و حالا چه کسانی دم از حرمت از دنیا رفته صحبت می‌کنن؟ کسانی که تا همین چند روز پیش بالای سر شهدای ما هلهله می‌کردند و می‌رقصیدند، شما آخرین نفراتی هستید که اجازه دارید از حرمت و ادب و شخصیت صحبت کنید. شما حرام‌خواران و دائم‌الخمرهای معتاد در حد و اندازه‌ای نیستید که درباره‌ی واژه‌های مقدسی چون حرمت صحبت کنید.

فرآیند سلبریتی‌ها در جمهوری اسلامی (علی‌الخصوص اون‌هایی که هنر خاصی ندارن): ۱. در دوران جوانی و گُلشون و انرژی داشتنشون هر پروژه‌ای بهشون بدن بازی می‌کنن، هر کاری بگی می‌کنن، بگی با هزارتومن بیا جلوی دوربین پشتک بزن و صدای قورباغه در بیار هم انجام می‌دن. ۲. در دوران جوانی منتها به میان‌سالی، کم کم لگدپراکنی‌های وسط بازانه رو شروع می‌کنن، آه ای وطن که همیشه غم داری و آه از غمی که تازه شود با غمی دگر و از این دست شر و ورا. ۳. به آستانه‌ی میان‌سالی که می‌رسن، پروژه‌هاشون کم شده، نون‌دونیشون قطع شده، دیگه کسی آدم حسابشون نمی‌کنه، بی‌هنر بودنشون اومده رو و دیگه مجبورن برای اینکه خودشون رو بالا نگه دارن چیکار کنن؟ خداحافظی کنن یا فرار کنن و پناهنده بشن یه صفحه بزنن و شروع کنن خزعبلات ببافن به هم:)))))

مثلا ارژنگ امیرفضلی رو ببینید به جز نقش معتاد در اخراجی‌ها چند تا نقش از این موفنگی شما یادتونه؟ یک بازیگر درجه چندم که حتی همون موقع هم نقش چندم رو می‌گرفته، مشخصا وقتی سنش رفته بالاتر دیگه پروژه های درخوری بهش نمی‌دن، پس؟ یه فاز من خیلی خفنم و خیلی می‌فهمم برمی‌داره و می‌ره اون‌ور و شروع می‌کنه به خزعبلات بافی. یه عده نادان هم این‌ حرفارو باور می‌کنن.

آب که سر بالا بره شایان مصلح هم طرفدار وحدت می‌شه یهو:))

وحدت با وطن‌فروش، قاتل، داعشِ وطنی شیرین تر از وحدت با اهل تسننه.

یکی حضرت عیسی می‌تونست مرده رو زنده کنه یکی براندازا.