرگونه درگیری مستقیم، تمام توان خود را بر فروپاشی «جبهه داخلی» متمرکز می‌کنند. تحلیل زیر نه یک ادعای قطعی، بلکه تبیین یک «الگوی تاریخی» و «احتمال راهبردی» بر اساس شواهد میدانی است. --- ۱. الگوی تاریخی؛ از جنگ شناختی تا مداخله خارجی بررسی پرونده کشورهایی مانند لیبی (۲۰۱۱)، سوریه (۲۰۱۱ به بعد) و اوکراین (۲۰۱۴) نشان می‌دهد که چرخه مداخله خارجی معمولاً از یک الگوی چهارمرحله‌ای پیروی می‌کند: 1. جنگ شناختی و روایت‌سازی: ایجاد شکاف‌های اجتماعی، تشدید دوقطبی‌های قومی-مذهبی، بزرگ‌نمایی ناکارآمدی‌ها و القای ناامیدی. هدف، بی‌اعتماد کردن جامعه به نهادهای رسمی و تبدیل اختلاف‌نظرهای طبیعی به نزاع‌های فرسایشی است. 2. فرسایش سرمایه اجتماعی: در این مرحله، انرژی نیروهای فعال و انقلابی به جای تمرکز بر دشمن خارجی، صرف درگیری‌های داخلی و مجادلات بی‌پایان می‌شود. بخش قابل توجهی از نیروهای مؤمن و مطالبه‌گر دچار یأس شده یا از حضور فعال در صحنه خسته می‌شوند. 3. فعال‌سازی شبکه‌های داخلی: سرویس‌های اطلاعاتی از شکاف‌های ایجادشده برای تبدیل نارضایتی‌ها به آشوب‌های خیابانی و ناامنی‌های سازمان‌یافته بهره می‌برند. 4. مداخله خارجی: زمانی که انسجام ملی از بین رفت و توان مقاومت کاهش یافت، دشمن این شرایط را بهترین فرصت برای اعمال فشارهای امنیتی، اقتصادی و حتی ضربات نظامی می‌داند. 🎯 نکته کلیدی: دشمن از اختلاف‌نظر «سالم» نمی‌ترسد؛ آنچه برای او ارزشمند است، تبدیل «نقد» به «نزاع»، تبدیل «مطالبه» به «آشوب» و تبدیل «اختلاف سلیقه» به «شکاف اجتماعی» است. --- ۲. عملیات شناختی در لباس مذاکره در شرایط کنونی، هم‌زمان با گشایش نسبی فضای اینترنت و بازتر شدن دسترسی به شبکه‌های اجتماعی غربی، یک واقعیت اطلاعاتی نباید از نظر دور بماند: 🔍 سرویس‌های اطلاعاتی آمریکا و رژیم صهیونیستی، مقاطع زمانی همراه با مذاکرات و تنفس سیاسی را بهترین فرصت برای اجرای عملیات روانی و نفوذ شناختی ارزیابی می‌کنند. تجربه دهه‌های گذشته ثابت کرده که راهبرد اصلی دشمن، صرفاً فشار خارجی نیست؛ بلکه تلاش برای کشاندن جامعه به تقابل با حاکمیت از طریق ناامیدسازی و اختلاف‌افکنی است. 📡 پایش مستمر رسانه‌های معاند و اتاق‌های فکر اپوزیسیون نشان می‌دهد که سرمایه‌گذاری ویژه‌ای بر دو محور انجام شده است: · ایجاد اختلاف در میان نیروهای انقلاب و جریان‌های وفادار به نظام. · القای ناامیدی و بی‌اثر جلوه دادن اراده و حضور مردم. --- ۳. مرز باریک نقد دلسوزانه و پروژه تخریب حفظ وحدت ملی به معنای تعطیل کردن نقد و مطالبه‌گری نیست. نقد علمی، منصفانه و بیان نقاط ضعف برای پیشرفت کشور ضروری است. اما این نقدها باید در چارچوب منافع ملی، تقویت جبهه داخلی و بدون تبدیل شدن به ابزار جنگ روانی دشمن دنبال شود. ✅ ملاک تشخیص مرز نقد و تخریب: · نقد دلسوزانه: به دنبال اصلاح، تقویت سرمایه اجتماعی و حفظ انسجام ملی است. · پروژه دشمن: آگاهانه یا ناآگاهانه به تضعیف اعتماد عمومی، ایجاد دوقطبی‌های خطرناک و یأس فراگیر دامن می‌زند. --- ۴. جمع‌بندی؛ هوشیاری دوگانه امروز بصیرت سیاسی تنها به معنای دیدن تهدیدات سخت نیست؛ بلکه نیازمند یک «هوشیاری دوگانه» است: · نسبت به فرصت‌ها: استفاده از فرصت‌های دیپلماتیک و فضای باز رسانه‌ای برای پیشبرد منافع ملی و بیان منطقی مشکلات. · نسبت به تهدیدها: مراقبت از اینکه این فضاها به بستر عملیات شناختی دشمن برای فرسایش داخلی تبدیل نشود. دشمن طبق الگوی تاریخی، اگر نتواند از بیرون ضربه بزند، تلاش می‌کند از درون شکاف ایجاد کند. تشخیص مرز میان نقد و تخریب، مهم‌ترین سد در برابر پروژه‌های فتنه‌ساز دشمن خواهد بود.

🎯 چرا برخی مطالبه‌های حق، به ضد خودشان تبدیل می‌شوند؟ یکی از آسیب‌های جدی جبهه انقلاب این است که گاهی نمی‌توانیم کنشگری سیاسی و رسانه‌ای خود را دقیقاً بر مبانی ترسیم‌شده از سوی رهبر انقلاب تنظیم کنیم. این مسئله یک سؤال مهم را پیش روی ما قرار می‌دهد: ❓ چه کسانی در حال جهت‌دهی به فضای رسانه‌ای نیروهای انقلابی هستند؟ واقعیت این است که در فضای جنگ شناختی، صرفاً کسانی که یک هشتگ را راه می‌اندازند یا یک تجمع را سازماندهی می‌کنند تعیین‌کننده نیستند؛ بلکه کسانی که احساسات، اولویت‌ها و نوع واکنش‌ها را مدیریت می‌کنند، نقش اصلی را دارند. 📌 گاهی مطالبه‌ای کاملاً درست و انقلابی شکل می‌گیرد؛ مثلاً نقد خوش‌بینی به آمریکا، هشدار نسبت به نفوذ دشمن یا مطالبه حفظ اصول انقلاب. اما در ادامه، همان مطالبه حق، گرفتار هیجان‌زدگی، تندروی، فحاشی، تخریب شخصیت‌ها، تهمت، قانون‌گریزی و رفتارهای احساسی می‌شود. در این نقطه، دشمن دیگر نگران اصل مطالبه نیست؛ زیرا موفق شده آن را از یک حرکت عقلانی و مؤثر، به یک رفتار پرهزینه و دافعه‌ساز تبدیل کند. ⚠️ نتیجه چیست؟ مردم از آن فاصله می‌گیرند. نخبگان از آن حمایت نمی‌کنند. و حتی کسانی که با اصل مطالبه موافق هستند، از شیوه بیان آن اعلام برائت می‌کنند. در نهایت نیز دستگاه‌های قانونی ناچار می‌شوند برای جلوگیری از بی‌نظمی و تنش اجتماعی وارد میدان شوند. 🔍 این دقیقاً همان نقطه‌ای است که اتاق‌های عملیات جنگ روانی به دنبال آن هستند: تبدیل یک «مطالبه حق» به یک «رفتار غلط»؛ تبدیل یک «نقد منطقی» به یک «نزاع فرسایشی»؛ و تبدیل یک «کنشگر انقلابی» به فردی که ناخواسته هزینه جبهه انقلاب را افزایش می‌دهد. 🇮🇷 جبهه انقلاب زمانی موفق است که هم حق را بگوید و هم درست بگوید؛ هم مطالبه داشته باشد و هم از عقلانیت، اخلاق و قانون عبور نکند. ✋ افهم ای بچه انقلابی! ✅ نقد آری ❌ تخریب خیر ✅ مطالبه‌گری آری ❌ هرج‌ومرج خیر ✅ بصیرت آری ❌ هیجان‌زدگی خیر 🎯 دشمن از کنشگری انقلابیِ عاقلانه می‌ترسد؛ اما از کنشگری هیجانی و بی‌ضابطه استقبال می‌کند، چون آن را بهترین ابزار برای ضربه زدن به اعتبار جبهه انقلاب می‌داند.