زیباتر از آنی که حتی در خیال، جایی برایِ واژه‌ها باقی بمانی؛ همان‌جا میانِ من و تپش‌هایِ قلبم، که سکوت، به احترامِ حضورت، شعر می‌شود.حضور تو، نه یک اتفاق ساده، که شبیه به لمسِ نور در میانهٔ تاریکی است؛ چیزی شبیه به بویِ باران بر تنِ عطش‌زدهٔ زمین. در تمامِ این سال‌ها که گشتم، هیچ تعبیری پیدا نکردم که به قامتِ شکوهِ تو برازنده باشد. تو فراتر از هر توصیفی؛ شبیه به آن رویایی که آدم می‌ترسد بازگویش کند تا مبادا تعبیر شود و تمام، اما تو… تو خودِ حقیقتی؛ همان‌قدر نایاب، همان‌قدر ابدی و همان‌قدر منحصربه‌فرد که حتی واژه‌ها پیشِ پایت زانو می‌زنند و در برابرِ شکوهِ نگاهت، رنگ می‌بازند. تو، زیباترین قصیده‌ای هستی که زندگی تا به حال سروده است. #گلادی

هر شخصیت باید یک تضاد داشته باشد آدم‌های واقعی فقط از یک ویژگی ساخته نشده‌اند. ممکن است شجاع باشند، اما از تنهایی بترسند. مهربان باشند، اما زود قضاوت کنند. تضاد، شخصیت را باورپذیر می‌کند. #نکته‌یِ_نویسندگی

_

_

من فقط بوسیدمت؛ تو خودت شعر شدی باریدی. -شاملو.

می گردی؛ بین فلسفه می گردی، لا به لای ادبیات می گردی، درون سینما می گردی، میان موسیقی می گردی، بلکه فیلسوفی تو را یافته باشد، ادیبی تو را نوشته باشد، فیلمسازی تو را ساخته باشد و موسیقی دانی تو را نواخته باشد. آدمی تشنه جرعه ای درک شدن است ؛ میخواهد خودش را بخواند و ببیند و بشنود...

_

شخصیت‌ها را قضاوت نکن. گاهی نویسنده آن‌قدر تلاش می‌کند شخصیتش را خوب یا بد نشان دهد که فراموش می‌کند آدم‌ها، ترکیبی از هر دو هستند. دزدی را تصور کن که از مادر بیمارش مراقبت می‌کند. یا پزشکی که جان آدم‌ها را نجات می‌دهد، اما در زندگی شخصی پدر خوبی نیست. همین تضادهاست که شخصیت را واقعی می‌کند. اگر نویسنده مدام به خواننده بگوید چه کسی خوب است و چه کسی بد، فرصت قضاوت را از او گرفته است. اجازه بده مخاطب خودش تصمیم بگیرد. 📌 شخصیت‌های خاکستری، بیشتر از شخصیت‌های کاملاً سفید یا کاملاً سیاه در ذهن می‌مانند. #نکته‌یِ_نویسندگی

براندازها یه موجی راه انداختن که توش کتاب نویسندگانِ حامی جمهوری اسلامی رو پاره می‌کنن؛ مثلا اینجا تصویر دوتا از کتاب‌های مرحوم نادر ابراهیمی رو میبینید. این جماعت از هر دشمنِ ایران بدترین ویژگی‌شو به ارث بردن؛ از مغول کتاب‌سوزی رو، از داعش خشونت‌طلبی رو و همینطور تا آخر...

گفته بودم اگر بوسه دهی توبه کنم که دگر با تو ازین خطاها نکنم بوسه دادی و چو برخاست لبت از لب من توبه کردم که دگر توبه ی بیجا نکنم - مولانا -