آقازاده واقعی یعنی ایشون👆 🤔 اگه گفتین ایشون پسر کیه؟ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ✅گزارش ده سال قبله

🎙📄 تیپ‌شناسی ۷گانه مسئولان منفعل در مواجهه با مسئله کشف حجاب و‌خائنین ترویج کننده کشف حجاب #شیخ_قمی 🔖متن کامل این جلسه 📺 ویدیو در آپارات #رویکرد_مسولین #کشف_حجاب

🎥 کارشناس اسرائیلی از تلاویو در گفتگو با شبکه بی بی سی: 🔻حمایت ترامپ از نتانیاهو یعنی بازنده‌ای می‌خواهد از یک بازنده دیگر حمایت کند! محبوبیت نتانیاهو انقدر در اسرائیل کم است که حمایت ترامپ از او، نظر اسرائیلی‌ها را نسبت به خود ترامپ منفی خواهد کرد!

🔴 آیزنکوت؛ ژنرالِ رقیب نتانیاهو و معادله پیچیده انتخابات اسرائیل ژنرال گادی آیزنکوت Gadi Eisenkot 🔹 آیا نتانیاهو در آستانه از دست دادن قدرت است؟ با نزدیک شدن به انتخابات پارلمانی اسرائیل، نام گادی آیزنکوت، رئیس پیشین ستاد کل ارتش اسرائیل، بیش از گذشته در معادلات سیاسی مطرح شده است. او که سابقه فرماندهی نظامی دارد، اکنون به یکی از چهره‌های مهم جبهه مخالفان بنیامین نتانیاهو تبدیل شده است. اما آیا افزایش موقعیت آیزنکوت به معنای پایان دوران نتانیاهو است؟ برای پاسخ به این سؤال، باید فراتر از تیترهای خبری و نظرسنجی‌های مقطعی رفت. 🔻 ۱. آیزنکوت کیست و چرا اهمیت دارد؟ گادی آیزنکوت از فرماندهان باسابقه ارتش اسرائیل و رئیس پیشین ستاد کل این ارتش است. او با تکیه بر سابقه نظامی و انتقاد از عملکرد سیاسی و امنیتی دولت نتانیاهو، تلاش می‌کند خود را به‌عنوان گزینه‌ای جایگزین برای اداره رژیم اسرائیل مطرح کند. نکته مهم این است که آیزنکوت را نباید صرفاً یک چهره مخالف نتانیاهو دانست. او خود بخشی از ساختار نظامی و امنیتی اسرائیل بوده است؛ بنابراین، تغییر احتمالی نخست‌وزیر به‌خودی‌خود به معنای تغییر ماهیت سیاست‌های امنیتی و نظامی این رژیم نخواهد بود. 🔻 ۲. نظرسنجی‌ها چه می‌گویند؟ بر اساس نظرسنجی منتسب به شبکه KAN که در ۱۱ اکتبر منتشر شد، حزب یاشار به رهبری آیزنکوت حدود ۲۲ کرسی و حزب لیکود به رهبری نتانیاهو حدود ۲۰ کرسی به دست می‌آوردند. در سنجش ترجیح شخصی برای نخست‌وزیری نیز آیزنکوت با ۴۳ درصد در برابر ۳۸ درصد نتانیاهو قرار داشت. این ارقام نشان می‌دهد که آیزنکوت ظرفیت رقابت جدی با نتانیاهو را پیدا کرده است؛ اما یک نکته اساسی وجود دارد: نظرسنجی، پیش‌بینی است، نه نتیجه قطعی انتخابات. 🔻 ۳. چرا شکست نتانیاهو هنوز قطعی نیست؟ در نظام سیاسی اسرائیل، پیروزی یک حزب در نظرسنجی‌ها لزوماً به معنای تشکیل دولت نیست. کنست ۱۲۰ کرسی دارد و برای تشکیل دولت، حمایت دست‌کم ۶۱ نماینده لازم است. ازاین‌رو، مسئله اصلی فقط این نیست که کدام حزب کرسی‌های بیشتری به دست می‌آورد؛ بلکه باید دید کدام اردوگاه می‌تواند ائتلافی پایدار تشکیل دهد. حتی اگر احزاب مخالف نتانیاهو در مجموع کرسی‌های بیشتری کسب کنند، اختلافات داخلی و ناتوانی در توافق بر سر ترکیب دولت می‌تواند مانع رسیدن آن‌ها به قدرت شود. در مقابل، نتانیاهو همچنان از شبکه سیاسی و متحدان حزبی خود برخوردار است و ممکن است با وجود تضعیف موقعیت حزبش، امکان تشکیل ائتلاف را حفظ کند. 🔻 ۴. چه عواملی موقعیت نتانیاهو را تضعیف می‌کند؟ چند مسئله در ارزیابی عملکرد دولت او اهمیت دارد: ▪️ شکست امنیتی ۷ اکتبر: این رویداد پرسش‌های جدی درباره مسئولیت سیاسی و عملکرد دستگاه‌های امنیتی اسرائیل ایجاد کرد. ▪️ پیامدهای جنگ: هزینه‌های نظامی، فشارهای اقتصادی و آثار اجتماعی جنگ می‌تواند بر ارزیابی رأی‌دهندگان از دولت تأثیر بگذارد. ▪️ مسئله سربازی حریدی‌ها: اختلاف بر سر معافیت بخش‌هایی از جامعه یهودیان حریدی از خدمت نظامی، یکی از موضوعات مناقشه‌برانگیز در سیاست داخلی اسرائیل است. ▪️ اختلافات ائتلافی: دولت نتانیاهو برای حفظ قدرت به احزاب و جریان‌هایی متکی است که ممکن است بر سر مسائل امنیتی، مذهبی و سیاسی با یکدیگر اختلاف پیدا کنند. مجموع این عوامل می‌تواند موقعیت او را دشوارتر کند؛ اما میزان تأثیر نهایی آن‌ها به رفتار رأی‌دهندگان و توافق‌های پس از انتخابات بستگی دارد. 🔻 ۵. آیا پیروزی آیزنکوت به معنای تغییر سیاست‌های اسرائیل است؟ این پرسش از نظر راهبردی اهمیت بیشتری دارد. آیزنکوت یک فرمانده نظامی باسابقه است و سابقه او نشان نمی‌دهد که در صورت رسیدن به قدرت، الزاماً سیاستی بنیادین و متفاوت از ساختار امنیتی اسرائیل در پیش خواهد گرفت. ممکن است در شیوه مدیریت جنگ، روابط با متحدان، تصمیم‌گیری‌های امنیتی یا اداره ائتلاف تفاوت‌هایی ایجاد شود؛ اما نباید صرفاً بر اساس مخالفت او با نتانیاهو، انتظار تغییر اساسی در سیاست‌های منطقه‌ای اسرائیل را داشت. برای ارزیابی دقیق‌تر باید مواضع رسمی، تصمیم‌های عملی و ترکیب دولت احتمالی او بررسی شود؛ نه صرفاً شعارهای انتخاباتی. 🔻 ۶. عامل تعیین‌کننده، فراتر از رقابت دو نفر است رقابت اصلی فقط میان نتانیاهو و آیزنکوت نیست؛ بلکه میان دو آرایش سیاسی برای تشکیل دولت جریان دارد. موضع احزاب میانه‌رو، احزاب راست‌گرا، متحدان مذهبی و احزاب عرب می‌تواند در تعیین نتیجه نهایی نقش مهمی داشته باشد. اگر مخالفان نتانیاهو نتوانند اختلافات خود را مدیریت کنند، افزایش محبوبیت آیزنکوت نیز ممکن است برای تشکیل دولت کافی نباشد. از سوی دیگر، اگر ائتلاف مخالفان به توافق برسد، نتانیاهو با چالش جدی‌تری مواجه خواهد شد. 📌 جمع‌بندی تحلیلی 👇در پیام بعدی 👇

👇ادامه از بالا👇 📌 جمع‌بندی تحلیلی افزایش موقعیت آیزنکوت نشان می‌دهد که رقابت سیاسی در اسرائیل وارد مرحله حساسی شده است؛ اما هنوز نمی‌توان صرفاً بر اساس نظرسنجی‌ها از سقوط قطعی نتانیاهو سخن گفت. سه شاخص را باید دنبال کرد: ۱. تغییرات نظرسنجی‌ها در هفته‌های پایانی رقابت؛ ۲. تعداد کرسی‌های هر اردوگاه و امکان دستیابی به اکثریت ۶۱ کرسی؛ ۳. توانایی مخالفان نتانیاهو برای تشکیل ائتلافی منسجم. و نکته آخر اینکه تغییر نخست‌وزیر را نباید با تغییر ماهیت یک رژیم یکسان دانست. برای تحلیل سیاست اسرائیل، باید میان اختلافات داخلی بر سر مدیریت و قدرت، از یک‌سو، و استمرار اهداف و ساختارهای راهبردی آن، از سوی دیگر، تمایز قائل شد. این تمایز، کلید فهم واقع‌بینانه تحولات سیاسی اسرائیل است.

## 📊 ائتلاف نتانیاهو چند کرسی دارد؟ بر اساس میانگین ۱۰ نظرسنجی منتشرشده تا ۱۸ اکتبر ۲۰۲۶، برآوردها چنین بوده است: - لیکود، حزب نتانیاهو: حدود ۲۲ کرسی - عوتسما یهودیت، حزب بن‌گویر: حدود ۸ کرسی - شاس: حدود ۸ کرسی - یهودیت متحد توراتی: حدود ۸ کرسی - صهیونیسم دینی و متحدان آن: حدود ۶ کرسی مجموع برآورد این احزاب حدود ۵۲ کرسی است؛ درحالی‌که تشکیل دولت به ۶۱ کرسی نیاز دارد. این ارقام نتیجه نظرسنجی‌اند، نه نتایج قطعی انتخابات، و ممکن است تا روز رأی‌گیری تغییر کنند. بنابراین، در مقطع انتشار این تحلیل، ائتلاف نتانیاهو برای رسیدن به اکثریت پارلمانی با مشکل جدی روبه‌روست. بااین‌حال، پایین‌بودن شمار کرسی‌های یک بلوک در نظرسنجی به معنای قطعی‌بودن شکست آن نیست؛ مذاکرات ائتلافی پس از انتخابات نیز می‌تواند معادله را تغییر دهد. ## ۶. آیا مخالفان نتانیاهو در برابر ایران سیاست متفاوتی دارند؟ یکی از خطاهای رایج در تحلیل سیاست اسرائیل این است که تصور شود هرکس با نتانیاهو مخالف باشد، الزاماً مخالف سیاست‌های نظامی اسرائیل علیه ایران است. این برداشت درست نیست. گادی آیزنکوت، رئیس حزب «یاشار» و رئیس پیشین ستاد کل ارتش اسرائیل، از مهم‌ترین رقبای نتانیاهو است. او در سیاست داخلی از تحقیق درباره ناکامی‌های امنیتی هفتم اکتبر و اصلاح شیوه اداره کشور حمایت می‌کند؛ اما سابقه نظامی او نشان می‌دهد که نمی‌توان او را سیاستمداری صلح‌طلب به معنای کنارگذاشتن قدرت نظامی دانست. آیزنکوت در جنگ ۲۰۰۶ لبنان فرماندهی جبهه شمالی را بر عهده داشت و با دکترین نظامی موسوم به «دحیه» شناخته می‌شود؛ دکترینی که بر واردکردن خسارت گسترده به طرف مقابل در جنگ تأکید داشت. او همچنین درباره برخی مسائل اساسی، از جمله راه‌حل تشکیل دو کشور و سیاست شهرک‌سازی، مواضعی محدود یا مبهم دارد. پس تفاوت او با نتانیاهو را باید دقیق‌تر تعریف کرد: اختلاف بر سر مدیریت کشور، شیوه اداره دولت، روابط خارجی و برخی تصمیم‌های امنیتی، لزوماً به معنای کنارگذاشتن اهداف راهبردی اسرائیل در برابر ایران نیست. البته از این سابقه نمی‌توان نتیجه گرفت که آیزنکوت حتماً همان تصمیم‌های نتانیاهو را تکرار خواهد کرد؛ تصمیم آینده هر دولت به شرایط نظامی، سیاسی و بین‌المللی وابسته است. ## ۷. جمع‌بندی؛ تغییر نخست‌وزیر الزاماً به معنای تغییر راهبرد نیست برای تحلیل سیاست اسرائیل در برابر ایران، باید سه سطح را از یکدیگر جدا کرد: اول؛ هدف راهبردی: جلوگیری از افزایش قدرتی که رهبران اسرائیل آن را تهدیدی برای امنیت خود تعریف می‌کنند. دوم؛ شیوه مقابله: استفاده از فشار سیاسی، عملیات اطلاعاتی، تهدید نظامی، حملات مستقیم یا ترکیبی از این ابزارها. سوم؛ محاسبات سیاسی: اینکه چه زمانی و با چه هزینه‌ای از ابزار نظامی استفاده شود و تصمیم‌گیرندگان چگونه پیامدهای داخلی و خارجی آن را ارزیابی کنند. نتانیاهو و متحدان راست‌گرای او در بسیاری از موضوعات امنیتی رویکردی سخت‌گیرانه دارند؛ اما مخالفان او نیز الزاماً مخالف قدرت نظامی اسرائیل نیستند. اختلاف میان این جریان‌ها ممکن است بر سر شیوه اداره جنگ، هزینه‌های آن، روابط با آمریکا، وضعیت جبهه‌های منطقه‌ای و مدیریت پیامدهای بین‌المللی باشد. نتیجه اصلی این است: نباید سیاست اسرائیل در برابر ایران را صرفاً به شخصیت نتانیاهو تقلیل داد. برای ارزیابی هر دولت آینده باید برنامه رسمی احزاب، سابقه عملکرد رهبران، ترکیب ائتلاف حاکم و تصمیم‌های عملی آن دولت را کنار هم بررسی کرد.

# 🇮🇱 ائتلاف نتانیاهو در برابر ایران؛ متحدان او چه کسانی هستند و چه مواضعی دارند؟ 🔻 برای شناخت سیاست اسرائیل در برابر ایران، نباید فقط به شخص نتانیاهو نگاه کرد؛ باید احزاب تشکیل‌دهنده ائتلاف او و جریان‌های رقیبش را هم شناخت. در اسرائیل، نخست‌وزیر برای تشکیل دولت به حمایت اکثریت کنست، یعنی دست‌کم ۶۱ کرسی از ۱۲۰ کرسی، نیاز دارد. به همین دلیل، احزاب کوچک‌تر نیز می‌توانند در تعیین سیاست‌های امنیتی و نظامی نقش تعیین‌کننده داشته باشند. ## ۱. حزب لیکود؛ جریان اصلی نتانیاهو رهبر: بنیامین نتانیاهو لیکود حزب اصلی جناح راست اسرائیل و پایگاه سیاسی نتانیاهو است. این حزب بر امنیت نظامی، حفظ برتری راهبردی اسرائیل و مقابله با تهدیدهایی که علیه موجودیت این رژیم تعریف می‌کند، تأکید دارد. در موضوع ایران، سیاست نتانیاهو بر جلوگیری از دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای ادعایی، محدودکردن توان موشکی و منطقه‌ای ایران و حفظ گزینه نظامی استوار بوده است. اسرائیل در دوره رهبری او از تهدید نظامی و عملیات مستقیم علیه ایران استفاده کرده و نتانیاهو بارها ایران را تهدیدی راهبردی معرفی کرده است. با این حال، باید میان موضع کلی نتانیاهو و تصمیم درباره زمان حمله تفاوت گذاشت. او در ۱۴ اکتبر ۲۰۲۶ اعلام کرد که پیش از انتخابات ۲۷ اکتبر، حمله پیش‌دستانه جدید به ایران را مناسب نمی‌داند؛ اما هم‌زمان هشدار داد که اگر ایران به اسرائیل حمله کند، پاسخ نظامی شدیدی دریافت خواهد کرد. بنابراین، موضع او کنارگذاشتن گزینه نظامی نیست؛ بلکه دست‌کم در آن مقطع، مخالفت با حمله پیش‌دستانه پیش از انتخابات بود. ## ۲. عوتسما یهودیت؛ جریان تندرو به رهبری بن‌گویر رهبر: ایتامار بن‌گویر حزب «عوتسما یهودیت» یا «قدرت یهودی» از جریان‌های راست افراطی اسرائیل به شمار می‌رود. بن‌گویر به مواضع ملی‌گرایانه افراطی، حمایت از سیاست‌های سخت‌گیرانه امنیتی و برخورد شدید با فلسطینیان شناخته می‌شود. این حزب در سیاست داخلی اسرائیل خواهان تشدید رویکرد امنیتی و گسترش قدرت نیروهای انتظامی و امنیتی است. در موضوع ایران نیز این جریان در چارچوب نگاه امنیتی و تقابلی جناح راست قرار می‌گیرد و با سیاست بازدارندگی سخت و نمایش قدرت نظامی سازگار است. نکته مهم: نمی‌توان بدون سند، هر تصمیم نظامی مشخص علیه ایران را مستقیماً به بن‌گویر نسبت داد؛ اما حضور او در ائتلاف راست‌گرا، وزن سیاسی جریان‌های تندرو را در تصمیم‌گیری‌های امنیتی افزایش می‌دهد. ## ۳. حزب صهیونیسم دینی؛ جریان اسموتریچ رهبر: بتسلئیل اسموتریچ حزب صهیونیسم دینی از جریان‌های راست افراطی و شهرک‌نشین‌محور اسرائیل است. این حزب بر گسترش شهرک‌های صهیونیست‌نشین در کرانه باختری و تثبیت کنترل اسرائیل بر سرزمین‌های اشغالی تأکید دارد. اسموتریچ از متحدان سیاسی نتانیاهو بوده و حمایت از ادامه همکاری با او را اعلام کرده است. این حزب در مسائل امنیتی، رویکردی سخت‌گیرانه دارد و با سیاست‌های تقابلی جناح راست همسو است. در موضوع ایران، نباید موضع این حزب را با موضع فنی و عملیاتی ارتش اسرائیل یکسان دانست؛ بااین‌حال، حضور آن در ائتلاف نتانیاهو به تقویت جریان‌هایی کمک می‌کند که در سیاست خارجی و امنیتی بر قدرت نظامی و رویکرد سخت‌گیرانه تأکید دارند. ## ۴. شاس؛ حزب مذهبی حامی ائتلاف راست رهبر سیاسی: آریه درعی شاس یک حزب مذهبی یهودی ارتدوکس است که بخش مهمی از فعالیت سیاسی آن بر منافع اجتماعی، آموزشی و مذهبی جامعه حامی خود متمرکز است. برخلاف بن‌گویر و اسموتریچ، محور اصلی هویت سیاسی شاس نه توسعه شهرک‌ها و نه فرماندهی سیاست نظامی، بلکه مسائل مذهبی، بودجه نهادهای دینی و حمایت از جامعه حریدی است. بااین‌حال، شاس در معادلات ائتلافی اسرائیل اهمیت دارد؛ زیرا حمایت این حزب می‌تواند در تشکیل یا بقای دولت تعیین‌کننده باشد. بنابراین، حتی حزبی که اولویت اصلی‌اش ایران نیست، از طریق مشارکت در ائتلاف می‌تواند به‌طور غیرمستقیم بر تداوم دولت و سیاست‌های آن اثر بگذارد. ## ۵. یهودیت متحد توراتی؛ شریک مذهبی و ائتلافی این ائتلاف نماینده بخش‌هایی از جامعه یهودیان ارتدوکس حریدی است و موضوعاتی مانند بودجه مدارس دینی، حمایت از نهادهای مذهبی و معافیت یا تنظیم وضعیت خدمت نظامی طلاب حریدی از مطالبات اصلی آن به شمار می‌رود. این حزب نیز مانند شاس، لزوماً بازیگر اصلی طراحی عملیات نظامی علیه ایران نیست؛ اما در سیاست پارلمانی اسرائیل، حمایت آن می‌تواند برای تشکیل دولت اهمیت داشته باشد. در نتیجه، قدرت ائتلاف نتانیاهو فقط از تعداد رأی‌دهندگان حزب لیکود ناشی نمی‌شود؛ بلکه به توافق میان احزاب ملی‌گرا، راست‌گرا و مذهبی نیز وابسته است.