پناه بر گاد

دقیقا همینه، به نظرم از بقیه دیگه فقط خوشت میاد، عشقی در کار نیست.

عشق والا خیلی عمیق بود همیشه و من هیچوقت نتونستم بفهممش هیچ جوره و جلوه ای که این زمونه دارن از عشق نشونش میدن هیچکدوم درست نیست. تاکید میکنم هيچکدوم، در هر حوزه ای.

فکر کن یه َضعف تحت کنترلت نباشه و ضعيفت کنه.

وحشتناکه.

نتو برگردوندیدکه به ارن دارم از عشق فوبیا میسازم برای خودم🗿

الان جدی با تفکری ازش به دست آوردم محاله دوباره تفکر دیگه ای قبول کنم. که مثلا: 《 وای! چقد کیوت و مهربانانه!! 》 مهربانانه؟ مهربان؟! ضعیفت می‌کنه. تورو کم کم تحلیل می‌کنه. وابسته ‌ات می‌کنه. نابود می‌کنه. روحت رو می‌کُشه. و تو در آخر فکر میکنی چقد قشنگ، برای خودت آرزویی همین ضعفی میکنی، یا در زبان عامیانه عشق ! و از ریلز رد میشی و بدون ذره ای تأملی! . عشق مثل قماره. یا میبری. یا کل دارایی های گذشتت رو با آیندتت از دست میدی. و در آخر تبریک.

مثل سم آغشته به عسله.

بخدا حرف گوجو درست بود.