- باغ صبور و خسته از دی ماه غمگینش برفی بدون وقفه می‌بارد به تسکینش گم می‌شود هرروز از دلهایمان چیزی هر روز، غم چیزی می‌افزاید به خورجینش الاکلنگ بی‌مسیر و مقصد و گیجی‌ست فرقی ندارد زندگی، بالا و پایینش ما بخشی از شب می‌شویم آهسته آهسته کنج قفس،آسوده،دلمشغول تزیینش در گرگ‌ومیش تیرباران آسمان کور نومید می‌گرید کنار ماه و پروینش درگریه می‌پرسد که:تکلیف شهیدان چیست؟ حالا که برگشته‌ست این پیغمبر از دینش ما نیستیم اما دوباره باغ نومیدان گل می‌کند برشاخه‌ی شب، مرغ آمینش ما نیستیم اما زمستان می‌رود روزی با زخمهای لایزال و برف سنگینش • عبدالحمید ضیایی

- و اما؛ نیمه‌‌شبی من خواهم رفت؛ از دنیایی که مال من نیست.. از زمینی که مرا بیهوده بدان بسته‌اند.. - احمد شاملو .

دست به جان نمی‌‌‌رسد تا به تو برفشانمش

بر که توان نهاد دل تا ز تو واستانمش.. :)

عزیز قلب آشوبم :) خبر داری از منِ خسته‌‌ی به حسرت نگرانت..؟! - بی‌کلام ؛

گلم را میبرن چاره ندارم..

گلم را بر خدایش می‌سپارم..

گلم را میبرن من توی غربت ماندگارُم..

می‌نشینم با نبودت جمعه‌داری میکنم.. [ مریم قهرمانلو ]

- حال قمرو شمس‌و‌ زمین بی تو خراب است ..

[ به بال و پری نجاتم بده که من رو برو با سقوطم .. ]

[ گله كن يار شكيبا، زن زيبا گله كن گله كن ای‌گل تا لاله فريبا، گله كن گله كن،شكوه‌ى جامانده ازآن سينه بران گله كن،آن دل رنجيده تهي با گله كن ]