نفت 102 دلار شد. ‌لعنت بر دهانی که بی‌موقع باز شود!

🚨 تعجب وزیر نیرو از همراهی مردم، در تامین برق مناطق جنوب کشور 🏴 #باید_برخاست انتقام با صرفه جویی ممکن میشه

🪧پلاکارد عذرخواهی مردم مبعوث شده بجنورد از تمام مردم ایران بابت صحبت‌های زشت و ناپسند آقای شهریاری (نماینده شهر بجنورد) در مناظره با جناب آقای ثابتی

📸تصویر ماهواره‌ای از انهدام سرورهای آمازون در بحرین با سرجنگی نفوذکننده ☫آنچنان زیرساختهای اقتصادی صهیونیست ها باید برود زیر ضربه پشیمان کننده و جبران ناپذیر

🔴 جلوی تندروها را بگیرید؛ مردم را از فلاکت نجات دهید! 📍 حوزه علمیه انوارالعلوم خیرآباد ـ تایباد 🎙 مولانا عبدالباقی شیرمحمدی 🗓 مراسم نماز جمعه ۲۶ تیر ۱۴۰۵ ➖➖➖ ⚠️ تأملی بر یک خط رسانه‌ای مشترک روند برخی مواضع اخیر نشان می‌دهد که یک گفتمان مشترک و هماهنگ در حال تکرار است: 1️⃣ خطبه‌های مولوی عبدالحمید 2️⃣ اظهارات فیاض زاهد 3️⃣ خطبه‌های مولانا عبدالباقی شیرمحمدی در نماز جمعه ۲۶ تیر ۱۴۰۵ در تایباد 📌 تکرار این ادبیات در تریبون‌های مختلف، این پرسش را ایجاد می‌کند که آیا با یک جریان سازمان‌یافته رسانه‌ای و سیاسی برای تغییر فضای افکار عمومی مواجه هستیم؟ 🎯 محورهای این گفتمان عبارت است از: 🔹 تضعیف روحیه مقاومت در برابر آمریکا و رژیم صهیونیستی. 🔹 القای ناکارآمدی مسیر ایستادگی و مقاومت. 🔹 سوق دادن افکار عمومی به سمت «سازش» و «تسلیم». 🔹 هموار کردن بستر ذهنی برای پذیرش مطالبات دشمن. 🚨 این همان خطی است که سال‌ها آمریکا، رژیم صهیونیستی و به‌ویژه ترامپ برای تثبیت آن در افکار عمومی ایران سرمایه‌گذاری کرده‌اند. 🛡 هوشیاری در برابر این عملیات رسانه‌ای و شناخت خطوط مشترک آن، از مهم‌ترین عرصه‌های جهاد تبیین است؛ زیرا دشمن پیش از آنکه در میدان نظامی یا سیاسی اقدام کند، تلاش می‌کند در میدان «ادراک و افکار عمومی» به پیروزی برسد.

🚩 رسایی: «آقایون ۲۰ ساعت با جلیلی جلسه گذاشتند تا او را متقاعد کنند که از رأی منفی برگرده تا همه آرای شعام یکدست باشه اما جلیلی موافقت نکرد» یادآوری/ قائم‌پناه، معاون پزشکیان خرداد ۱۴۰۵: «قالیباف، به‌عنوان کسی که با نظامی‌ها ارتباط دارد، در اجماع‌سازی نظرها نقش کلیدی تعیین کرد»

گزارش به‌روزرسانی وضعیت جنگ - شماره 67 - بخش دوم (آخرین وضعیت نظامی و راهبردی) مهدی محمدی- اول مرداد 1405 @mohammadi61

این 👆تحلیل 👆خوب بود ولی به مذاکرات و فتنه بعدی اشاره نداشت البته خیلی امیدبخش نسبت به میدان بود و انتقام را هم خوب مطرح کرد آنچه ما همیشه نقد داشتیم توجیه مذاکرات بوده که الحمدلله در این فایل صوتی مطرح نشده

🔴🎥عراقچی: توافق با آمریکا بهترین توافق ممکن بود 🔹اما وفاق ملی درباره آن شکل نگرفت 🔹مردم کف میدان را با دروغ ناامید کردند و گاهی فکر می‌کنم اسرائیل در چنین روندی نفوذ دارد! ✅ وقتی ما درست روایت نکنیم عراقچی به سبک خودش روایت میکنه

👈نقد نظام‌مند بر روایت عراقچی پیش‌درآمد: فرار از اصل ماجرا پیش از ورود به اصل بحث، باید این بدیهیات را یادآور شد که طبیعتاً هیچ فروشنده‌ای نمی‌گوید کالای من نامرغوب است. جناب عراقچی نیز به‌عنوان یکی از معماران اصلی این توافق، ذی‌نفع در دفاع از عملکرد خویش است. اما مشکل از آنجا آغاز می‌شود که ایشان برای تبرئه خود، نه‌تنها واقعیت‌های میدانی را نادیده می‌گیرد، بلکه با متهم کردن مردم، خطایی راهبردی و اخلاقی مرتکب می‌شود. ایراد ما به این گزاره‌های غلط است: ۱. نگاه توده‌ای و تحقیرآمیز به مردم (خطای شناختی) جناب عراقچی با اشاره به اینکه «مردم با دروغ ناامید شدند» و «اسرائیل نفوذ دارد»، تصویری از ملت ایران به‌عنوان توده‌ای منفعل، فاقد تحلیل و بازیچه‌ی دست پروپاگاندا ارائه می‌دهد. این نگاه، مصداق بارز «توهین مضمر» به شعور جمعی است. · واقعیت چیست؟ تکتک مردمی که به‌قول ایشان «کف میدان» را ترک کردند، انسان‌هایی صاحب کرامت، تحلیل و حافظه تاریخی هستند. این مردم نه ساده‌لوح و تأثیرپذیر از شایعات دشمن، بلکه تحلیلگران دقیقی‌اند که رفتار متناقض مسئولان را رصد می‌کنند. واکنش منفی آنان نه زاییده دروغ بیرونی، بلکه حاصل شکاف میان شعارهای مسئولان و واقعیت زندگی‌شان است. ایشان کرامت مردم را هدف گرفته و آن را نادیده می‌انگارند. ۲. فرافکنی به‌جای پاسخگویی (انحراف از واقعیت) این ادعا که «دروغی مبنای تحلیل مردم قرار گرفت» نوعی فرار به جلو و مصادره به مطلوب است. اولاً، اگر دروغی هم در فضای رسانه‌ای وجود داشته، مردم قدرت تشخیص آن را داشته‌اند. ثانیاً، دروغ‌های رسمی و تکذیب‌های بعداً اثبات‌شده از سوی تیم مذاکره‌کننده، بسیار مخرب‌تر بوده است. · نمونه عینی: تیم مذاکره‌کننده در آن مقطع بارها و بارها هرگونه مذاکره درباره «توانمندی‌های دفاعی»، «برنامه هسته‌ای» یا «نفوذ منطقه‌ای» را تکذیب کرد، اما اسناد و تحولات بعدی نشان داد که این خطوط قرمز زیر پا گذاشته شده و صرفاً پشت درهای بسته درباره آنان مذاکره و معامله شده است. وقتی اعتماد از سوی فرستنده پیام (مسئول) خدشه‌دار شود، نمی‌توان گیرنده پیام (مردم) را مقصر بی‌اعتمادی دانست. ۳. ساده‌انگاری در تحلیل نقش رژیم صهیونیستی (گرفتار بازی پلیس بد/پلیس خوب) جناب عراقچی مخالفت‌های نمایشی و ظاهری اسرائیل با توافق را بیش از حد جدی گرفته و این ساده‌انگاری، مصداق خطای بزرگ تحلیلی است. ایشان غافل از آن است که این مخالفت‌ها دقیقاً در همان چارچوب «شامورتی‌بازی پلیس خوب و پلیس بد» قرار داشت که پیشتر در برجام نیز تجربه شد. · درس عبرت از برجام: اسرائیل با های‌وهوی تبلیغاتی، ژست مخالفت گرفت و همزمان، مسیر را برای تحمیل تعهدات یک‌جانبه و فلج‌کننده بر ایران هموار کرد. نتیجه آن شد که آن‌ها با نمایش نارضایتی، «خرشان را از پل گذراندند» و پس از کسب امتیازات و تثبیت محدودیت‌ها بر ایران، عملاً به ریش مذاکره‌کنندگان ما خندیدند. تکرار این تحلیل ساده‌لوحانه از نیات دشمن صهیونیستی، یک خطای راهبردی نابخشودنی است. ۴. مسئولیت تاریخی و نبود سازوکار پاسخگویی (بحران مشروعیت) نکته اساسی‌تر که زمینه چنین روایت‌هایی را فراهم کرده، فقدان سازوکارهای پاسخگویی در ساختار سیاست خارجی کشور است. جناب عراقچی شخصاً از معماران ارشد برجام بود؛ توافقی که نقض عهد طرف مقابل در آن، هزینه‌های سنگینی بر ملت تحمیل کرد. اگر در کشور ما مرسوم بود که مسئولان در قبال عملکرد خود پاسخگو باشند و سازوکاری برای «بازخواست» وجود داشت، امروز فردی با آن کارنامه، مسئول دستگاه سیاست خارجی نبود تا بار دیگر همان مسیر آزموده را با لحنی طلبکارانه تجویز کند. این تداوم حضور، خود گواهی بر یک بحران نهادی است. ۵. چرایی شکست از بام بلند پیروزی (فشار مضاعف و باطل شدن اسقاطیه‌ها) از همه جالب‌تر این فرض غلط است که گمان می‌رود عدم پذیرش این توافق، یک فرصت سوزی بود. برعکس، رد آن چیزی که «تشت رسوایی بزرگترین پیروزی» خوانده می‌شد، یک ضرورت ملی بود. · ترفند آبنبات‌چوبی: طرف مقابل در یک دوره حساس، تنها با وعده‌هایی که حتی «کف دست هم نگذاشتند»، فشار مستمر انرژی ناشی از جنگ اقتصادی و روانی را موقتاً برداشتند تا ما را از تثبیت موقعیت و «عوارض‌گیری» از قدرت بازدارنده‌مان دور کنند. · باطل شدن اسقاطیه‌ها: آن‌ها در ازای امتیازات هسته‌ای و راهبردی، صرفاً «اسقاطیه‌هایی» (تعهداتی بی‌ارزش و موقت) عرضه کردند که باطل شدنشان پیشاپیش تضمین شده بود. مقاومت مردم و نخبگان دلسوز، مانع از آن شد که کشور در ازای این وعده‌های توخالی، دارایی‌های راهبردی خود را یکسره معامله کند و در تله تعلیق تحریم‌های کاغذی گرفتار شود. جمع‌بندی: مشکل نه روایت مردم، بلکه عملکرد و سپس روایت وارونه مسئولی است که به‌دنبال توجیه ناکامی تاریخی خود با انگشت اتهام زدن به «ناآگاهی مردم» است.

احسنت به طاهری خدا خیرش بده