قایقی خواهم ساخت خواهم انداخت به آب پشت دریاها شهری است که در آن پنجره ها رو به تجلی باز است بام ها جای کبوترهایی است، که به فواره ی هوش بشری می نگرند دست هر کودک ده ساله ی شهر، شاخه معرفتی است مردم شهر به یک چینه چنان می نگرند که به یک شعله، به یک خواب لطیف خاک، موسیقی احساس تو را می شنود و صدای پر مرغان اساطیر می آید در باد پشت دریا شهری است که در آن وسعت خورشید به اندازه چشمان سحر خیزان است شاعران وارث آب و خرد و روشنی اند پشت دریا شهری است قایقی باید ساخت -سهراب سپهری

کار ما نیست شناسایی راز گل سرخ کار ما شاید این است که در افسون گل سرخ شناور باشیم -سهراب سپهری

زندگی فهم نفهمیدن هاست آسمان نور خدا عشق سعادت با ماست در نبندیم به آرامش پر مهر نسیم زندگی رسم پذیرایی از تقدیر است -سهراب سپهری

به سراغ من اگر می آیید، پشت هیچستانم پشت هیچستان جایی است پشت هیچستان، رگ های هوا پر قاصد هایی است که خبر می آرند، از گل واشده ی دورترین بوته ی خاک روی شن ها هم، نقش های سم اسبان سواران ظریفی است که صبح به سر تپه ی معراج شقایق رفتند پشت هیچستان، چتر خواهش باز است: تا نسیم عطشی در بن برگی بدود، زنگ باران به صدا می آید آدم این‌جا تنهاست و در این تنهایی، سایه ی نارونی تا ابدیت جاری است به سراغ من اگر می آیید، نرم و آهسته بیایید مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهایی من -سهراب سپهری

دوستی؛ مثل یشم می‌مونه، محکم و زیبا و در عین حال شکننده. چیز عجیبیه، نه با کلمات توصیف میشه و نه با هیچ چیز دیگه‌ای. احتمالا آدم ها هرگز یادش نخواهند گرفت:)

بفرست براش:)