اینکه هیچ جا نظر من مهم نیست و بیشتر وقتا نادیده گرفته میشم اذیت کنندست..

اینکه قراره ترم یکمون هم ناحیه ای/استانی/کشوری باشه که معلممون هم تصیح نمیکنه اذیت کنندست..

اینکه برنامه ای که من برای درسام و خوابم ریختم با خانواده نمیخونه اذیت کنندست..

اینکه هنوز تازه مهره هم اذیت کنندست..

اینکه معلما هر جلسه پرسشو امتحان میگیرن و توقعشون از همه بالاست و ما حق اعتراض نداریم چون دانش آموزیم و وظیفمون درس خوندنه[انگار اصلا آدم نیستیم که تفریح داشته باشیم یا کارای انسان های دیگه رو بکنیم فقط دانش اموزیم که باید درس بخونه] اذیت کنندست..

هنوز خیلی اذیت کننده های دیگه هست که میشه گفت اما نه من وقتشو دارم بنویسم نه شما وقت و حوصله دارین بخونین..اما با وجود همه ی اینا من فاطمه ی قوی هستم و هیچی و هیچکس نمیتونم منو از پا بندازه و مانع اون چیزی که میخوام بهش برسم بشه.

و یک چیز مهمتر اینکه خدارو خیلی شکر که با وجود همه اینا همچین تفکری دارم و سریع ناامید نشدم و دلم به خودش قرصه و میدونم بهترین برنامه رو برام چیده:)♥️

معاون پرورشیمون منو میبینه میگه فاطمه بیا تواشیححح😭😂و من میگم نهه انقدر کار و درس دارم وقت نمیکنمم😭

به جاش گفتم تو مدرسه هرکار از دستم بربیاد انجام میدم. حتی گفتم یادواره شهدا هم با من ولی تواشیح نه😂😭

و چقدر امسال جو صمیمی تری داریم تا پارسال.ینی تقریبا همه کلاس فهمیدن کی باعث شده بود پارسال کلاس دسته دسته بشه اما امثال سه دسته ایم که خوبه هاا مثلا یه دسته ۴ نفرن همونا که پارسال دسته دسته کردن کلاسو که کل کلاس از دونفرشون بدشون میاد🤣🤣و یک دسته درسخونای کلاسن که باهمن و فقط درس.و یک دسته دیگه هم ما🗿🤣 بازی میکنیم درس میخونیم حرف میزنیم میریم تو آلاچیق خوراکی میگیریم میخوریم میریم تو حیاط راه میریم کلا همه جا هستیم😂😂😂

البته من دارم میگم سه دسته.در اصل دو تاییم ینی دسته ی ما با درسخونا یکیه اون دسته چهار نفره زیاد کسی باهاشون اوکی نیست یک تفلونایی ان دونفرشون البته هاا.و کسی کلا به اون چهارتا که کلا ساز مخالف هستن کاری نداره ولی حرف زور بزنن جلوشون وای میستیم😂💪🏻

پارسال که همه ساکت بودن. منو زینب فقط جلو حرف زورشون وای میستادیم بقیه که وقتی بحث تموم میشد نظر میدادن و حرصی که میخوردم ازشون وای🗿