؛ أَما أُخالِصُ وُدّی؟ أَلَم أُراعِکَ جَهدی؟ فَکیْفَ تَنقُضُ عَهدی؟ وَ فیمَ تَهجُرُنی؟ قُل! مَنِ المُبَلِّغُ عَنّی إِلیٰ مُعَذِّبِ قلبی؟ إِذا جَرَحْتَ فُؤادی بِسَیْفِ لَحْظِک، فَاقْتُل لَأُوْضِحَنَّ بِسِرّی و لَو تَهَتَّکَ سِتْری إذَا الْأَحِبَّةُ تَرضیٰ دَعِ اللَّوائِمَ تَعْذُل تَمِیلُ بَینَ یَدَینا و لا تَمِیلُ إِلَینا لَقَد شَدَدتَ عَلَینا، إِلامَ تَعقِدُ؟ فَاحْلُلْ فُتاتُ شَعرِکَ مِسکٌ إِنِ اتّخَذتُ عَبیراً وَ حَشوُ ثَوبِکَ وردٌ و طِیبُ فِیک قَرَنفُل _سعدی

تَمِیلُ بَینَ یَدَینا .. [ مقابل ما می‌چرخی و به سوی ما نمی آیی همانا بر ما سخت گرفتی؛ تا کی گِرِه می‌زنی؟ پس گره را باز کن.]

که تو را میطلبد این دلِ آواره‌ی من..

- از تو گفتم سر به دامان خیابانی که در آن خانه داری .. از تو گفتم ازهمین عطری که‌در آغوش‌من جامیگذاری!(:

؛ هرچه در گوش زمین و آسمان گفتم نشد من مگو های دلم را با جهان گفتم نشد ..

از دل جا مانده در آوار تنهایی نگفتم؛ از تو گفتم ..

تنهایی و رسوایی و بی مهری و آزار ای عشق! ببین من چه کشیدم، تو چه کردی؟!

تو هم با چشم من خود را ببینی اشک می‌ریزی..

«چیزی از فرقِ سرش به سرعت پایین آمد. از چشم‌هایش بیرون زد. گلویش را خراشید و توی دلش فرو ریخت. این شکلِ طبیعیِ چیزی بود، که بعدها فهمید غصه است.» - ترلان؛ فریبا وفی.

با من چه کردی که تا نامت را می‌گویم لب‌هایم می‌سوزد :)

زندگى خواب خوشى بود كه تعبير نشد من دچارم به شب و از تب خواب افتاده ..

سینه‌ام خانقاه آه است..